മധുരനൊമ്പരങ്ങള്‍

കൊഴിഞ്ഞ ഇന്നലെകൾ...!!

2011-03-31T06:56:00.000-07:00

അന്ന് രാത്രി ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തി, അവൾ ഭക്ഷണം വിളമ്പാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. ഞാനവളുടെ കയിൽ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു, “എനിക്കൊരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു“. അവൾ എന്റെ അടുത്ത് എന്താണ് കാര്യമെന്നറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസയോടേ ഇരുന്നു. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തു കൊണ്ടോ ഒരു സങ്കടത്തിന്റെ നിഴലാട്ടം. എങ്ങനെ പറയണമെന്നറിയില്ലാ. പക്ഷെ അവളെന്റെ മനസ്സിലെന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞെ മതിയാവൂ... “എനിക്ക് വിവാഹമോചനം വേണം.“ ഞാൻ എങ്ങനെയോ അവളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.

എന്റെ വക്കുകളിൽ നിശാര പ്രകടിപ്പിക്കാതെ അവൾ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു: “കാരണം...??” അതിനു ഞാൻ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലാ. അതവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. ചോറു വിളമ്പാൻ എടുത്ത സ്പൂൺ വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ എന്നോട് ദേഷ്യത്തോടെ അലറി... “നിങ്ങളൊരു മനുഷ്യനേ അല്ലാ...!!“ അന്ന് രാത്രി പിന്നീട് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഒന്നും തന്നെ സംസാരിച്ചില്ലാ. അവൾ കരയുകയായിരുന്നു. എനിക്കറിയാം, അവൾക്കറിയണം എന്താണ് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ സംഭവിച്ചത് എന്നെങ്കിലും. പക്ഷെ എന്തു ചെയ്യാൻ, അവൾക്ക് മനസിലാവാനുതകുന്ന ഒരുത്തരവും എന്റെ കൈയിലില്ലാ. എങ്ങനെ പറയും എന്റെ ഹൃദയം നിന്റെ പക്കൽ നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അത് ഓഫീസിലെ സെക്രട്ടറി ഡയാനയുടെ പക്കലാണിപ്പോൾ എന്ന്. എനിക്കെന്റെ ഭാര്യയോട് അവജ്ഞ തോന്നി.

മാനസികമായൊരിത്തിരി കുറ്റബോദത്തോടെ ഞാനെന്റെ ഡൈവോഴ്സ് നോട്ടീസ് റെഡിയാക്കി, അവൾക്കായി ഈ വിടും, എന്റെ കാറ്, ഒപ്പം കമ്പനിയിലെ ലാഭത്തിൽ മുപ്പത് ശതമാനവും മാറ്റിവച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ. അവളതിലൂടെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചതിനൊപ്പം വലിച്ചു കീറി നൂറു കഷ്ണങ്ങളാക്കി. എനിക്കൊപ്പം പത്തു കൊല്ലം ചിലവഴിച്ച സ്ത്രീ എനിക്കൊരപരിചിതയാവാൻ പോകുന്നു. അവൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ സമയത്തേയും കഴിവിനേയും ഓർത്ത് എനിക്ക് സഹതാപം തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞതും തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നതും തിരിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലാ. കാരണം ഞാൻ ഡയാനയെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നു. അവസാനം.... അങ്ങനെ അവൾ എനിക്കു മുന്നിൽ ഭ്രാന്തിയെ പോലെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അതായിരുന്നു എനിക്ക് കാണേണ്ടിയിരുന്നതും. അവളുടെ കരച്ചിൽ എനിക്കൊരല്പം ആശ്വാസം തന്നു. വിവാഹമോചനം എന്ന ആശയവും മനസിലേറി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ കുറെ ആഴ്ച്ചകൾക്ക് അവസാനമാവുകയാണ്. കര്യങ്ങൾ അവൾക്കും വ്യക്തമായിരിക്കുന്നു.

പിറ്റേന്ന് വളരെ വൈകി ഞാൻ ഓഫീസിൽ നിന്നെത്തിയപ്പോൾ അവൾ എന്തോ കുത്തിക്കുറിച്ചുകൊണ്ട് ഊണുമേശയിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നിൽക്കാതെ നേരെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഡയാനക്കൊപ്പം രസകരമായ ഒരു ദിനം ചിലവിട്ടതിന്റേതായ നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു താനും. ഇടക്കെപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റപ്പോഴും അവൾ ഊണുമേശയിൽ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാതെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങി.

രാവിലെ അവൾ അവളുടേതായ ചില കണ്ടീഷനുകൾ വച്ചു: വിവാഹമോചനകണ്ടീഷൻ. അവൾക്കെന്റെ പക്കൽ നിന്നും കാറോ, വീടോ, ലാഭവിഹിതമോ വേണ്ടായിരുന്നു. അവളാവശ്യപ്പെട്ടത് മറ്റ് ചില കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. ഒരു മാസം മുൻ‌കൂർ നോട്ടീസ് നൽകി മാത്രമെ വിവാഹമോചനം ആവശ്യപ്പെടാവൂ. വിവാഹമോചനത്തിനുള്ള മുൻപുള്ള പ്രസ്തുത ആ ഒരു മാസം ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതു പോലെ, വിവാ‍ഹശേഷം ആയിരുന്നതുപോലെയുള്ള ജീവിതം നയിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. ഈ കണ്ടീഷൻ വയ്ക്കാനുള്ള അവളുടെ കാരണം വളരെ സിമ്പളായിരുന്നു. ആ മാസത്തിൽ നമ്മുടെ മകന്റെ പരീക്ഷയാണ്, നമ്മുടെ വിവാഹമോചനപ്രശ്നങ്ങൾ മകന്റെ പരീക്ഷയെ ഒരു തരത്തിലും ബാധിക്കരുത്. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിസമ്മതിക്കേണ്ടതായി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ലാ. പക്ഷെ അവളുടെ കണ്ടീഷനിൽ ഇനിയുമുണ്ടായിരുന്നു ചിലത്... ഞങ്ങളുടെ വിവാഹദിനത്തിൽ എങ്ങനെ അവളെ ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് ഞാൻ എന്റെ കരങ്ങളിൽ പൊക്കിയെടുത്ത് കൊണ്ടു വന്നുവോ അങ്ങനെ വേണം ഈ ഒരു മാസക്കാലം അവളെ എന്നും രാവിലെ ബെഡ്‌റൂമിൽ നിന്നും മുൻ‌വാതിൽ വരെ കൊണ്ടൂവരേണ്ടത്. എന്നിട്ടേ ഓഫീസിൽ പോകാവൂ. കെടാൻ പോകുന്ന വിളക്കിന്റെ അവസാ‍നത്തെ ആളിക്കത്തൽ കണക്കെയുള്ള അവളുടെ സങ്കടങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞ ഭ്രാന്തമായൊരു കണ്ടീഷൻ... അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതായതൊന്നുമല്ലാ. സമ്മതിച്ചു.

ഭാര്യയുടെ വിവാഹമോചനകണ്ടീഷനുകളെക്കുറിച്ച് ഡയാനയോട് പറഞ്ഞു... അവൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു, “എന്ത് ഉപായവുമവൾ എടുക്കട്ടെ, വിവാഹമോചനമെന്നത് അവൾ നേരിട്ടേ മതിയാവൂ...!!!” ഒരവജ്ഞയുടെ സ്വരത്തിൽ ഡയന പറഞ്ഞു. ഞാനും ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള ശാരീരികമായ എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളും വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിച്ച നാൾ മുതൽ നിലച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ ആദ്യദിവസം ഭാര്യയേ താൻ എടുത്തപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു വല്ലായ്‌മ രണ്ടു പേർക്കുമനുഭപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളുടെ മകൻ കൈയടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. ”ഹി..ഹി.. ഡാഡി മമ്മിയെ എടുത്തു കൊണ്ടു പോകുന്നു.” അവന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ ഒരു വേദന തന്നുവോ. ബെഡ്‌റൂമിൽ നിന്നു സിറ്റിംഗ്‌റൂമിലേക്ക്, അവിടെ നിന്നും ഹാളിലൂടെ വാതിൽക്കൽ വരെ കുറഞ്ഞത് പത്തടിയോളം അവളെ എന്റെ കരങ്ങളിൽ എടുത്ത്, എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വച്ച് ഞാൻ നടന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. “വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മുടെ മോനോട് പറയരുത്..!!“ ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലാ. എന്തോ ഒരു വല്ലായിക ബാധിച്ചതു പോലെ. മെയിൻ വാതിൽക്കൽ അവളെ വിട്ടിട്ട് ഞാൻ വണ്ടിയുമെടുത്ത് ഓഫീസിലേക്ക് പോയി.

രണ്ടാം ദിവസം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും കുറച്ച് കൂടി അനായാസമായി അവളുടെ കണ്ടീഷൻ നിർവഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഞാനവളെ പൊക്കിയെടുത്തു, അവളെന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകിടന്നു. എനിക്കവളുടെ കഴുത്തിലെയും ശരീരത്തിലേയും ഗന്ധം നന്നായി അറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനറിയുകയായിരുന്നു... കഴിഞ്ഞ കുറെ നാളുകളായി ഞാനീ സ്ത്രീയെ ഇത്ര അടുത്ത് അറിയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടേ ഇല്ലാ.... ഇവളുടെ യുവത്വം എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു... മുഖത്ത് നേർത്ത വരകൾ വീണ് അവളെ കൂടുതൽ പ്രായമാക്കിയിരിക്കുന്നു, മുടികളിൽ അങ്ങിങ്ങായി വെള്ളിനൂലുകൾ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..!!! ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം ഇവളിൽ ഇത്രമാത്രം ഭാരങ്ങൾ നൽകിയോ. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.. ഞാനിവളോട് എന്താണ് ചെയ്തത്.

നാലാം ദിവസം ഞാനവളെ കോരിയെടുത്തപ്പോൾ എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരടുപ്പം തോന്നിയതു പോലെ. ഇതാ സ്ത്രീയാണ്... കഴിഞ്ഞ പത്തു കൊല്ലമായി സ്വന്തം ജീവിതം എനിക്കായി സമ്മാനിച്ച സ്ത്രീ.

പിന്നീടു വന്ന രണ്ടു നാളുകളിൽ ഞാൻ മനസിലാക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള മാനസിക-അടുപ്പത്തിന്റെ വളർച്ച കൂടുകയാണെന്ന്. ഞാനിക്കാര്യം ഡയാനയോട് പറയാൻ ശ്രമിച്ചില്ലാ. ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണപ്പോൾ എനിക്കവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത് മുൻ‌വാതിൽ വരെ എത്തിക്കുക എന്നത് ഒട്ടും ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാത്ത ഒന്നായി മാറി. എന്നുമാത്രമല്ല ഓരോ ദിവസവും ഇതെന്നെ കൂടുതൽ മാനസികമായി ശക്തനാക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു പ്രഭാത്തതിൽ മാർക്കറ്റിൽ വരെ പോകാനായി അവൾ വേഷം മാറുകയായിരുന്നു. ചേരുന്ന ഒരുടുപ്പ് ഇടാനായി അവൾ ഒരുപാട് തിരഞ്ഞു. അതിനിടയിൽ അവൾ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.. “എല്ലാ ഡ്രസ്സുകളും എനിക്ക് ലൂസായിരിക്കുന്നു...!“ അപ്പോഴാണെന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്, അവൾ വല്ലാണ്ട് മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ അവളേ കൈകളിൽ പൊക്കിയെടുക്കാൻ തനിക്ക് അനായാസം കഴിയുന്നുമുണ്ട്. പ്രായത്തേക്കാൾ ഒരുപാട് ദൂരത്തിൽ അവളുടെ ശരീരം യാത്ര ചെയ്തതു പോലെ. അതെന്നെ പിടിച്ച് കുലുക്കി. ഒരുപാട് വേദനയും സങ്കടവും അവളുടെ മനസിനേയും ശരീരത്തേയും തളർത്തിയിരിക്കുന്നു. അബോധമായൊരവസ്ഥയിലെന്നോണം അറിയാതെ ഞാനവളുടെ തലയിലൊന്നു തലോടി.

അതേ സമയത്തു തന്നെ ആയിരുന്നു മോൻ വന്നതും പറഞ്ഞതും, “ഡാഡീ, മമ്മിയെ പൊക്കിക്കൊണ്ടു പോകാനുള്ള സമയമായി...!“ അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവന്റെ ഡാഡി മമ്മിയേ വാരിപ്പുണർന്നുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തന്നെ ആയിരിക്കുന്നു. അവൾ മോനേ കൈനീട്ടി വിളിച്ച്, സ്നേഹവായ്‌പോടെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു. ഞാനാ കാഴ്ച്ച കാണാൻ ശ്രമിക്കാതെ മനഃപൂർവ്വം മുഖം തിരിച്ചു. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ ഞാനീ അവസാന നിമിഷം എന്റെ തീരുമാനത്തെ തന്നെ മാറ്റിയാലോ എന്ന് ഞാൻ പേടിച്ചു. പതിയെ ഞാനവളെ എന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു, ബെഡ്‌റൂമിൽ നിന്നും സിറ്റിംഗ് റൂമിലേക്ക്, അവിടെ നിന്നും ഹാളിലൂടെ മെയിൻ വാതിൽ‌ക്കലേക്ക്.... അവളെന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് കിടന്ന് എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ഞാനവളെ മുറുകെ പിടിച്ചു... ശരിക്കും വിവാഹദിനത്തിന്റേതു പോലെ തന്നെ തോന്നിച്ചു...!!! പക്ഷെ അവളുടെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരം... അത് എന്നെ വല്ലാണ്ട് വേദനിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ അവസാനദിവസവുമെത്തി, ഞാനവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരടി പോലും നടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലാ എന്ന് തോന്നി. മോൻ സ്കൂളിൽ പോയിരിക്കുകയാണ്. ഞാനവളെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... “നമുക്കിടയിൽ അകൽച്ച വന്നത് നാമറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.” അവളൊന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ലാ. ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് കാറ് പറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയിട്ട്, കാറ് ലോക് ചെയ്യാൻ പോലും നിൽക്കാതെ ഓടുകയായിരുന്നു. വൈകും തോറും എന്റെ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് മാറ്റം സംഭിവിച്ചേക്കുമെന്ന് ഞാൻ പേടിച്ചു. നടകൾ ഓടിക്കയറി ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ഡയാന വന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് തന്നു. ഡയാനയേയും കൊണ്ട് ഓഫീസ് മുറിയിൽ കയറിയ ഉടനെ ഞാനവളോട് പറഞ്ഞു... “ ക്ഷമിക്കണം ഡയാന, എനിക്ക് വിവാഹമോചനം വേണ്ടാ.” അവളെന്നെ തുറിച്ച് നോക്കി. പിന്നെ പതിയെ എന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈ അമർത്തികൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. “ പനിക്കുന്നുണ്ടോ..?” ഞാനവളുടെ കൈ തട്ടി മാറ്റിയിട്ട് വീണ്ടൂം പറഞ്ഞു, “നോക്ക് ഡയാന, എനിക്ക് വിവാഹമോചനത്തിനു താല്പര്യമില്ലാ. ശരിയാണ് എന്റെ വിവാഹജീവിതം എത്ര സുഖകരമായിരുന്നില്ലായിരിക്കാം. കാരണം ഒരുപക്ഷെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം മനസിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ലാ. ഞാനവളെ മനസിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ലാ, അതിനുള്ള സമയം കണ്ടെത്താൻ പോലും ശ്രമിച്ചില്ലാ. അതിനർത്ഥം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്നേഹമില്ലെന്നല്ലാ. എനിക്ക് മനസിലായി.... ഞാനവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു കൊണ്ടൂ വന്ന നാൾ മുതൽ മരണം ഞങ്ങളെ വേർപിരിക്കും വരെ ഞങ്ങളൊന്നായി കഴിയേണ്ടവരാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് പിരിയാനാവില്ലാ...!“ ഡയാന ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും പതിയെ എഴുന്നേറ്റു, എന്റെ മുഖത്ത് സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച് ആഞ്ഞടിച്ചിട്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടി.

എനിക്ക് പിന്നെ അവിടെ നിൽക്കാൻ തോന്നിയില്ലാ. ഞാനും പുറത്തേക്ക് പോന്നു. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ കാറോടിച്ചു. വഴിയിൽ ഒരു പൂക്കൾ വിൽക്കുന്ന കട കണ്ടപ്പോൾ കാർ നിറുത്തി. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും നല്ലത് എന്ന് തോന്നിയ ഒരു വലിയ പൂച്ചെണ്ട് ഭാര്യക്കായി വാങ്ങി. സെയിൽ‌സ് ഗേൾ ചോദിച്ചു, “എന്താണ് സാർ കാർഡിൽ എഴുതേണ്ടത്..?” ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആ കാർഡ് വാങ്ങി സ്വയം എഴുതി, “മരണം നമ്മെ വേർപെടുത്തും വരെ ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ കരങ്ങളിൽ വാരിപ്പുണർന്നുകൊണ്ട് വാതിൽക്കൽ വരെ കൊണ്ടു വരും.“. പൂച്ചെണ്ടുമായി ഞാൻ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ സന്തോഷത്തോടെ ഓഫീസിലേക്ക് തിരിച്ച് വണ്ടിയോടിച്ചു. ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു കവറിൽ ഡയാനയുടെ രാജിക്കത്ത് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്നും സമയത്ത് തന്നെ ഇറങ്ങി, വീട്ടിൽ എത്തി, കൈയിൽ ഭാര്യക്കായുള്ള പൂച്ചെണ്ട്, മുഖത്ത് പുതുമ നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി, ഞാൻ നടകൾ ഓടിക്കയറി, എത്രയും പെട്ടന്ന് എന്റെ ഭാര്യയെ കാണാൻ...!!! മരിച്ചു കിടക്കുന്ന എന്റെ ഭാര്യയെ കാണാൻ...???? ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് കടന്ന എന്റെ ഹൃദയം നൂറു കഷ്ണങ്ങളായി മുറിഞ്ഞുവോ? ഹൃദയത്തിന്റെ ഭിത്തികൾ അടർന്ന് വീണുവോ? എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുവോ? എന്റെ ഹൃദയവും കണ്ണുകളും കരഞ്ഞു... അലറിക്കരഞ്ഞു.... അതിനിടയിൽ ഞാൻ അവളെ അവസാനമായി ഒരിക്കൽ കൂടി എന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.... ബെഡ്‌റൂമിൽ നിന്നും സിറ്റിംഗ്‌റൂമിലേക്ക്, ഒഴുകിയൊലിക്കുന്ന കണ്ണുനീർ എന്റെ കാഴ്ച്ച മറച്ചുവെങ്കിലും ഞാനനായാസപ്പെട്ട് എന്റെ മകനെ നോക്കി, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നുറ്റു വീഴുന്ന കണ്ണുനീർതുള്ളികളും, നിലവിളിയും എന്റെ കണ്ണിനെ കൂടുതൽ ഇരുട്ടാക്കി, ഞാനും അവനൊപ്പം അലറിക്കരഞ്ഞു...!!! എനിക്കെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു..., ഞാനെല്ലാം നഷ്‌ടപ്പെടുത്തി... എന്റെ സ്വന്തം സ്നേഹത്തെ, എന്റെ ഭാര്യയെ, എന്റെ മോന്റെ അമ്മയെ...!!! ഇന്നലെകളെ തിരിച്ചു കൊണ്ടൂവരാൻ ഇനിയെനിക്കാവില്ലാ. നിശ്ചലമായ ആ ശരീരത്തെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്ന ഞാനറിഞ്ഞു, ഇനിയധിക നേരം ഈ ശരീരമെനിക്ക് മുന്നിൽ കാണാൻ ഉണ്ടാവില്ല. അവൾ യാത്രയായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഈശ്വരനേ കാണാൻ. ഞാനെന്റെ മകനേയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചവളുടെ നിശ്ചലശരീരത്തിനരികിൽ, ഇന്നലെകളിൽ - അവൾക്കു ജീവനുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് - അവൾക്കായി ചെയ്യാൻ സാധിക്കാതെ പോയവയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് ഞാനിരുന്നു. അവൾ എന്നേക്കുമായി പോയി, ഇനി എന്റെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾക്ക് അവളെ തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരാനാവില്ല. അവൾക്കായി കൊണ്ടൂവന്നിരുന്ന പൂച്ചെണ്ട് - അതിൽ വീണൊഴുകിയ എന്റെ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾക്കൊപ്പം - അവളുടെ കൈകളിൽ ഞാൻ തിരുകിവച്ചു. അവളുടെ ആത്മാവെങ്കിലും അത് സ്വീകരിക്കട്ടെ...!!!!

* * * * * * * * * * * *

ജീവിതത്തിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളിലാണ് പലപ്പോഴും ബന്ധങ്ങളുടെ അന്തഃസത്ത അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ബംഗ്ലാവും, കാറും, പ്രോപ്പർട്ടിയും, ബാങ്ക് ബാലൻസും ഇതിൽ പെടുന്നില്ല, സാഹചര്യങ്ങളെ സന്തോഷകരമാക്കാൻ ഇവയൊക്കെ സഹായിച്ചേക്കാം, പക്ഷെ ഇവയൊന്നും ജീവിതബന്ധങ്ങളെ കൂട്ടിയിണക്കാനോ അവയെ കൂടുതൽ വളർത്താനോ വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നില്ലാ. കൊച്ചു കൊച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൂട്ടിയിണക്കി കുറച്ച് സമയങ്ങൾ കൂട്ടാളിക്കായി സമ്മാനിക്കാം... അങ്ങനെ ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങാം... ഓരോ ദിവസവും കുടുംബജീവിതത്തിലെ ആദ്യദിവസവും, ആദ്യരാത്രിയുമാക്കാം.

(ആശയം: സുഹൃത്ത് അയച്ച ഫോർവേർഡഡ് മെയിൽ ഭാര്യ എനിക്കയച്ചതിൽ നിന്നും... ;)

“ദ ഗൈഡ്” - എ ഷോർട്ട് ഫിലിം

2009-11-06T03:03:00.000-08:00

ഒരിക്കൽ കൂടി ഒരു ഷോർട്ട് ഫിലിൽ എടുക്കാൻ അവസരം ഒരുങ്ങി. കല്യാൺ എപ്പാർക്കി യൂത്ത്, വിക്രോളീയുടേതായി, 9 മിനിറ്റിന്റെ ദൈർഖ്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ എടുത്ത ഈ സിനിമയിൽ ഞങ്ങളുടെ വിക്രോളി ഇടവകയിലെ പരമാവധി യുവജനങ്ങ്ക്കേയും പങ്കെടുപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചു. കല്യാൺ രൂപത ഈ വർഷം ആതുരസേവനവർഷമായി ആചരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിട്ട്, കല്യാൺ എപ്പാർക്കി യൂത്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഈ സിനിമ എടുത്തത്. സോഷ്യൽ ഇൻ‌വോൾ‌വ്മെന്റ് ഇൻ ക്രിസ്ത്യൻ യൂത്ത് എന്ന ടോപിക്കിൽ ഞങ്ങൾ എടുത്ത ഈ ഷോർട്ട്ഫിലിം ഒരുപാട് അഭിനന്ദനങ്ങൾക്ക് അർഹമായി എന്നുള്ളതിൽ ഞങ്ങൾ അഭിമാനിക്കുന്നു.

ഇൻഫന്റ് ജീസസ് ചർച്ച് ബാനറിൽ, ഇടവക വികാരി, ഫാ. വിൻസന്റ് കണിമംഗലത്തുകാരൻ നിർമ്മാണം നിർവഹിച്ച്, നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഈ ചെറുസിനിമയുടെ കഥ, തിരക്കഥ, സംവിധാനം, എഡിറ്റിംഗ് എന്നിവ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ഞാൻ ഏറെ സന്തോഷവാനാണ്.

ആ സിനിമ നിങ്ങൾക്കിവിടെ കാണാം.

എന്റെ ആദ്യസിനിമ.... (തിരക്കഥയോടൊപ്പം)

2008-12-10T01:21:00.001-08:00

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്..., ഞാനന്ന് 5-ആം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്നു....!! “നാന” സിനിമാ വാരികയില്‍ മഹാനടന്‍ മോഹന്‍‌ലാലിന്റെ അഡ്രസ്സ് കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നിയ പൊട്ടബുദ്ധിയേക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്ത് പിന്നീട് ഒരു പാട് ചിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിങ്ങനെ ആയിരുന്നു... ആയിടക്ക് കണ്ടു മറന്ന കുറെ സിനിമകളുടെ കഥകളെ കോര്‍ത്തിണക്കി ഒരു കഥയെഴുതി. അതില്‍ എനിക്കായ് ഒരു കഥാപാത്രത്തേയും ചേര്‍ത്ത് “നാന”യില്‍ കണ്ട മോഹന്‍ലാല്‍ അഡ്രസ്സിലേക്ക് അയക്കാന്‍ തയാറാക്കി വച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ്... അമ്മ ആ കഥ കണ്ടു പിടിച്ചത്. അമ്മ അത് വായിച്ച് നടുങ്ങി. എന്തുകൊണ്ടോ... അതിനൊരു സപ്പോര്‍ട്ടും തന്നില്ലാ എന്നു മത്രമല്ലാ... അതിന്റെ പേരില്‍ കുറെ തല്ലും തന്നു. കൂടാതെ എന്റെ (ആദ്യ)സിനിമക്കുള്ള കഥ വലിച്ചു കീറി അടുപ്പിലിട്ടു. എനിക്കന്ന് വല്ലാണ്ട് സങ്കടം തോന്നി. എന്നാല്‍ പിന്നീട് വലുതായപ്പോള്‍... അക്കാര്യം ഓര്‍ത്ത് ചിരി വന്നിട്ടുണ്ട്.

എന്നാല്‍.... കാലം വഴിമാറിയത് എനിക്കായിട്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് ഇതാ ഞാനെന്റെ ആദ്യസിനിമാ എന്ന സ്വപ്നത്തെ സാക്ഷാത്‌കരിച്ചിരിക്കുന്നു. “സാന്ത്വനതീരം” എന്ന് പേരിട്ട, 42 മിനിറ്റ് നീണ്ടൂ നില്‍ക്കുന്ന ഷോര്‍ട്ട് ഫിലിം. അതിന്റെ ആദ്യപ്രദര്‍ശനം ഇക്കഴിഞ്ഞ നവംബര്‍ 30-ആം തിയതി വിജയകരമായി നടത്തുകയും ചെയ്തു.

ഇവിടെ മുംബയില്‍, എന്റെ ഇടവകപള്ളിയില്‍ - ഇന്‍ഫന്റ് ജീസസ് ചര്‍ച്ച്, വിക്രോളി - എല്ലാ കൊല്ലവും ആഘോഷപൂര്‍വ്വം കൊണ്ടാടുന്ന ഇടവകദിനത്തിന്റെ അവസാനം എന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒരു നാടകം നടത്തപ്പെടുക എന്നത് കുറെ വര്‍ഷങ്ങളായി പാലിച്ചു പോന്നിരുന്ന ഒരു പരിപാടി ആയിരുന്നു. ഇക്കൊല്ലവും ഇതേ ആശയം പള്ളിക്കമ്മറ്റി മുന്നോട്ട് വച്ചപ്പോള്‍ ഒരാവേശത്തില്‍ പറഞ്ഞ ഒരു പഴയ ആശയമായിരുന്നു ഒരു ചെറുഫിലിം എന്നത്. പണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അഞ്ച് പേര്‍ (ഷില്‍‌സ്, ദീപു, ഫ്രഡി, ജോസഫ് പിന്നെ ഞാന്‍) ബാച്ചിലേഴ്സ് ആയി താമസിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് തോന്നിയ ഒരാശയമായിരുന്നു ഒരു ഷോര്‍ട്ട് ഫിലിം പിടിക്കുക എന്നത്. അതാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. എല്ലാവരും അതിനെ പറ്റുമെങ്കില്‍ അങ്ങനെ ആകട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പെട്ടു പോയത് ഞാന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. എന്തായാലും... ഭാഗ്യത്തിന് നാട്ടില്‍ നിന്നും എന്റെ സുഹൃത്ത് രജീഷും മുംബയില്‍ എനിക്കൊപ്പം വന്നത് അതേ നേരത്തായിരുന്നു. അങ്ങനെ വിജയകരമായി എന്റെ ആദ്യസിനിമാ എന്ന സ്വപ്നം പൂവണിഞ്ഞു.

ഇതാ ഞാനെന്റെ ആദ്യസിനിമയുടെ - [കഥ, തിരക്കഥ, സംവിധാനം] - തിരക്കഥ, എന്റെ ആ സുഹൃത്തുക്കളെ (ഷില്‍‌സ്, ദീപു, ഫ്രഡി, ജോസഫ് ) നന്ദിയോടെ ഓര്‍മ്മിച്ചു കൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ക്കായി ഇവിടെ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

============================================

സീന്‍ - 1

(നീണ്ട വഴിയിലൂടെ (റോഡ്) സജീവ് ഓടി വരുന്നു.... മുന്‍പില്‍ പോകുന്ന പാപ്പച്ചനെ വിളിച്ചുകൊണ്ട്...)

സജീവ്: പാപ്പച്ചനങ്കിളേ... അങ്കിളേ....

(മുന്നിലൂടെ നടന്ന് പോകുന്ന പാപച്ചന്‍, സജീവിന്റെ വിളി കേട്ട് നില്‍ക്കുന്നു... തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു...)

പാപ്പച്ചന്‍: ങ്ഹാ... നീയോ...!!

(സജീവ് ഓടി കിതച്ച് പാപ്പച്ചന്റെ അടുത്ത് വന്ന് നില്‍ക്കുന്നു...)

സജീവ്: ഹോ... എതൊരു സ്പീഡിലാ പാപ്പച്ചനങ്കിളിന്റെ നടപ്പ്...!! ഞാനെത്ര നേരായെന്നോ വിളിച്ചോണ്ട് ഓടാന്‍ തുടങ്ങീട്ട്...!!

പാപ്പച്ചന്‍: ഏന്റേടാ... ഞാനേ ഇത്തിരി സ്പീഡില്‍ നടക്കുവാരുന്നു... വീട്ടില്‍ കൊറച്ച് ഗസ്റ്റ് വന്നിട്ടുണ്ടേ...!! വാ നമുക്ക് നടന്നോണ്ട് സംസാരിക്കാം...!!!

(രണ്ടു പേരും നടക്കുന്നു...)

സജീവ്: ഓ...!! അല്ലാ...!! അങ്കിളേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കാര്യം....??? എങ്ങനേലും ഒന്ന് ...!!!

പാപ്പച്ചന്‍: എടാ... അത് നീ പേടിക്കുവൊന്നും വേണ്ടാടാ...!! അക്കാര്യം ഞാനേറ്റു...!! എനിക്ക് പോയി സംസാരിക്കാന്‍ ഒരു അവസരം കിട്ടിയില്ലാടാ...!!! (ഒന്ന് നിറുത്തിയിട്ട്) സാരമില്ലാ..!

സജീവ്: എന്താ ചെയ്കാ...!! എങ്ങനേലും ഒന്ന് ശരിയാക്കി താന്നേ...!!

പാപ്പച്ചന്‍: എന്റേടാ... നീ അക്കാര്യം ഓര്‍ത്ത് പേടിക്കേണ്ട...!! ഈ ഞാനൊന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതി..!! കാര്യം എപ്പോ റെഡി ആയെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ മതി.

സജീവ്: പാപ്പച്ചനങ്കീളിന്റെ ഒരൊറപ്പേലാ ഇപ്പോ എല്ലാം...!!!

പാപ്പച്ചന്‍: പിന്നല്ലാതെ... ഈ ഒരു ചെറിയ കാര്യം എനിക്ക് ചെയ്യാന്‍ പറ്റിയില്ലേല്‍ പിന്നെ എന്തോന്ന് ചെയ്യാനാടാ ഇവിടുത്തെ വലിയ പുള്ളി ആയിട്ട് നടക്കണേ...!!! ഹല്ലാ പിന്നെ...!!!

(സജീവ് സമ്മതിക്കുന്ന മട്ടില്‍ ചിരിക്കുന്നു...)

പാപ്പച്ചന്‍: വാ ഇത്തിരി പെട്ടന്ന് നടക്ക്..!! ങ്ഹാ.. പിന്നെയൊരു കാര്യം.... നിന്റെ കാര്യം നടക്കാനായിട്ട് ഒരു മൂന്നോ നാലു രൂപ വീശണ്ടി വരും ചിലപ്പോ കെട്ടൊ..!!!

(സജീവ് സംശയത്തോടെ പാപ്പച്ചനെ നോക്കുന്നു.)

പാപ്പച്ചന്‍: ഹേയ്... എനിക്കല്ലാടാ...!! കാര്യം കാണാന്‍ ഇങ്ങനേ ചില പണികളൊക്കെ ആവശ്യമാണേ... അതാ...!!! പണത്തിനു മീതെ പരുന്തെന്നല്ലാ.. ഒരീച്ച പോലും ഇപ്പോ പറക്കില്ലാ മോനേ...!!! (പാപ്പച്ചന്‍ ഒരു വല്ലാത്ത ചിരി ചിരിക്കുന്നു...)

(സജീവും ചിരിക്കുന്നു...)

===========================================

സീന്‍ - 2

(ബീനാമോള്‍ മറ്റൊരു കുട്ടിക്കൊപ്പം സ്കൂള്‍ ഡ്രസ്സില്‍ പാലത്തിലൂടെ -കണ്ണംവാര്‍ ഓവര്‍ബ്രിഡ്ജ് - കളിച്ച് ചിരിച്ച് നടന്നു വരുന്നു. എതിരെ നിന്നും ട്രസ്റ്റി അവറാച്ചന്‍ നടന്നു വരുന്നു. സീനാമോള്‍ ചിരിച്ച് കാണിക്കുന്നു.)

അവറാച്ചന്‍: ങ്ഹാ... മോള് സ്കൂളീന്ന് വരികാ...???

ബീനാമോള്‍: അത് പിന്നെ യൂണിഫോമും ബാഗും ഒക്കെ കണ്ടാലറിഞ്ഞൂടേ...??

അവറാച്ചന്‍: അമ്പടീ മിടുക്കീ....!! അല്ലാ... പപ്പാ ഉണ്ടൊ വീട്ടില്‍...??

ബീനാമോള്‍: ഇല്ലാ.. ജോലിക്ക് പോയിരിക്കുവാ...!!

അവറാച്ചന്‍: എന്നാലേ... പപ്പാ വൈകിട്ട് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോ പറയണം... നാളെ പള്ളീല് കമ്മിറ്റി മീറ്റീംഗ് ഉണ്ടെന്ന്...!

ബീനാമോള്‍: ഉം... പറയാം...!!!

അവറാച്ചാന്‍: ആരു പറഞ്ഞൂന്ന് പറയും...???

ബീനാമോള്‍: അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം...!!

അവറാച്ചന്‍: എന്നാലൊന്ന് പറഞ്ഞേ...!!!

ബീനാമോള്‍: പള്ളീല് പൈസാ പിരിക്കുന്ന ട്രസ്റ്റിയങ്കിള്...!!! റ്റാറ്റാ അങ്കിള്‍....!!

(സീനാ മോള്‍ ഓടി പോകുന്നു.... അവറാച്ചന്‍ ചിരിക്കുന്നു...!!!)

===========================================

സീന്‍ - 3

(ഒരു പെണ്ണിന്റെ റൂം - സീനയുടേത്)

(സീനാ എങ്ങോട്ടോ പോകാന്‍ റെഡിയാവുന്നതാണ് സീന്‍: - കബ്ബോര്‍ഡില്‍ നിന്നും ഡ്രസ്സുകള്‍ മാറ്റി മാറ്റി സെലക്ട് ചെയ്യുന്നു - കബ്ബോര്‍ഡിലെ ഡ്രസ്സുകള്‍ മാറ്റി മാറ്റി നോക്കുന്നത് മാത്രം സീനില്‍. ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. തുടര്‍ന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്ത ഡ്രസ്സ് ദരിച്ച് - “യൂ ടേണ്‍“ - തിരിഞ്ഞ് സീനായെ ഇന്‍‌ട്രഡ്യൂസ് ചെയ്യുന്നു...! തുടര്‍ന്ന് കണ്ണാടിക്കു മുന്നില്‍ മെയ്ക്കപ്പ് ചെയ്യുന്നു...! പല പോസില്‍ കണ്ണാടിയില്‍ സ്റ്റയില്‍ നോക്കുന്നു....)

===========================================

സീന്‍ - 3 - എ

(ഡൈനിംഗ് റൂമില്‍ നിന്നു കൊണ്ട് പാപ്പച്ചന്‍ ഫോണ്‍ വിളിക്കുന്നു. സൈഡില്‍ ഒരു ടേബിളില്‍ ഇരുന്ന് സിജോ പഠിക്കുന്നുണ്ട്...!!)

(പള്ളിയില്‍ അച്ചന്റെ മുറി.... അച്ചന്‍ ളോഹയുടെ ബട്ടന്‍സിടുന്നു.... ഫോണ്‍ ബെല്ലടിക്കുന്നു... അച്ചന്‍ ഫോണെടുക്കുന്നു...)

അച്ചന്‍: ഹലോ...

പാപ്പച്ചന്‍: ഹലോ....

അച്ചന്‍: ഹലോ... ആരാ...??

പാപ്പച്ചന്‍: ങ്ഹാ... ഇത് ഞാനാ അച്ചാ... പാപ്പച്ചന്‍.

അച്ചന്‍: ങ്ഹാ... പറ പാപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടാ...!!

പാപ്പച്ചന്‍: അച്ചന്‍ തിരക്കിലാണോ...???

അച്ചന്‍: ഞാന്‍ പള്ളീലോട്ട് ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു...!! എന്തു പറ്റി പാപ്പച്ചഞ്ചേട്ടാ...?? അത്യാവശ്യം എന്തെങ്കിലും...??

പാപ്പച്ചന്‍: ങ്ഹാ... അതെയ് അച്ചാ... അത്യാവശ്യോന്ന് ചോദിച്ചാല്‍... അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ലാ..!! അല്ലാ... കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞ് ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ് കാണാന്‍ പറ്റുമോ...???

അച്ചന്‍: ഇന്നിപ്പോ... കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞാല്‍ പള്ളിക്കമ്മറ്റി മീറ്റിംഗില്ലേ പാപ്പച്ചേട്ടാ..!! അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ കുര്‍ബാനക്ക് മുന്നേ കാണാം. പാപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടന്‍ ഇത്തിരി നേരത്തെ വന്നാല്‍ മതി....!!!

പാപ്പച്ചന്‍: എന്നാല്‍ പിന്നെ അങ്ങനെയാവട്ടെ...!! ഞാനൊരു അര മണിക്കൂര്‍ മുന്ന് എത്താം.

അച്ചന്‍: എന്നാലാട്ടെ...!!

(പാപ്പച്ചന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചിട്ട് തിരിയുമ്പോള്‍, സീനാ ഒരു ബാഗും തോളീല്‍ തൂക്കി പുറത്തേക്ക് പോകാന്‍.. കടന്ന് പൊകുന്നു)

പാപ്പച്ചന്‍: ഇന്ന് ഞായറാഴിച്ചയായിട്ട് നീയെങ്ങോട്ടാ...??

സീനാ: ഇന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഫ്രണ്ട്സെല്ലാം കൂടി.... രാഹുലിന്റെ വീട്ടില്‍ പോകുവാ. ഇന്നവന്റെ ബെര്‍ത്ത്‌ഡേയാ.

പാപ്പച്ചന്‍: അതിനു ബര്‍ത്ത്‌ഡേ പാര്‍ട്ടിയൊക്കെ സാധാരണ വൈകുന്നേരങ്ങളിലല്ലേ...?? ഈ രാവിലെ രാവിലെ?

സീനാ: എല്ലാ ഫ്രണ്ട്സും രാവിലെ പോകുമ്പോ ഞാന്‍ മാത്രം വൈകുന്നേരം പോകണോ...??

പാപ്പച്ചന്‍: ങ്ഹും... ഇന്ന് ഞായറാഴിച്ചയാ... പള്ളിയില്‍ പോകാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അതിനു നേരമില്ലാ.

സീനാ: സീ പപ്പാ...! ചര്‍ച്ചില്‍ പോകാനും ഒന്നും എന്നോട് പറയല്ല്...!! ഓഭി മലയാളം മാസ്സ് കേ ലിയേ..!!!

പാപ്പച്ചന്‍: എന്താടീ മലയാളത്തിനൊരു കുഴപ്പം?

സീനാ: ദേയ് പപ്പാ...!! എനിക്കിപ്പോ തല്ലു കൂടാനൊന്നും സമയമില്ലാ..!! ഐ ഡോണ്ട് ലൈക്.. ദാറ്റ്സ് ഒന്‍ലി...!! ആയാം മൂവിംഗ്...!!

പാപ്പച്ചന്‍: ഇനി കറക്കമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് എപ്പഴാണാവോ തിരിച്ച് വരുന്നത്...??

സീനാ: സീ പപ്പാ... ഞാനിപ്പോ കൊച്ചു കുട്ടിയൊന്നും അല്ലാ. എനിക്കറിയാം എപ്പ വരണംന്നൊക്കെ. ഞാനിത്തിരി കറങ്ങി നടക്കുന്നെങ്കില്‍ തന്നെ അത് ഞാന്‍ സ്വയം ഉണ്ടാക്കുന്ന കാശു കൊണ്ടാ...!! അല്ലതെ പപ്പാടെ ഇത്തിരി പോകുന്ന പെന്‍ഷന്‍ കാശുകൊണ്ടല്ലാ...!!!

(സീനാ... ദേഷ്യത്തില്‍ നടന്നു പൊകുന്നു... സീനാടെ മമ്മി (അന്നമ്മ) അടുക്കളയില്‍ നിന്നും കടന്നു വരുന്നു...)

അന്നമ്മ: ഇതെന്നതാ മനുഷേനേ രാവിലെ മോളോട് മെക്കിട്ട് കേറുന്നത്...???

പാപ്പച്ചന്‍: അപ്പോ നീ കേട്ടില്ലേടീ അവള്‍ പറഞ്ഞേച്ചും പോയത്...???

അന്നമ്മ: അതിലിപ്പൊ എന്താ തെറ്റ്...??? അവളു പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലായൊ...??? അവളീ പ്രായത്തിലിത്തിരി കറങ്ങി നടന്നില്ലേല്‍ പിന്നെ ഏത് കാലത്ത് നടക്കാനാ...??? അതുമല്ലാ.. നിങ്ങടെ അയ്യായിരം ഉലുവാ പെന്‍ഷനൊന്നുമല്ലാ അവളുണ്ടാക്കണേ...!! മാസാമാസം മുപ്പതിനായിരം ഉറുപ്പികയാ വാങ്ങണേ...!!! അപ്പോ പിന്നെ അവളിത്തിരി അടിച്ചു പൊളിക്കണതിലെന്താ തെറ്റ്...???

പാപ്പച്ചന്‍: ഓ... ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലായേ...!!! ദൈവത്തേം പള്ളിയേം മറന്നുള്ള അമ്മേടെം മകളുടെം പൊക്ക് നല്ലതിനല്ലാന്നേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളു..!! എനിക്കതിലധികം പറയാനിവിടെ എവിടെയാ വോയിസ് ഉള്ളത്...!!!

അന്നമ്മ: ദേയ് മനുഷേനേ... ഒരു മാതിരി വര്‍ത്തമാനോം പറഞ്ഞോണ്ട് വരരുതേ...!! നിങ്ങള് മുടങ്ങാതെ ദിവസോം ഇരണ്ടു തവണ വീതം പോകണുണ്ടല്ലോ...!! അത് മതി..!! അതു കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള പുണ്യോക്കെ മതി എനിക്കും മോള്‍ക്കും...!!! ഒരു പള്ളീം ഉണ്ട്... പണിയൊന്നുമില്ലാത്തെ കുറെ പള്ളീക്കാരും ഉണ്ട്...!!!

(പെട്ടന്ന് സിജോ ഇത്തിരി ദേഷ്യത്തില്‍)

സിജോ: ഹോ... ഒന്ന് നിറുത്താമോ....!! എനിക്ക് നാളെ എക്സാം ഉള്ളതാ...!

(ഈ സമയം പുറത്താരോ കോളിംഗ് ബെല്‍ അമര്‍ത്തുന്നു. അന്നമ്മ പോയി വാതില്‍ തുറന്ന് നോക്കുന്നു. പുറത്ത് അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ആലീസ്)

അന്നമ്മ: ങ്ഹും...??? എന്താടീ ആലീസേ...??

ആലീസ്: അതേയ് അന്നമ്മേച്ചീ ഇന്നാളൊരു ദിവസം പറഞ്ഞില്ലായോ സീനാക്കൊരു കല്യാണാലോചനേടെ കാര്യം! ഒരു പൈയന്റെ കാര്യം ചേട്ടന്‍ ഇന്നലെ പറഞ്ഞു.

അന്നമ്മ: ചെറുക്കനെന്തു ചെയ്യുവാടി...???

ആലീസ്: ചെറുക്കന്‍ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനീല്‍ സീനിയര്‍ അകൌണ്ടന്റാ. നല്ല വീട്ടുകാരൊക്കെയാന്നാ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞേ. അപ്പന്‍ സ്കൂള്‍ മാഷാ. അമ്മ വീട്ടമ്മയായിട്ട് വീട്ടില്‍ തന്നെയുമാ...!!!

അന്നമ്മ: മതി മതീടീ പറഞ്ഞത്...!!! നീയെന്തു കരുതിക്കോണ്ടാ...?? എന്റെ മോള്‍ക്ക് ഒരു അകൌണ്ടന്റിനെ കെട്ടണ്ട ഗതികേടൊന്നുമില്ലാ ഇപ്പോ...!!!

ആലീസ്: എന്നിട്ട് കുറച്ച് നാള്‍ മുന്‍പ് അന്നമ്മേച്ചി തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്... വല്ല അകൌണ്ടന്റോ മറ്റോ ആയലും കൊഴപ്പമില്ലാന്ന്...!!

അന്നമ്മ: അതന്ന്...!!! ഇന്നിപ്പോ അവള്‍ക്ക് ജെറ്റ് എയര്‍വേസിലാ ജോലി..!! മാസാമാസം പത്ത് മുപ്പതിനായിരം രൂഭാ ശമ്പളം വാങ്ങിക്കുന്നുണ്ട്...!! അപ്പോ പിന്നെ ആ ഒരു സ്റ്റാന്‍ഡേര്‍ഡിലുള്ള കേസു വല്ലതുമുണ്ടേല്‍ മതി...!!!

(ആലീസ് മുഖം ഒന്ന് കോട്ടി കാണിക്കുന്നു....)

===========================================

സീന്‍ - 4

(ഒരു കുട്ടി കുര്‍ബാനക്ക് കൂടാനായി ഓടി വരുന്നു... സങ്കീര്‍ത്തിയിലേക്ക്... വന്ന് ഒരു നിമിഷം ഒന്നുമറിയാതെ രംഗം വീക്ഷിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു...! അച്ചനും പാപ്പച്ചനും അത്ര രസമല്ലാത്ത രീതിയില്‍ സംസാരം നടക്കുന്നു...! ഇടക്ക് ഇടക്ക് കപ്യാര്‍ വന്ന് പോകുന്നു....)

അച്ചന്‍: പാപ്പച്ചേട്ടാ... ഞാന്‍ പലതവണ പറഞ്ഞല്ലോ...!! നടക്കില്ല. അതില്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നും എനിക്ക് പറയാനില്ലാ.

പാപ്പച്ചന്‍: അങ്ങനെ അങ്ങട് തീര്‍ത്ത് പറയാതെ അച്ചാ...!! കുറച്ചെന്തെങ്കിലും പൈസാ വേണേല്‍ അവന്‍ തരാനും തയാറാ... പള്ളിക്കായിട്ടോ.. അല്ലേല്‍ അച്ചനായിട്ടൊ... എങ്ങനെ വേണേലും.

അച്ചന്‍: ഞാന്‍ പറഞ്ഞല്ലോ... പാപ്പച്ചേട്ടാ...!! ഇതിനൊരേ ഒരു പ്രതിവിധിയേ ഉള്ളു... അതിതാ...! കുറഞ്ഞത് ഒരു രണ്ടാഴ്‌ച്ചയെങ്കിലും അവനെ ഈ പള്ളിയില്‍ കുര്‍ബാനക്ക് കാണണം. ഞായറാഴിച്ച കുര്‍ബാനക്കെങ്കിലും...!!! അല്ലാതെ പൈസ കാട്ടിയിട്ടൊ... നല്ല വാക്കു പറഞ്ഞിട്ടോ.. എന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു ഫേവറും പാപ്പച്ചേട്ടന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കണ്ടാ...!!!

(പാപ്പച്ചേട്ടന്‍... ഒരു നിമിഷം ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവത്തോടെ അച്ചന്റെ നേരെ നോക്കി ഇരിക്കണു....! എന്നിട്ട് ഇത്തിരി ദേഷ്യത്തില്‍.... എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട്....)

പാപ്പച്ചന്‍: ങ്ഹാ... രൂപതേല്‍ വേറെം അച്ചന്മാരും ഉണ്ടോന്ന് ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ...!!! ഒരു കുറി കിട്ടാനാണോ ഇവിടെ ബുദ്ധുമുട്ട്. (പുറത്തോട്ട് നടന്നു കൊണ്ട്....) ങ്ഹും.... ഈ പാപ്പച്ചനെത്ര കണ്ടതാ ഈ അച്ചന്മാരേം മെത്രാന്മാരേം....!!!!!

===========================================

സീന്‍ - 5

(കുര്‍ബാനയുടെ അവസാനത്തെ “വിശുദ്ദീകരണത്തിന്റെ ബലിപീഡമേ“ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ അവസാനഭാഗം എല്ലാവരും കൂടി ചെല്ലുന്നു. അച്ചന്റെ മുഖം കാണിക്കാതെ ബാക്ക് സൈഡില്‍ നിന്നും ക്യാമറ ഓടിക്കുന്നു...)

അച്ചന്‍: അറിയിപ്പുകള്‍. അടുത്ത വരുന്ന ആദ്യ ചൊവ്വാഴ്‌ച്ച നമ്മുടെ ഊട്ടുതിരുന്നാളിന്റെ വാര്‍ഷികമാണെന്ന് അറിയാമല്ലോ. എല്ലാവരും അതില്‍ സംബന്ധിക്കുകയും. അതു കൂടാതെ... അന്നേ ദിവസം കഴിയുന്നിടത്തോളം ആളുകള്‍ സഹായിക്കാന്‍ രാവിലെ മുതല്‍ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യണം...!!! ഇക്കാര്യം ചര്‍ച്ച ചെയുന്നതിനായി ഈ കുര്‍ബാനക്ക് ശേഷം കമ്മറ്റി മീറ്റീംഗ് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതാണ്. എല്ലാ കമ്മറ്റിക്കാരും സംബദ്ധിക്കണമെന്ന് താല്പര്യപ്പെടുന്നു. (ഒന്ന് നിറുത്തിയിട്ട്...) ഉം... മാതാവിന്റെ പാട്ട്...!!!

ഗായകസംഘം: നിത്യവിശുദ്ധയാം.... കന്യാമറിയമേ.....

===========================================

സീന്‍ - 6

(പള്ളിക്കമ്മറ്റി മീറ്റിംഗ് നടക്കുന്നു. അച്ചന്‍ നടുക്ക്. ഒരു വശത്ത് ഫസ്റ്റ് ട്രസ്റ്റി അവറാച്ചന്‍, മറു വശത്ത് സെകന്റ് ട്രസ്റ്റി സൂസന്ന. ബാക്കി കുറെ ആളുകള്‍...!! ഒപ്പം ഇത്തിരി ദേഷ്യഭാവത്തില്‍ പാപ്പച്ചനും ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.)

അച്ചന്‍: അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ് വന്നത്... ഇപ്രവാശ്യത്തെ ഊട്ടുതിരുന്നാളിന് എല്ലാം ഒരുക്കാന്‍ വരേണ്ടത് യൂണിറ്റുകാരാണ് എന്നാണെങ്കിലും, എല്ലാവരും ഇത്തവണ വരട്ടെ. വാര്‍ഷികമല്ലേ കുറഞ്ഞത് 400 - 450 പേര്‍ക്കുള്ള നേര്‍ച്ചചോറെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഫസ്റ്റ് ട്രസ്റ്റി: അപ്പോള്‍ അരിയും മറ്റും വാങ്ങിക്കേണ്ടി വരും.

സെകന്റ് ട്രസ്റ്റി (സൂസന്ന): നേരത്തെ വാങ്ങിയത് തികയത്തില്ലേ അപ്പോ?

അച്ചന്‍: വാങ്ങിക്കേണ്ടതൊക്കെ വാങ്ങിക്കണം. എന്തെല്ലാം ഉണ്ട്... ഇല്ലാ...ഒന്നൊക്കെ ഒരു ലിസ്റ്റുണ്ടാക്കീട്ട്. അതു വച്ച് വാങ്ങിയാല്‍ മതീല്ലോ.

ചിലര്‍: അതു ശരിയാ... അതു മതി...( ചിലര്‍ തല കുലുക്കുന്നു...)

പൌലോസ്: (എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന്) അതേയ് അച്ചോ വെറുതെ 400 ഉം 500 ഉണ്ടാക്കി വെയിസ്റ്റാക്കണ്ടാ വെല്ല ആവശ്യൊം ഉണ്ടോ?

അച്ചന്‍: എന്റെ പൌലോസ് ചേട്ടാ, എന്നിട്ട് കഴിഞ്ഞ തവണ മിച്ചം വരികയല്ലാല്ലോ ചെയ്തത് കമ്മറ്റിക്കാര്‍ക്ക് കിട്ടാതെ വരികയല്ലേ ചെയ്തത്? അതുകൊണ്ട് ഇത്തവണ എങ്ങനെയാണേലും ഒരു 400 ഡബ്ബ കുറഞ്ഞത് വേണം.

(പെട്ടന്ന് പാപ്പച്ചന്‍ ചാടി എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നു...)

പാപ്പച്ചന്‍: അച്ചനിങ്ങനെ പിടിവാശി പിടിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. ഈ ധൂര്‍ത്തായിട്ട് ചിലവാക്കുന്ന കാശ് ഈ ഇടവകക്കാരുടെതാണെന്നുള്ള കാര്യം അച്ചന്‍ മറക്കരുത്.

അച്ചന്‍: അതെന്താ പാപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടാ... അങ്ങനെ പറയുന്നത്? ഇതിലിപ്പോ ധൂര്‍ത്തായിട്ട് എന്ത് ചിലവാ വന്നത്?

(കമ്മറ്റിയില്‍ ഇരിക്കുന്നവരും ഇടക്ക് സംസാരിക്കുന്നു.)

സൂസന്ന: ഇതിലിപ്പോ ധൂര്‍ത്തെന്ന് പറയാനായിട്ട് എന്താ ഉള്ളത്.

പൌലോസ്: 500 പേരൊക്കെ വരുമെന്ന് നമുക്കൊരു ഉറപ്പും ഇല്ലാ.

വേറൊരാള്‍: എന്നും കരുതി... കഴിഞ്ഞ തവണത്തേത് പോലെ കുറഞ്ഞ് പോകുന്നത് എത്ര അലമ്പാണെന്ന് കൂടി നിങ്ങള്‍ ചിന്തിക്കണം.

പാപ്പച്ചന്‍: പള്ളിക്കു കുറച്ച് കാശൊള്ളത് എങ്ങനെ തീര്‍ക്കാന്ന് തിരുമാനിച്ചുറച്ചിറങ്ങിയ മാതിരിയാ ചിലരുടെ സംസാരം. അച്ചനിതെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട് സ്ഥലം മാറ്റമാന്നും പറഞ്ഞൊരു പോക്കങ്ങട് പോകും.

അച്ചന്‍: പാപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടനെന്തോ മനസില്‍ വച്ചു കൊണ്ട് സംസാരിക്കുവാ ഇപ്പോ. നമ്മള്‍ ഇത്രേം ഭംഗിയായിട്ട് നടത്തിക്കൊണ്ട് പോകുന്ന ഈ ഊട്ടുതിരുന്നാള്‍ വെറുതെ കുറച്ച് ഭക്ഷണം കുറഞ്ഞ് പോയതിന്റെ പേരില്‍ ചീത്ത പേരുണ്ടാവരുതെന്നെ ഞാനഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളു.

പാപ്പച്ചന്‍: ഇതിപ്പോ... എല്ലാം ഇവിടെ അച്ചന്‍ തന്നെ അല്ലേ തീരുമാനിക്കുന്നത്. ഞങ്ങളൊക്കെ വെറുതെ കമ്മറ്റിക്കാരെന്നും പറഞ്ഞ് ഇരുന്ന് കേട്ടേച്ച് എഴുന്നേറ്റ് പോകാനും.

ബിജോ: എന്റെ പാപ്പച്ചനങ്കിളെ .. ഇങ്ങനെ ഒക്കെ സംസാരിക്കാനിപ്പോ എന്താ ഉണ്ടായത്...? അച്ചന്‍ ആവശ്യമുള്ള കാര്യമല്ലേ പറഞ്ഞുവുള്ളു..!!

പാപ്പച്ചന്‍: അതേയ്... നീ അധികം സംസാരിക്കണ്ടാ. നീയൊക്കെ എന്നാടാ ഈ പള്ളീം കമ്മറ്റീം ഒക്കെ കാ‍ണാന്‍ തുടങ്ങിയെ...???

(ബിജോ മിണ്ടാതാവുന്നു...)

അച്ചന്‍: അല്ലാ... ബാക്കിയെല്ലാവരും എന്ത് പറയുന്നു...???

പലരും: വാര്‍ഷികമാ ഇത്തവണ... അപ്പോള്‍ പിന്നെ കുറച്ച് കൂടുതല്‍ വേണമെന്നാ എന്റെ അഭിപ്രാ‍യം...!!

മറ്റൊരാള്‍: എനിക്കും അത് തന്നാ തോന്നുന്നേ...!!!

പൌലോസ്: ഞാനെനിക്ക് തോന്നീയത് പറഞ്ഞൂന്ന് മാത്രം.

പാപ്പച്ചന്‍: എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ലാ...!! അച്ചന് തോന്നുന്നു... അച്ചന്‍ ചെയ്യുന്നു...!! ഹല്ലാ പിന്നെ..!!!

(അച്ചന്റെ മുഖം... “ഇവരോടൊക്കെ എന്താ പറയുകാ” എന്ന മട്ടില്‍ വല്ലാണ്ടാവുന്നു...)

===========================================

സീന്‍ - 7

(പള്ളിക്ക് പുറത്ത് കമ്മറ്റി മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും കൂ‍ടി നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നു.)

ഒരാള്‍: പാപ്പച്ചനും അച്ചനുമായിട്ടെന്തോ പ്രശ്നം നടന്നിട്ടുണ്ടെന്നാ തോന്നണേ.

ബിജോ: അതെ....അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ വെറുതെ ഒരു കാര്യോം ഇല്ലാതെ...!! ഭ്രാന്ത് അല്ലാണ്ടെന്താ...??

(ഇത് കേട്ടു കൊണ്ട് പുറകില്‍ വന്ന് നില്‍ക്കുന്ന പാപ്പച്ചന്‍ ചൂടാവുന്നു... ബിജോയെ കയറി പിടിക്കുന്നു..)

പാപ്പച്ചന്‍: ആര്‍ക്കാടാ ഭ്രാന്ത്...??? ഭ്രാന്ത് ആര്‍ക്കാന്ന്...???

ബിജോ: അങ്കിളേ... ഷര്‍ട്ടേന്ന് കയെടുക്ക്....!!

പാപ്പച്ചന്‍: ഇല്ലേല്‍ നീയെന്തോന്ന് ചെയ്യും....????

(ഇത്രയും ചോദിച്ച് പുറകിലേക്ക് ശക്തിയായി തള്ളുന്നു....!

ബിജോ പുറകിലേക്ക് മറിഞ്ഞ് വീഴുന്നു...!

പാപ്പച്ചന്‍ ദേഷ്യത്തില്‍ എല്ലാവരേം ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട്.. സ്പീഡില്‍ നടന്ന് പോകുന്നു....!!!

കുറെ പേര്‍ ബിജ്ജോടെ അടുത്ത് ഓടി വന്ന് എഴുന്നേല്‍പ്പിക്കുന്നു...!

കൈയില്‍ പറ്റിയ മണ്ണൊക്കെ തൂത്ത് കളയുന്നു....!)

ഒരാള്‍: എന്തേലും പറ്റിയോടാ...???

ബിജോ: (ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവത്തോടെ) ഹേയ്... സാരമില്ലാ...!!!

(പാപ്പച്ചന്‍ നടന്ന് പോകുന്നത് ഒന്ന് നോക്കുന്നു...! ബിജോടെ കണ്ണുകള്‍ ചെറുതാക്കി... ഒരു ചെറിയ ദേഷ്യഭാവം ക്ലോസപ്പില്‍)

===========================================

സീന്‍ - 8

(എല്ലാ ആദ്യചൊവ്വാഴ്ച്ചകളിലും നടക്കുന്ന ഊട്ടുതിരുന്നാളിനായുള്ള ഭക്ഷണം വയ്ക്കുന്നതു മുതല്‍ അവസാനം നേര്‍ച്ച കൊടുക്കുന്നതുവരെ ഒരു ഗാനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കാണിക്കുന്നു)

===========================================

സീന്‍ - 9

(അച്ചന്റെ റൂം. അച്ചന്‍ എന്തൊ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഫോണ്‍ ബെല്ലടിക്കുന്നു. അച്ചന്‍ ഫോണെടുക്കുന്നു.)

അച്ചന്‍: ഹലോ... അതേ അച്ചനാണ്...!! ങ്ഹാ... പറയച്ചാ...!!! ഇല്ലാ... പറഞ്ഞോളൂ...!

(അച്ചന്‍ ഫോണിലൂടെ എന്തൊക്കെയോ മൂളി കേള്‍ക്കുന്നതായി കാണിക്കുന്നു. ഫോണിലൂടെ മറുപുറത്താര് എന്ന് കാണിക്കുന്നില്ല. എല്ലാം തലകുലുക്കി കേള്‍ക്കുകയും... ചിലയിടത്തൊക്കെ... ചെറിയ ചെറിയ “അതേ...”... അല്ലെങ്കില്‍ “ഹേയ്... ഒരിക്കലുമല്ലാ...!” ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. അവസാനം....)

അച്ചന്‍: ങ്ഹാ... കുഴപ്പമില്ലാ അച്ചാ...!!! അച്ചനവിടെ കോളര്‍ ഐഡി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ആളെ മനസിലാക്കാമായിരുന്നു...!! സാരമില്ലാ...!!ഞാന്‍ നോക്കിക്കോളാം...!! എന്നാല്‍ പിന്നെ ശരി..! ഓകെ.. ബൈ...!!!

(അച്ചന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചിട്ട് ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ച് ഇരിക്കുന്നു....! ഒരു ചെറിയ സങ്കടോം ഒക്കെ മുഖത്ത് മിന്നിമറയാം)

===========================================

സീന്‍ - 10

(ഏലിക്കുട്ടി ചേടത്തി. ഒപ്പം കുറെ അമ്മമ്മാര്‍ നടന്ന് വരുന്നു. ഏലിക്കുട്ടി ചേടത്തിയാണ് മുഖ്യധാരയില്‍ സംസാരങ്ങള്‍ക്ക് നേതൃത്വം നല്‍കുന്നത് എന്ന രീതിയിലാണ്. ഏലിക്കുട്ടി ചേടത്തി നടുക്കും ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ചുറ്റുമാണ് നടക്കുന്നത്.)

ഏലിക്കുട്ടി: അപ്പോ നീയിതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ അപ്പോ...???

ഒരാള്‍: ഇല്ലാ... എന്താ കാര്യം...???

ഏലിക്കുട്ടി: നമ്മടെ പാപ്പച്ചന്‍ ബിഷപ്പ് ഹൌസില്‍ പോയി അച്ചനെതിനെതിരെ കമ്പ്ലയിന്റ് കൊടുത്തൂന്നേ..!!! അതല്ലേ... ഇന്ന് പ്രസംഗത്തില്‍ അച്ചന്‍ വലിയ സങ്കടഭാവത്തില്‍ ഏതാണ്ടൊക്കെ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചേ.

മറ്റൊരാള്‍: പാപ്പച്ചനാ കംബ്ലയിന്റ് കൊടുത്തേന്ന് ആര് പറഞ്ഞാ അറിഞ്ഞേ?

ഏലിക്കുട്ടി: എടീ... കര്‍ത്താവ് കുരിശേല്‍ കയറിയെങ്കില്‍ ഒറ്റിയത് യൂദാസ് തന്നെ. ഇതിപ്പോ ആരേലും പറയണോ...?? ഊഹിക്കാവുന്നതല്ലേ ഉള്ളു...!!!!

വേറൊരാള്‍: എന്നാലും...!!

ഏലിക്കുട്ടി: ഒരെന്നാലുമൊന്നുമില്ലാ....!! ഇതിന്റെ പുറകിലൊക്കെ വലിയ കളിയല്ലേ നടന്നേ...!!!

ഒരാള്‍: അതെന്ത് കളിയാ...???

ഏലിക്കുട്ടി: എടീ... പാപ്പച്ചനേതോ ഒരു പരിചയക്കാരന്‍ പയ്യന് കല്യാണകുറി വേണമെന്നും പറഞ്ഞ് അച്ചന്റെ അടുത്ത് ചെന്നെന്നോ... അച്ചന്‍ കാശു ചോദിച്ചെന്നോ.... ഇല്ലേല്‍ കുറി തരില്ലാന്ന് പറഞ്ഞെന്നോ...!!

മറ്റൊരാള്‍: എന്നിട്ട് ഞാന്‍ കേട്ടത്... പയ്യന്‍ രണ്ടാഴ്ച്ചയെങ്കിലും കുര്‍ബാനക്കൊക്കെ വന്നാല്‍ കുറി തരാമെന്ന് അച്ചന്‍ പറഞ്ഞൂന്നാണല്ലോ...!!!

ഏലിക്കുട്ടി: ങ്ഹും.... പിന്നെ.... അതൊക്കെ പറച്ചിലല്ലേ...!! അവസാനം പാപ്പച്ചന്‍ അച്ചനൊട് രണ്ട് തെറീം പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി പോരുവാ ചെയ്തത്...!!!

വേറൊരാള്‍: ഹോ... എന്നാലും അച്ചനോട് തെറി പറയുകാന്നൊക്കെ വച്ചാല്‍...!!!

ഏലിക്കുട്ടി: ഓ.. അതിപ്പോ അച്ചനായാലും കപ്യാരായാലും... നിലക്ക് നിന്നില്ലേല്‍ ആരായലും തെറിയൊക്കെ കേള്‍ക്കണ്ടി വരും...!!!! അത് പറഞ്ഞപ്പഴാ ഓര്‍ത്തത്.... ആ സൂസന്നിക്കിപ്പോ സെകന്റ് ട്രസ്റ്റിയായേ പിന്നെ ഇത്തിരി അഹങ്കാരം കൂടീട്ടുണ്ട്.. ഇല്ലേടി മറിയേ...!!

മറിയ: ങ്ഹാ... അത് ശരിയാ... എനിക്കുമങ്ങനെ ചിലപ്പോ തോന്നി.

ഏലിക്കുട്ടി: അവളേതോ മൈസൂര്‍ മഹാറാണിയാണെന്ന ഭാവമാ ഇപ്പോ...!!!

(എല്ലാവരും കൂടി ചിരിക്കുന്നു...)

===========================================

സീന്‍ - 11

(പാപ്പച്ചന്റെ വീട് - അന്നമ്മ വാതില്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ സീനാ കടന്ന് വരുന്നു...!! ഇപ്പോള്‍ കരയുമെന്ന ഭാവം മുഖത്ത്. വതില്‍ തുറന്ന പാടെ അവളുടെ റൂമിലേക്ക് ഓടി പോകുന്നു... അന്നമ്മ പുറകേ...)

അന്നമ്മ: എന്തു പറ്റി മോളേ...???

(സീനാ അത് കേള്‍ക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ അകത്തേക്ക് പോയി)

===========================================

സീന്‍ - 12

(മൂന്നോ നാല് പേര്‍ (ആണുങ്ങള്‍) കൂടി നിന്ന് വെറുതെ സംസാരിക്കുന്നു...)

ഒരാള്‍: പുള്ളി ആരാ മോന്‍...!! പുള്ളി ഇത്രേം അല്ലാ... അതിലപ്പുറോം ചെയ്തില്ലേലെ അതിശയമുള്ളു....!!

രണ്ടാമന്‍: എന്നാലുമിതിപ്പോ ഒരാവശ്യോം ഇല്ലാതെ അല്ലേ...??

മൂന്നാമന്‍: എന്നു പറഞ്ഞാലിപ്പോ... പുള്ളീടെ വില പോയ പോലെ ആയില്ലേ അവിടെ...???

ഒരാള്‍: ഹല്ല പിന്നെ...!! അതായത്.. പുള്ളിക്കാരന്‍ എല്ലാം ശരിയാക്കി കൊടുക്കാന്ന് ഏല്‍ക്കുന്നു... അവസാനം ആ പൈയന്റെ മുന്നില്‍ അടിയേ പോയില്ലേ...!!!!

രണ്ടാമന്‍: അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ പാപ്പച്ചനാളിത്തിരി പൊങ്ങച്ചക്കാരനാ..!! അങ്ങനെ ഉള്ളപ്പോ പിന്നെ ഈ അടി കിട്ടിയേച്ച് പിന്നെ വെറുതെ ഇരിക്കുമോ...?

മൂന്നാമന്‍: അച്ചന്റെ ഭാഗത്തേ ഞാന്‍ ന്യായം കാണുന്നുള്ളു...!!!

ഒരാള്‍: കറക്ടായിട്ടിപ്പോ ഒന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ലാന്നേ...!! ഇനിയിപ്പോ അച്ചന്‍ ശരിക്കും കാശെങ്ങാനും ചോദിച്ചോന്നും അറിയില്ലാല്ലോ...!!!

മൂന്നാമന്‍: ഇപ്പോ... ആ പൌലോസുമായിട്ടാ പാപ്പച്ചന്‍ വലിയ കൂട്ട്...!! നമ്മളൊടൊന്നും കണ്ടാ നോക്കത്തു പോലുമില്ലാന്നേ...!!! കൂടെ ആ അന്തോണിയും കൂടീട്ടൂണ്ട്...!!!

രണ്ടാമന്‍: നമ്മളൊക്കെ അച്ചന്റെ ആള്‍ക്കാരാന്നാ പുള്ളിടെ തോന്നല്‍...!!!

ഒരാള്‍: ങ്ഹാ... അതൊക്കെ അങ്ങനെ കിടക്കും... അമ്മേനെ തല്ലിയാലും രണ്ടുണ്ടാവും അഭിപ്രായമെന്നല്ലേ....!!!!

===========================================

സീന്‍ - 13

(കുറെ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ റോഡില്‍ ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കുന്നു. അതില്‍ സിജോയും ഉണ്ട്. ഇടക്ക് ചെറിയ ബഹളവുമൊക്കെയായിട്ട് കളി പുരോഗമിക്കുന്നു. )

(ഈ സമയത്ത് നല്ല സ്പീഡില്‍ ഒരു ബൈക്ക്കാരന്‍ മെയിന്‍ റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞ് വരുന്നു. അടുത്ത് മൂന്ന്-നാല് പെണ്‍‌കുട്ടികള്‍ സംസാരിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു. ബൈക്ക് കുട്ടികള്‍ ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കുന്ന റോഡിലേക്ക് സ്പീഡില്‍ തിരിയുന്നു. )
(പെണ്‍‌കുട്ടികള്‍ വണ്ടി വരുന്നത് കണ്ട് ഭളം വയ്ക്കുന്നു...! ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവര്‍ക്കിടയില്‍ വണ്ടി ഇടിക്കുന്നു. ആകെ ബഹളം ഒരു നിമിഷം.)

(സീന്‍ - ആക്സിഡന്റായ കുട്ടിയുടെ കൈ, രക്തതില്‍ കുളിച്ച്... ലോങ്ങ് ഷോട്ടില്‍ വീണു കിടക്കുന്ന ബൈക്കും...)

===========================================

സീന്‍ - 14

(പാപ്പച്ചന്‍ സോഫായില്‍ വിഷണ്ണഭാവത്തിലിരിക്കുന്നു...! അന്നമ്മ അടുത്തൊരു കസേരയിലും....!!)

അന്നമ്മ: ഇനിയിപ്പോ എന്താ ചെയ്കാ...??? വേറൊന്ന് തപ്പി പിടിക്കാന്ന് വച്ചാല്‍ തന്നെ എന്ന് കിട്ടാനാ...???

പാപ്പച്ചന്‍: എന്നാലുമെന്റെ ദൈവമേ... എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്...?? ഞാനായിട്ട് ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാഞ്ഞിട്ടും ഒരു വശത്ത് പള്ളിപ്രശ്നം... മറുവശത്ത് ഇങ്ങനേം...!! എനിക്ക് മനസിലാവാത്തത്... ഇത്രേം വലിയൊരു കമ്പനീന്ന് അങ്ങനെ എങ്ങനെയാ ഇത്രേം പേരെ ഒന്നിച്ച് പൊയ്ക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞേന്നാ...!!!

അന്നമ്മ: അതല്ലേ അവളു പറഞ്ഞേ...! കമ്പനി നഷ്ടത്തിലായിരുന്നൂന്നേ...!!! അപ്പോ പിന്നെ പറഞ്ഞു വിടുകയല്ലതെ എന്ത് ചെയ്യാന്‍...!!

പാപ്പച്ചന്‍: ഇതാ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്... ദൈവത്തെ മറന്ന് നടക്കരുതെന്ന്...!!!

അന്നമ്മ: ദേയ് മനുഷേനെ.. എന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നും പറയിക്കല്ലേ...!! ഞാന്‍ എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ട്... നിങ്ങടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളൊക്കെ...!!! എന്നിട്ടവസാനം എന്തായി...??? പള്ളിം പള്ളീക്കാരും എല്ലാവരും നിങ്ങളേ പുറം കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിതാഴത്തിയില്ലേ...??? എന്നാലും നിങ്ങള് പഠിക്കില്ലാ...!!! അനുഭവിക്ക്... അനുഭവിക്ക്...!!

(പാപ്പച്ചന്‍ ദേഷ്യഭാവത്തില്‍ അന്നമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കുന്നു. ഈ സമയം ഫോണ്‍ ബെല്ലടിക്കുന്നു...! പാപ്പച്ചന്‍ എഴുന്നേറ്റ് ഫോണ്‍ എടുക്കുന്നു.)

പാപ്പച്ചന്‍: ഹലോ...!! ങ്ഹാ... മേം സിജോ കാ പപ്പാ ഹി ബോല്‍‌രഹാ ഹൂം...!! ആപ് കോന്‍..??? ............................. ക്യാ...??? കഹാ ഹൈ വോ...??? നഹീ... നഹീ...!! ടീകേ... ടീക്കേ.... ഹം ലോക് അഭി ആയെ...!!!

(പാപ്പച്ചന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചിട്ട്... സോഫായിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് മറിയുന്നു...)

അന്നമ്മ: എന്താ പറ്റിയെ...?? ആരാരുന്നു ഫോണില്‍..???

പാപ്പച്ചന്‍: വാ നമുക്ക് പൊകാം...!! നമ്മടെ മോനെന്തോ ആക്സിഡന്റ് പറ്റീത്രേ...!! ഗോദ്‌റേജ് ഹോസ്പിറ്റലിലാക്കീത്രെ...!! വാ...!!

അന്നമ്മ: അയ്യോ.... എന്റെ മോന്‍....!

(സിനാ അകത്തെ മുറിയില്‍ നിന്നും ഓടി വരുന്നു...)

സീനാ: എന്താ പറ്റിയെ സിജോക്ക്...???

===========================================

സീന്‍ - 15

(ആകെമൊത്തം പ്രശ്നങ്ങളെ ആളുകള്‍ വിലയിരുത്തുന്നതാണ് രംഗം - ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായിട്ട് ആളുകള്‍ മാറി മാറി വരുന്നു.)

(ശീതള്‍ വീട്ടില്‍ റ്റിവി കണ്ടാസ്വദിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇടക്ക് കോളിംഗ് ബെല്‍ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നു. സേഫ്റ്റി വ്യൂവറിലൂടെ നോക്കുന്നു...!!! ഓടീ അകത്തേക്ക് പോകുന്നു. അടുക്കളയില്‍ കറിക്കരിയുന്ന മമ്മി [ത്രേസ്യാക്കുട്ടി] യോട് പറയുന്നു)

ശീതള്‍: മമ്മി... ദേയ് പുറത്ത് ആ... ബി.ബി.സി. ആന്റി വന്നിരിക്കുന്നു...!!

15 - എ:

(ത്രേസ്യാക്കുട്ടി വാതില്‍ തുറക്കുന്നു...)

ത്രേസ്യാക്കുട്ടി: അല്ലാ... ഇതാര് ഏലിക്കുട്ടിയോ...???

ഏലിക്കുട്ടി: ഞാനിതു വഴി പോയപ്പോ വെറുതേ ഒന്ന് കേറിന്നേ ഉള്ളൂന്നേ...!! അല്ലാടി നീയറിഞ്ഞോ പുതിയ വിശേഷം?

15 - ബി

(മറ്റൊരു വീടിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഏലിക്കുട്ടി ഇരിക്കുന്നു)

വീട്ടിലെ അംഗം: എന്ത് വിശേഷം...??? ഞാനൊന്നു മറിഞ്ഞില്ലാല്ലോ....!!

ഏലിക്കുട്ടി: നമ്മടെ പാപ്പച്ചന്‍ അടിയേ പോയെടി...!! എല്ലാം തകര്‍ന്നില്ലേ...!!!

15 - സി:

(മറ്റൊരു വീട് - ഏലിക്കുട്ടി മുറുക്ക് കഴിക്കുന്നു.)

വീട്ടിലെ അംഗം: കാര്യം തെളിച്ചു പറയെന്റെ ഏലിക്കുട്ടി...!!

ഏലിക്കുട്ടി: ഞാന്‍ പറഞ്ഞൂന്നൊന്നും പറഞ്ഞേക്കരുത് കേട്ടൊ... നീയായ കാരണം ഞാനങ്ങ് പറയുവാ...!!

15 - ഡി:

(മറ്റൊരു വീട് - ഏലിക്കുട്ടി ചായ കുടിക്കുന്നു)

വീട്ടിലെ അംഗം: ഞാനാരോടും പറയത്തൊന്നുമില്ലാ... ഏലിക്കുട്ടി കാര്യം പറ...

ഏലിക്കുട്ടി: അതേയ്.... പാപ്പച്ചന്റെ മോളുടെ ജോലി പോയില്ലേ... അതിനിടക്ക് ഇന്നലെ പാപ്പച്ചന്റെ മോന് ബൈക് ആക്സിഡന്റും...!!

15 - ഇ

(മറ്റൊരു വീട് - ഏലിക്കുട്ടി കൈ കഴുകുന്നു)

വീട്ടിലെ അംഗം: ദൈവമേ.... നേരാണോ ഈ പറയണേ...???

ഏലിക്കുട്ടി: ഹല്ലാണ്ട് പിന്നെ... എനിക്ക് ഇതിലിപ്പോ നുണ പറയേണ്ട വല്ല ആവശ്യോം ഉണ്ടോ...???

15 - എഫ്

(മറ്റൊരു വീട് - ഏലിക്കുട്ടി അടുക്കളയില്‍ നില്‍ക്കുന്നു.)

വീട്ടിലെ അംഗം: ഇതിനാ പറയണേ ദൈവകോപം ദൈവകോപം എന്ന്...!!

ഏലിക്കുട്ടി: ദൈവകോപം മാത്രമൊന്നുമല്ലാന്നേ.... (രഹസ്യം പോലെ) അച്ചന്‍ ശപിച്ചതാന്നേ...!! പിന്നല്ലാണ്ട് അച്ചനിട്ട് പാര പണിയാന്‍ നോക്കിയാല്‍ പിന്നെ അച്ചന്‍ ശപിക്കാതിരിക്കുവോ...??

15 - ജി

(മറ്റൊരു വീട് - ഏലിക്കുട്ടി ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുന്നു)

വീട്ടിലെ അംഗം: അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ആ വീട്ടൂകാര്‍ക്കാര്‍ക്കും ഇത്തിരി പോലും ദൈവവിശ്വാസമുള്ളവരല്ലാ...!!!

ഏലിക്കുട്ടി: അതേയതേ...!! അതോണ്ടിപ്പോ അനുഭവിക്കട്ടെ...!!! എന്നാല്‍ പിന്നെ ഞാനിറങ്ങുവാട്ടൊ...! അപ്പുറത്തെ ആ മറിയാമ്മേടെ വീട്ടില്‍ കൂടി എനിക്കൊന്ന് കേറണം...!! പിന്നൊരു കാര്യം ഇതൊക്കെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞതാന്ന് ആരോടും പറഞ്ഞേക്കല്ല് കെട്ടൊ...!!! നിങ്ങളോടായ കാരണം പറഞ്ഞൂന്ന് മാത്രം...!!!

(ഏലിക്കുട്ടി പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു....)

===========================================

സീന്‍ - 16

(ആളുകളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ - തുടര്‍ച്ച..!! സമയം വൈകുന്നേരം. വീട്ടിലേക്ക് വീട്ടമ്മ കടന്നു വരുന്നു)

വീട്ടമ്മ: ഇത്രേം ഒക്കെ ആയാലും പാവം നമ്മടെ അച്ചന്‍ ഇന്ന് പള്ളീല്‍ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു...! പാപ്പച്ചന്റെ മോന്റെ ഓപറേഷനു വേണ്ടി എല്ലാവരും പൈസാ പിരിവ് കൊടുത്ത് സഹായിക്കണം... പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം എന്നൊക്കെ...!!!

16 - എ:

(മറ്റൊരു വീട്)

ഗ്രഹനാഥന്‍: അച്ചനല്ലേ...!! അതൊക്കെ പറയൂന്നേ...!!! ഇങ്ങനെയുള്ള നേരത്തല്ലേ സിമ്പതി പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റത്തോള്ള്...!!! അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അച്ചനെതിരെ ഇത്രേം ചെയ്തിട്ട്... ഇങ്ങനെ സഹായിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാന്ന് വച്ചാല്‍...???

16 - ബി:

(മറ്റൊരു വീട്)

ഒരാള്‍: അതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കും...! അല്ലെങ്കിലും... ഇതൊക്കെ അച്ചന്റെ തനിയെ ഉള്ള തീരു‍മാനമൊന്നുമല്ലല്ലോ...!!! കമ്മറ്റീടെ തീരുമാനമല്ലേ പാപ്പച്ചനെ സഹായിക്കണം എന്നുള്ളത്. ങ്ഹാ‍ാ‍ാ... പിന്നെ ഒന്നുണ്ട്... ആ പാപ്പച്ചന്റെ കാര്യത്തില്‍ അങ്ങേരല്ലാണ്ട് ആ വീട്ടിലെ ആരും പള്ളിയിലേക്ക് വരുകയോ.. ഒന്നുമില്ലാ. പള്ളിയോടും പള്ളിക്കാരോടും ഏതാണ്ട് പുച്ചം പോലെയാ ആ തള്ളക്കും മോള്‍ക്കും.

16 - സി:

(മറ്റൊരു വീട്)

മറ്റൊരാള്‍: അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ക്ക് ഇതല്ല ഇതിലപ്പുറോം സംഭവിക്കും...!!! സംഭവിക്കണം... എന്നാലെ പഠിക്കൂ....!!! പിന്നെ സഹായിക്കണമെന്നുള്ള തീരുമാനം....അത് കമ്മറ്റിയുടേതാണെന്നൊക്കെ.... അതൊക്കെ പറച്ചിലല്ലേ...!! പള്ളില് കുറെ വലിയ ടീമുകള്‍ ഉണ്ട്. അവരു പറയുന്നതാ കമ്മറ്റീടേതായിട്ടെടുക്കണത്. അവരില്ലെങ്കില്‍ പള്ളി പൂട്ടി പോകുമെന്നാ അവരുടെ വിചാരം.

16 - ഡി:

(മറ്റൊരു വീട്)

ഒരാള്‍: എന്നു പറഞ്ഞാലിപ്പോ... പള്ളിയില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കാന്‍ ആരെങ്കിലും മുന്നോട്ട് വരണോല്ലോ..!! ഈ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവരെ തന്നെ കുറ്റം പറയുന്നത് ശരിയല്ലാ.

16 - ഇ:

(മറ്റൊരു വീട്)

മറ്റൊരാള്‍: ഓ... പിന്നെ അവരിപ്പോ എന്തോന്നാ ഇത്ര വലിയാ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത്...??? എന്തു പരിപാടി ഉണ്ടെങ്കിലും അച്ചനും കൂട്ടാളികളും കൂടി അവരെ തന്നെയങ്ങട് ഏല്‍പ്പിക്കും... അവരത് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ആക്കി തീര്‍ക്കേം ചെയ്യും. എന്നിട്ടവസാനം ഞായറാഴിച്ച കുര്‍ബാനക്ക് അവരെ പൊക്കി പിടിച്ചോണ്ട് അര മണിക്കുറ് ഡയലോഗ് അച്ചന്റെ വക.... നന്ദി സൂചകമായിട്ട്...!!! എന്നാല്‍ എന്തേലും ആവശ്യമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ ഇതേ അച്ചന്‍ വേറൊരു ഡയലോഗ് അടിക്കും... “അയ്യോ ഞാനത് മറന്നു...!” എന്ന്.

16 - എഫ്:

(മറ്റൊരു വീട്)

ഒരാള്‍: അത് ശരിയാ...!! അക്കാര്യത്തില്‍ അച്ചന്‍ മിടുക്കനാ...!! ഇതൊക്കെ ഓരോ നമ്പറാ‍ന്നേ ഈ മറവിയൊക്കെ...!!! അല്ഫോന്‍സാമ്മേനെ സഹനത്തിന്റെ വിശുദ്ധയെന്ന് പറയുന്ന പോലെ... അച്ചനെ നമുക്ക് പിന്നീട് മറവിയുടെ വിശുദ്ധനായിട്ട് പ്രഖ്യാപിക്കണ്ടി വരും...!!!

16 - ജി:

(മറ്റൊരു വീട്)

മറ്റൊരാള്‍: അതായത് പറഞ്ഞു വന്നപ്പോ... കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ ഓടി നടക്കുന്നവരും... അച്ചനും കുറ്റക്കാര്...!! വീട്ടിലിരുന്ന് കുറ്റം പറയുന്നവര്‍ ശരിയും അല്ലേ...?? അല്ലാ എന്നെ പോലെ ഈ പള്ളീടെം പള്ളിപ്പണീടെം പുറകെ കഷ്‌ടപ്പെട്ട് നടക്കുന്നവര്‍ക്കെന്താ വല്ല പ്രാന്തും ഉണ്ടായിട്ടാ...???

16 - എച്ച്:

(മറ്റൊരു വീട്)

ഒരാള്‍: അല്ല.. പിന്നെ....!! ജോലീം പണീം കഴിഞ്ഞ് മടുത്തവശാനായിട്ട് വന്നിട്ടാണ് പള്ളീലെ കാര്യത്തിനു വേണ്ടി ഈ ഓട്ടപ്പാച്ചില്‍ നടത്തണത്...!!! എന്നിട്ടവസാനം എല്ലാം കഴിയുമ്പോള്‍ കുറെ കുറ്റങ്ങളും കേള്‍ക്കണം...!! എന്നാല്‍ പിന്നെ ഈ കുറ്റം പറയുന്നവര്‍ വന്ന് ചെയ്തൂടെ...??? അത് ചെയ്യില്ലാ...!! ചിലപ്പോ ദേഷ്യം വരും...!! ചിലപ്പോ സങ്കടോം...!!!

16 - ഐ:

(മറ്റൊരു വീട്)

മറ്റൊരാള്‍: സത്യം കെട്ടോ...!! പാവം അച്ചനാണേല്‍ എന്നും നന്മ വരാന്‍ മാത്രമേ ആഗ്രഹിക്കാറുള്ളു....!! പിന്നെ അച്ചനും മനുഷ്യനല്ലേ... ചിലപ്പോ മറവീം പുലിവാലും ഒക്കെ പറ്റൂന്ന് മാത്രം. പാവം അച്ചന്‍. അച്ചനെന്തു പറയുന്നാവോ...??

===========================================

സീന്‍ - 17

(ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ - ഐ.സി.യു - വാതില്‍ക്കല്‍ വിഷണ്ണനായി ഇരിക്കുന്ന പാപ്പച്ചനും അന്നമ്മയും. അച്ചനും ട്രസ്റ്റിയും കടന്നു വരുന്നു...)

അച്ചന്‍: എങ്ങനെയുണ്ടിപ്പോള്‍...?

അവറാച്ചന്‍: ഒന്നും പറയാറായിട്ടില്ലാ.

അച്ചന്‍: പേടിക്കാതെ... ഉണ്ണിയീശോ എല്ലാം നേരെയാക്കും...!!! പ്രാര്‍ത്ഥിക്ക്...!!!

(അച്ചന്‍ പാപ്പച്ചന്റെ കയില്‍ പൈസാ അടങ്ങിയ ഒരു കവറ് കൊടുക്കുന്നു...!! പാപ്പച്ചന്റേം അന്നമ്മേടേം കണ്ണ് നിറയുന്നു...! അച്ചന്‍ തോളില്‍ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു.)

===========================================

സീന്‍ - 18

(പാപ്പച്ചന്റെ ഭാര്യ, അന്നമ്മ ഉണ്ണിയീശോയുടെ അടുത്ത് മുട്ടിന്മേല്‍ നിന്ന് കരഞ്ഞ് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.....! പുറകെ സീനായും വന്ന് മുട്ടിന്മേല്‍ നില്‍ക്കുന്നു.... കരഞ്ഞു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. ബാക്ഗ്രൌണ്ടില്‍ “കരയുന്ന മിഴികളില്‍” എന്ന ഗാനം... സ്ലോയില്‍...)

===========================================

സീന്‍ - 19

(അച്ചന്റെ റൂം - അച്ചനും ട്രസ്റ്റീം ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നു.)

അച്ചന്‍: ഓ... ഞാനിപ്പോ എന്തു പറയാനാ...??? എല്ലാവര്‍ക്കും അവരവരുടെതായ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവും. അതിപ്പോ എന്ത് കാര്യമെടുത്താലും. ഇപ്പോ പാപ്പച്ചനേം കുടുംബത്തേം സഹായീക്കുകാന്നുള്ളത് നമ്മടെ കടമയാ...!! അല്ലെങ്കില്‍ നമ്മളെന്ത് ക്രിസ്ത്യാനിയാ..?? എന്ത് ക്രിസ്തുവിന്റെ അനിയായിണെന്നാ പറയുന്നത്..!!

അവറാച്ചന്‍: അല്ലാ... പാപ്പച്ചനിങ്ങനെയൊക്കെ പള്ളിക്കെതിരെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ട്.. അവരെ സഹായീക്കണമെന്ന് പറയുന്നതു കൊണ്ടാ ഇങ്ങനെ ആളുകള്‍ അതുമിതും പറയുന്നത്.

അച്ചന്‍: ശരിയായിരിക്കാം. അയാള്‍ അങ്ങനെ പള്ളിക്കെതിരെ ചെയ്തെങ്കില്‍ അത് അയാളുടെ മാനസികമായ ബുദ്ധിമുട്ടില്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു തെറ്റായി കണ്ട് മറന്നു കളയാമെന്നേ. പൈസാ കൊടുത്തപ്പോള്‍ കണ്ടോ.. അവരുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത്...?? ഇതു വരെ ഇത്ര അഹംഭവത്തോടെ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ആ അന്നമ്മേനെ കണ്ടില്ലാരുന്നോ...!! എല്ലാം നല്ലതിനായി ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയാണെന്ന് കരുതാമെന്നേ...!!!

(അച്ചന്റെ ഫോണ്‍ ശബ്ദിക്കുന്നു. അച്ചന്‍ ഒരു മിനിറ്റെന്ന് കാണിച്ചിട്ട് ഫോണ്‍ എടുക്കുന്നു...)

അച്ചന്‍: ഹലോ... ആരാ...??? ങ്ഹാ.. അച്ചനായിരുന്നോ...?? പറയച്ചാ...!!! ഓഹോ... അച്ചന്‍ കോളര്‍ ഐഡി പിടിപ്പിച്ചാരുന്നല്ലേ....!!! അത് നല്ല കര്യമാണല്ലോ...!!! അപ്പോ വിളിച്ച നമ്പര്‍ അച്ചനൊന്ന് തന്നേ...!!! ഹേയ്... ഒരു പ്രശ്നോമില്ലാന്നേ...!!! ങ്ഹാ.. പറഞ്ഞോളു... 99.....300.....83....177..!! ഒകെ...!! ഹേയ്.. ഇല്ലാ..... ആരായാലും.. ഞാനതപ്പഴേ മറന്നു....!!! എന്നാല്‍ ശരിയച്ചാ... ഒകെ.. ബൈ...!!

(ഈ നമ്പര്‍ പറയുമ്പോ.... ട്രസ്റ്റി അത് പേപ്പറില്‍ എഴുതിയെടുക്കുന്നു.)

അച്ചന്‍: മൊബിലില്‍ ഒന്ന് ഡയല്‍ ചെയ്ത് നോക്കിക്കേ. നമ്മളറിയുന്ന ആളുടേതാണെങ്കില്‍ മൊബൈലില്‍ നമ്പര്‍ സേവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ... അപ്പോ.... പെട്ടന്ന് അറിയാമല്ലോ.

അവറാച്ചന്‍: അത് ശരിയാ..!!

(എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഡയല്‍ ചെയ്ത് നോക്കുന്നു. മൊബൈലില്‍ നോക്കി മുഖം വിസ്മയത്തിലാവുന്നു. എന്നിട്ട് മൊബൈല്‍ അച്ചനെ കാണിക്കുന്നു...! അച്ചനും നടുങ്ങുന്നു...)

അച്ചന്‍: ദൈവമേ...!!! ങ്ഹും... കട്ട് ചെയ്തേര് കട്ട് ചെയ്തേര്....!!!

(അവറാച്ചന്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യുന്നു...)

അച്ചന്‍: ഹോ... പുലിവാല്...!!! പായസമെന്ന് കരുതിയത് പാഷാണമായിപ്പോയല്ലോ...!!

===========================================

സീന്‍ - 20

(ഒരാള്‍ റൂമില്‍ ഇരിക്കുന്നു... അടുത്ത് മൊബൈല്‍ ഫോണും. മൊബൈല്‍ ബെല്ലടിക്കുന്നു. പുറകില്‍ നിന്നും ക്യാമറ ഓടിക്കുന്നു. ക്യാമറ തിരിഞ്ഞ് മുഖം കാണിക്കുന്നു... സജീവ്)

===========================================

സീന്‍ - 21

(ഊട്ടുതിരുന്നാളിന്റെ അവസാനത്തെ... സാക്ഷ്യം പറച്ചില്‍ നടക്കുന്നു... അന്നമ്മ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു...)

അന്നമ്മ: ഞാന്‍ അന്നമ്മ. എന്റെ മോന്‍ സിജോ, കഴിഞ്ഞ ദിവസം കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ആക്സിഡന്റില്‍ പെട്ടു. രക്ഷപ്പെടുക ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞു. അതിനിടയില്‍ തന്നെ എന്റെ മകളുടെ ജോലി നഷ്‌ടപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കൂടാതെ എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ പേരില്‍ ഉണ്ടായ ചില ചീത്തപ്പേരുകള്‍... എല്ലാം കൂടി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം തകര്‍ന്നിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാട് ദൈവത്തില്‍ നിന്ന് അകന്നാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. എന്നാല്‍... എല്ലാം നല്ലതിനാണ് എന്ന് പറയുന്നതു പോലെ, അല്ലെങ്കില്‍ ദൈവത്തിന് നമ്മളെക്കുറിച്ച് ഒരു പദ്ധതിയുള്ളതുപോലെ... ദൈവം ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ചു. ഞാനും കുടുംബവും, പിന്നെ എനിക്കറിയാം നിങ്ങളും എന്റെ മകന്‍ രക്ഷപ്പെടുന്നതിനു വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. കൂടാതെ കൈയയച്ച് ഞങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായിട്ട് സഹായിച്ചു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞങ്ങളുടെ മകന്റെ ഓപ്പറേഷന്‍ സക്സസ്സ് ആയി നടന്നു. അവന്‍ അപകട നിലയില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എനിക്കറിയില്ലാ നിങ്ങളോരോരുത്തരോടും എങ്ങനെ നന്ദി പറയണമെന്ന്...!!! അതുപോലെ, എന്റെ മകളുടെ ജെറ്റ് എയര്‍വേയ്സിലെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടിരിന്നു. അതും ദൈവം സഹായിച്ച്, മിനിയാന്ന് അവളെ കിങ്ങ്‌ഫിഷറിലേക്ക് ജോലിക്കെടുത്തു. പ്രൈസ് ദ ലോര്‍ഡ്. അതുപോലെ, എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് ചെയ്യാത്ത് കുറ്റത്തിന് ഒരുപാട് വേദനിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇന്നലെ അച്ചനില്‍ നിന്ന് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ശരിക്കും തെറ്റ് ചെയ്തത് ആര് എന്നറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്ന്. ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയായിരുന്നു സംഭവിച്ചതെല്ലാം എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഉണ്ണിയീശോ ഞങ്ങളെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തി. ഈശോയെ നന്ദി. ഉണ്ണിയീശോയെ സ്തുതി.

(ഇത് ഹൃദ്ദിസ്തമാക്കി പറയേണ്ടവ അല്ലാ...!! അന്നമ്മയുടെ (മനസില്‍ നിന്നും വരുന്ന) സ്വന്തം വാക്കുകളില്‍ ആണ് ഉത്തമം.)

(തുടര്‍ന്ന് അച്ചന്‍ സംസാരിക്കുന്നു.)

അച്ചന്‍: ദൈവത്തിനു സ്തുതി. പാപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടനേയും കുടുംബത്തേയും ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു. മകന്‍ വന്‍ അപകടം തരണം ചെയ്ത് രക്ഷപ്പെട്ട് വരുന്നു. മകളുടെ ജോലി തിരിച്ച് കിട്ടി... കൂടാതെ അവള്‍ നമ്മുടെ സന്‍ഡേസ്കുളില്‍ ക്യാറ്റിക്കിസം പഠിപ്പിക്കാമെന്നും ഏറ്റിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ നമ്മളിലധികം പേരും ചേര്‍ന്ന് പാപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടനെ വെറുതെ കുറ്റം ആരോപിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസിനെ മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു. അതും അദ്ദേഹം തെറ്റുകാരനല്ലായിരുന്നു എന്ന് ദൈവം കാണിച്ചു തന്നു.

(ഈ സമയം ബിജോ സമൂഹത്തിന്റെ ഇടയില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു കൊണ്ട്)

ബിജോ: അതേയ് അച്ചാ... ഒരു നിമിഷം....!! എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്...!!

(എല്ലാവരും ബിജോയുടെ നേരെ നോക്കുന്നു.)

===========================================

സീന്‍ - 22

(ബിജോ പള്ളിയിലെ മൈക്കിന്റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു...)

ബിജോ: ഞാന്‍ ബിജോ. കഴിഞ്ഞ പള്ളിക്കമ്മറ്റി മീറ്റിംഗില്‍ വച്ച് ഞാനും പാപ്പച്ചനും അങ്കിളുമായി ചെറുതായി ഉടക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു. ഞാന്‍... ഞാന്‍.... അതില്‍ ഇന്ന് പാപ്പച്ചനങ്കിളോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. ഒപ്പം... ഇന്ന് നിറഞ്ഞ പശ്ചാത്താപത്തോടെ പറയുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.... എല്ലാവരും എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം...!!! ഞാനായിരുന്നു.. പാപ്പച്ചനങ്കിളിന്റെ പേരില്‍ അച്ചനെതിരേയും മറ്റും തെറ്റുകള്‍ ചെയ്തതും പറഞ്ഞ് പരത്തിയതും...!!! അന്ന് പാപ്പച്ചനങ്കിള്‍ എന്നെ അടിതന്ന് വീഴിച്ചതിന്റെ പ്രതികാരമായിട്ടാണ് ഞാനങ്ങനെ ചെയ്ത്ത...!!! (കരച്ഛിലോടേ ആണ് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുന്നത്...!!!) എനിക്കിന്ന് കുറ്റം ബോദം വല്ലാതെ അലട്ടുന്നു...!! ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കെതിരായും സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യത്തിനെതിരായും തെറ്റ് ചെയ്ത് പോയി... എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം...!!!

(സമൂഹത്തിനിടയില്‍ നിന്നും പാപ്പച്ചന്‍ എഴുന്നേറ്റ് വരുന്നു. പാപ്പച്ചന്‍ ബിജോയുടെ തോളത്ത് പിടിച്ച് കൊണ്ട് പറയുന്നു...!)

പാപ്പച്ചന്‍: സാരമില്ലാ. എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു വിരോധവുമില്ലാ. തെറ്റ് എന്റെ ഭാഗത്തും ഉണ്ട്.

(അച്ചനും അടുത്ത് വരുന്നു....)

അച്ചന്‍: എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ ഒരു പദ്ധതിയായി കാണാം... ഇതില്‍ നിന്നൊക്കെ നമുക്ക് പലതും പഠിക്കാന്‍ ദൈവം അവസരം ഒരുക്കി തരികയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്...!! നമുക്കിടയില്‍ എന്നും ഇങ്ങനെ ഒത്തിരി സ്നേഹവും ഇത്തിരി ക്ഷമയുമുണ്ടെങ്കില്‍, നമുക്ക് നമ്മുടെ കുടുംബത്തെ മാത്രമല്ലാ... ഇടവകയേയും സമൂഹത്തേയും തന്നെ ഒറ്റക്കെട്ടാക്കി കൊണ്ടുപോകാന്‍ കഴിയും...!!! കഴിയണം...!!!

(എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് കൈ കൊട്ടുന്നു. ഒപ്പം ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ടില്‍ “ശ്രീയേശു നായക കന്യാസുതാ...” എന്ന ഗാനം....)

===========================================

ശുഭം

------------------------------------------------------------------------------

അങ്ങനെ എന്റെ ആദ്യസിനിമ - “സാന്ത്വനതീരം” പൂര്‍ണ്ണമായി. ആദ്യപ്രദര്‍ശനത്തിനോട് അനുബന്ദിച്ച് ബഹു. കല്യാണ്‍ രൂപതാ ബിഷപ് മാര്‍ തോമസ് ഇലവനാലിന്റെ കൈയില്‍ നിന്നും എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ പുരസ്കാരവും തരാന്‍ ഇടവക മറന്നില്ല. ഒരു പക്ഷെ ഇതാവും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങള്‍. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരില്‍ 99% ആളുകളുടെയും “കൊള്ളാം“ “നല്ലത്“ “ആശംസകള്‍“ എന്നൊക്കെ ഉള്ള വാക്കുകളേക്കാള്‍ അധികമയി ഇനി ഒരു സമ്മാനവും എനിക്കിനി ലഭിക്കാനില്ലാ എന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.

എന്റെ ഈ പുതിയ വിജയത്തിനു പുറകില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച, സഹായകമായ കരങ്ങള്‍ അനവധി ആണ്. സിനിമ എടുക്കുന്നതിലേക്കായി ക്യാമറ തന്ന് സഹായിച്ച ലതാമ്മ (ലത പരമേശ്വരന്‍), ക്യാമറയും ഏഡിറ്റിഗും ഭംഗിയാക്കിയ രജീഷ് പൊതുവാള്‍, എനിക്കെന്നും സഹായമായി നിന്ന... നില്‍ക്കുന്ന വിജില്‍ കുമാര്‍, എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച സാന്ത്വനമലയാളം കുടുംബത്തിലെ ഓരോരുത്തരും, പിന്നെ... വിക്രോളിയിലെ ജോസഫ് ചേട്ടനും, റോസ് ചേച്ചിയും, എന്റെ സുഹൃത്ത് സ്റ്റെല്ലാ തട്ടിലും, കൂടാതെ ഉപാധികള്‍ ഇല്ലാതെ എന്റെ സിനിമയില്‍ അഭിനയിച്ച് അതിനെ ജീവസുറ്റതാക്കി മാറ്റിയ വിക്രോളിയിലെ നല്ലവരായ കലാകാരന്മാരോട്. ഗാ‍നരചന നിര്‍വഹിച്ച മേരിയാന്റിയോട്, സംഗീതം പകര്‍ന്ന സെബാസ്റ്റ്യന്‍ ചേട്ടനോട്....! അതിലുമപ്പുറെ ഇങ്ങനെ ഒരു സംരംഭം അനുവധിച്ചു തന്ന ബഹുമാനപ്പെട്ട ഇന്‍ഫന്റ് ജീസസ് പള്ളി വികാരി ഫാ. വിന്‍സന്റ് കണിമംഗലത്തുകാരനോട്... എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി അറിയിക്കുന്നു...!!!

അമ്മ.... എന്റെ അമ്മ...!!!!

2008-09-22T08:01:00.000-07:00

അങ്ങനെ എനിക്ക് മറ്റൊരമ്മയെ കൂടി കിട്ടി. അവിചാരിതമായി ഒര്‍ക്കുട്ടില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയ സുഹൃത്തിനെ കൂടുതല്‍ പരിചയപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അവിടെ നിന്നെനിക്ക് കിട്ടിയത് ഒരമ്മെയെ കൂടി ആയിരുന്നു. ആ സുഹൃത്തിന്റെ അമ്മയെ ഞാന്‍ അമ്മയെന്ന് ആദ്യം വിളിച്ചത് ഒരു ബഹുമാനം കൊണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ആ അമ്മയുമായി കുറെ നേരം ചാറ്റില്‍ സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനിടക്ക് അറിയാതെ കണ്ണു തുടക്കേണ്ടി വന്നു. എന്റെ അമ്മ തന്നെയാണിതെന്ന് എന്റെ മനസ് പറഞ്ഞു. ഇടക്കെപ്പോഴോ മോനെ എന്നു വിളിച്ചപ്പോള്‍, ഞാനറിയാതെ വീണ്ടും കണ്ണു നിറഞ്ഞു. പിന്നെ എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ അമ്മ വീണ്ടൂം എഴുതി... “മോനേ... ...................................................
.................................. എല്ലാം നല്ലതിനെന്നു കരുതുക...!”

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, എന്റെ സ്വന്തം അമ്മക്ക് പകരം വയ്ക്കാനാര്‍ക്കുമാവില്ലെന്നറിയാം. എന്നാലും ചില അമ്മമാര്‍, ഇങ്ങനെ അമ്മയാവാനായി പിറന്നവരാണെന്ന് തോന്നും. അമ്മ എന്ന പദത്തിനര്‍ത്ഥം മനസിലാക്കുന്ന ചില അമ്മമാര്‍. മാതൃത്വത്തിന്റെ പര്യായങ്ങള്‍. ഈ ഓര്‍മ്മയും ഞാന്‍ അമ്മക്കായി സമര്‍പ്പിക്കുന്നു... എന്റെ അമ്മക്കായി... പിന്നെ എല്ലാ അമ്മമാര്‍ക്കുമായി....!!!

== * ===== * ===== * ===

ഒരു മഴക്കാലം. ഞാനന്ന് നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്നു. അന്നും പതിവു പോലെ ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയി. രാവിലെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ നല്ല ജലദോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂക്ക് ചീറ്റാന്‍ ഒരുഗ്രന്‍ തൂവാല അമ്മ പോകറ്റില്‍ ഇട്ട് തന്നിരുന്നുവെങ്കിലും... അതിന്റെ ആവശ്യമൊന്നും എനിക്ക് തോന്നിയില്ലാ. പകരം നല്ല ഒന്നാന്തരം കിര്‍ലോസ്കര്‍ പമ്പിന്റെ പവറില്‍ മൂക്ക് ഇടക്കിടെ വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ ഒരു പ്രത്യേക ആനന്ദം കണ്ടെത്തി നടക്കുന്ന സമയം. അന്ന് ഉച്ചയൂണിന്റെ നേരം. ചോറും ഉണ്ട്... കിണറ്റിന്‍‌കരയില്‍ ചെന്ന് വെള്ളം കോരി പാത്രോം കഴുകി. കുറച്ച് വെള്ളം കുടിക്കേം ചെയ്തു. അപ്പോഴാണൊരു തമാശ എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്.

ഞാന്‍ വായിലൂടെ കുടിക്കുന്ന വെള്ളം പകുതിമുക്കാലും ദേയ് മൂക്കിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പോരുന്നു. കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്കൊരു തമാശയായി തോന്നാം. അന്നെനിക്കും ആദ്യം അങ്ങനെ തോന്നി. പിന്നെയാണ് അതിന്റെ സീരിയസ്സ്നസ്സ് മനസിലായത്. എന്തു കുടിച്ചാലും അതിതാ മൂക്കിലൂടെ ഇങ്ങ ഒഴുകി പോരും. അതിപ്പോ പച്ചവെള്ളമാണോ ചായയാണോ കാപ്പിയാണോ എന്നൊന്നും നമ്മന്റെ ഈ മൂക്കിന് നോട്ടമില്ലാ. എന്തു കുടിച്ചാലും.. ദേയ് പോരണു മൂക്കിലൂടെ. ജലദോഷം മാറിയെന്നത് വേറൊരു സത്യോം.

പിറ്റേന്നാണ് ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ അമ്മയോട് കാര്യം പറയണത്. അമ്മ ആദ്യം വിശ്വസിച്ചില്ലാ. പിന്നെ കാണിച്ചപ്പോ അമ്മയും എല്ലാവരും നടുങ്ങി. അപ്പച്ചനാകെ വേവലാതിയായി. അപ്പച്ചന്റെ പുന്നാരമോനാ ഞാന്‍. പക്ഷെ പാവം അപ്പച്ചനന്ന് ആകെ കിടപ്പിലായിരുന്ന അവസ്‌ഥേലാരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യാനും മേലാത്ത അവസ്ഥ. എന്തായാലും അന്ന് തന്നെ എന്നെയും കൊണ്ട് അമ്മ പാലാക്കടുത്ത് ഭരണങ്ങാനം മേരീഗിരി ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടു പോയി. ഡോക്ടറേ കണ്ടു. പക്ഷെ അവര്‍ എന്നെ അവിടെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറായില്ലാ.

അമ്മയുടെ ആധി പിന്നെയും കൂടി. അവിടുത്തെ ഡോക്‍ടര്‍മാര്‍ ഞങ്ങളെ കോട്ടയം മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലേക്ക് പറഞ്ഞ് വിട്ടൂ. എന്നേയും കൂട്ടി പിറ്റേന്നാണ് അമ്മയും ഞാനും കൂടി കോട്ടയത്തിന് പോകുന്നത്. കോട്ടയത്ത് കുട്ടികള്‍ക്കായി പ്രത്യേകം ഒരു മെഡിക്കല്‍ കോളേജു ഉണ്ട്. അവിടെയാണ് ആദ്യം ചെന്നത്. അവിടെ നിന്ന് അവര്‍ മെയിന്‍ മെഡികല്‍ കോളേജിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടു.

ഒന്നും മനസിലാവാത്ത എനിക്ക് അത്ര വലിയ ഒരു സീരിയസ്സ് ആയിട്ടൊന്നും തോന്നിയില്ലാ. പക്ഷെ അമ്മയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം... കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ തളരുകയായിരുന്നു. എന്നാലും അമ്മ പിടിച്ചു നിന്നു. അവിടെ ചെന്ന് ഡോക്ടറെ കണ്ടു. പല പല ഡോക്ടര്‍മാര്‍ കേട്ട പാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി അത്ഭുത അസുഖക്കാരനെ കാണാന്‍ ഓടി വന്നു. അര്‍ക്കും എന്താണ് അസുഖമെന്ന് മാത്രം പറയാന്‍ കഴിയുന്നില്ലാ. പറയുന്നുമില്ലാ.

എന്തായാലും എന്നെ അപ്പോള്‍ തന്നെ അവിടെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തൂ. ഒരു കട്ടിലില്‍ മൂന്നും നാലും അസുഖക്കാരാണ് തമ്പടിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഹോ.. അതൊരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥ തന്നെ. പിന്നെ കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് പ്രത്യേകം മുറി സജ്ജമായി കിട്ടി. ഡോക്ക്‍ടര്‍മാര്‍ പലരും എന്നെ വന്ന് കണ്ടു. അമ്മയുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും ഒരു ഡോക്ക്‍ടര്‍ക്കും ഉത്തരം തരാനായില്ലാ. എന്താണെന്റെ മകന്റെ അസുഖമെന്ന സ്വഭാവികമായ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം “ഞങ്ങള്‍ അതാണ് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്” എന്നായിരുന്നു.

രക്തം, മലം, മൂത്രം, അങ്ങനെ എല്ലാം തന്നെ സൂക്ഷ്മമായി പരീക്ഷണത്തിലൂടെ കടത്തി വിട്ടെങ്കിലും, അതൊക്കെ എന്നും പോകുന്ന പോലെ തന്നെയല്ലാതെ ഒന്നും പ്രത്യേകതയില്ലാന്നായി. പിന്നെയായിരുന്നു ഒരു വല്ലാത്ത കുത്തിയെടുപ്പ്. നട്ടെലില്‍ വലിയ സൂചി കടത്തി വിട്ട് മജ്ജയില്‍ നിന്നോ മറ്റോ വെള്ളമെടുക്കുന്ന രീതി. ഹോ... അസഹനീയം...!! ഒന്നല്ലാ... രണ്ടല്ലാ... മൂന്ന് തവണയാണ് കുത്തിയത്...!! അത് ആവശ്യമായിരുന്നോ അതോ കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണോ ആവോ... അറിയില്ലാ. ആ സൂചി മുതുകിലൂടെ കയറിയപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ എന്റെ അലര്‍ച്ച.. അത് കോട്ടയം മെഡിക്കല്‍ കോളേജിനെ ഒന്നടങ്കം പേടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. ആരൊക്കെ പേടിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും... ഒരു വാതില്‍‌പുറ അപ്പുറെ ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ച് വാവിട്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു പാവം എന്റെ അമ്മ. എന്റെ മുതുകിലൂടെ ഒരു ചെറിയ സൂചി കടന്നു പോയ വേദനയിലെ അലര്‍ച്ചയില്‍.... അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ കടന്നു പോയത് മൂര്‍ച്ചയേറിയ ഇരുതലവാളാണെന്നതില്‍ സംശയമില്ലാ.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഡോക്ക്‍ടര്‍ വന്നിട്ട് സിസ്റ്റര്‍മാരോട് എന്തോ പറഞ്ഞു. എന്നെ ഒരു റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടു പൊയി. തൊട്ടു മുന്നുള്ള ദിവസത്തെ വേദന പുറത്ത് ഒരു വലിയ മുറിവായി തന്നെ ഉണ്ട്. അതില്‍ ബാന്‍ഡേജും ഒട്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി കൊണ്ടു പോകുന്നത് എങ്ങോട്ടൊന്നെള്ളു പേടി എന്നെയേക്കാളും അമ്മക്കായിരുന്നു. അമ്മ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ട്യൂബിടാനാന്ന് പറയുവേം ചെയ്തു. അമ്മ ആകെ പേടിച്ചു. എങ്ങോട്ടാണി പോക്ക്.. അറിയില്ലാ. അവിടെ വച്ച് എന്റെ മൂക്കിലൂടെ ഒരു ട്യൂബ് അനായാസം ഒരു ഡോക്ടര്‍ അകത്തേക് കടത്തിവിട്ടു.

ഇനി ട്യൂബ് മാറ്റും വരെ എനിക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനാവില്ലാ. പകരം വെള്ളവും പിന്നെ വെള്ളത്തില്‍ ബിസ്കറ്റൊ മറ്റൊ കലക്കിയോ മാത്രം ട്യൂബിലൂടെ അമ്മ തരും. പിന്നീടാണ് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അമ്മയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നില്ല. ഞാനമ്മയോട് ചോദിച്ചു... അമ്മയെന്തിയേ ചോറൊന്നും വാങ്ങി കഴിക്കാത്തെ...?? “അത് സാരമില്ലാ..., എന്റെ മോന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഞാന്‍ കഴിക്കാനോ... അത് പറ്റില്ലെടാ...!! അമ്മക്ക് ഒരു വിശപ്പും ഇല്ലാ. മോന്‍ കഴിക്കുന്നതൊക്കെ അമ്മേം കഴിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ...!!!” ഞാന്‍ ഒരു പാട് പറഞ്ഞെങ്കിലും അമ്മ കേട്ടില്ലാ. പിന്നേയും ആരൊക്കെയൊ പറഞ്ഞെങ്കിലും അമ്മ തയാറാല്ലായിരുന്നു. പച്ചവെള്ളവും ബിസ്കറ്റും കഴിച്ച് എനിക്കൊപ്പം അമ്മയും കഴിയുകയായിരുന്നു.

അങ്ങനെ 6 നാള്‍. അത് കഴിഞ്ഞ് ട്യൂബ് മാറ്റി. എനിക്ക് കുടിക്കാന്‍ ഡോക്ക്‍ടര്‍ വെള്ളം തന്നു. ഇല്ലാ. ആ പ്രശ്നം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ വെള്ളം മൂക്കിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ലാ. അമ്മക്ക് ദീര്‍ഘശ്വാസം ഒന്ന് നേരെ വിടാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ഞാനൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയില്‍ അമ്മ സന്തോഷം കൊണ്ടൊന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

അന്ന് ആറു ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനൊപ്പം അമ്മയും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ആറു ദിവസം ഭക്ഷണം കഴിക്കാതിരുന്ന് കഴിക്കുന്നതിന്റെ എന്തെങ്കിലുമൊരു പ്രത്യേകത ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ അമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ മുഴുവന്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകള്‍ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അന്നെനിക്ക് അത്രമാത്രം ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചേനേം... “അമ്മയുടെ സന്തോഷം മുഴുവന്‍ ഞാനെന്നില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കയാണൊ അമ്മേ...???” എന്ന്...!!!

പിന്നേയും ദിവസങ്ങള്‍ മെഡികല്‍ കോളേജില്‍ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടി. ഡോക്‍ടര്‍മാരുടെ പ്രത്യേക ഒബ്സര്‍വേഷനില്‍. മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് എന്റെ മുതുക് തുളച്ചെടുത്ത അതില്‍ നിന്ന് അവര്‍ കാരണവും തപ്പി പിടിച്ച് വന്നു. ശക്തമായ ജലദോഷത്തെ തുടര്‍ന്ന് ഞാന്‍ ശക്തമായ രീതിയില്‍ മൂക്ക് ചീറ്റിയതിന്റെ ഫലമായി, മൂകിനേയും വായേയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നേര്‍ത്ത പാട പോലുള്ള വാല്‌വ് പൊട്ടിയതിനെ തുടര്‍ന്നാണ്.... വായിലൂടെ കുടിക്കുന്നതെല്ലാം മൂക്കിലൂടെ വരാന്‍ കാരണം എന്ന്.

എതൊക്കെയായാലും... അന്ന് ആശുപത്രി വിടുമ്പോള്‍ എന്നെക്കാള്‍ ഒരു പാട് സന്തോഷം അമ്മക്കായിരുന്നു. ആയിരത്തിലൊരാള്‍ക്കൊക്കെ വന്നേക്കാവുന്നതെന്ന് ഡോക്ക്ടര്‍മാര്‍ വിശേഷിപ്പിച്ച അത്ഭുത അസുഖത്തില്‍ നിന്നും തന്റെ മകന്‍ രക്ഷപെട്ട് തിരിച്ചു പൊകുകയാണ്. അതില്‍ കൂടുതല്‍ അമ്മക്ക് സന്തോഷിക്കാന്‍ മറ്റൊന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ലാ.

അപ്പച്ചനന്ന് വയാണ്ട് കിടപ്പായിരുന്നു. ആയിടക്കാണിങ്ങനേം.... എന്നിട്ടും അമ്മയുടെ ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞെങ്കില്‍ തന്നെയും, ആ മനസ് തളര്‍ന്നില്ലാ. ആ വയര്‍ വിശന്നില്ലാ. എന്നെയും ശുശ്രൂഷിച്ചിരുന്ന ആ കണ്ണുകളില്‍ ഉറക്കം കളിയാടിയില്ല. മരുന്നിനായും മറ്റും ഓടി നടന്ന് ആ കാലുകള്‍ തളര്‍ന്നതുമില്ലാ.

അമ്മേ, അമ്മെക്കെവിടെ നിന്നാണിത്ര കഴിവുകള്‍ ലഭിച്ചത്...??

കാലത്തിന്റെ തികവില്‍, എത്രയോ തവണ... എത്രയോ രീതിയില്‍ ഞാനാ പാവം അമ്മയെ വേദനിപ്പിച്ചു... എന്നിട്ടും....
അമ്മേ, അമ്മക്കൊരിക്കലും എന്നെക്കുറിച്ച് ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടില്ലേ അമ്മേ...??
അമ്മേ, ഞാനെത്ര ധിക്കാരിയായി പെരുമാറിയിട്ടും അമ്മെയെന്നോടെങ്ങനെ ക്ഷമിക്കുന്നു...??

സത്യം.... അമ്മയൊരത്ഭുതമാണ്... ഒരു മഹാ അത്‌ഭുതം....!!!!
അമ്മേ, എന്റെ മനസ് വേദനിക്കുന്നത് അമ്മയെങ്ങനെ അകലെയിരുന്നറിയുന്നു...??
അമ്മേ, അപ്പച്ചന്റെ ദേഷ്യപ്പെടലുകളൊക്കെ അമ്മയെങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു അമ്മേ...??
അമ്മേ, അപ്പച്ചനാവാതെ വന്ന കാലത്ത്, ഞങ്ങള്‍ക്കായി കഷ്‌ടപ്പെട്ട് മടുത്തില്ലേ അമ്മേ..??
അമ്മേ, മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടിയിത്ര മാത്രം കഷ്‌ടപ്പെട്ട് മടുപ്പ് തോന്നിയില്ലേ അമ്മേ...???
അമ്മേ, അമ്മ അമ്മയെക്കുറിച്ചിനി എന്നോര്‍ക്കും അമ്മേ...???
അമ്മേ, സ്വാര്‍ത്ഥതയെ അമ്മ തോല്പിച്ചതെങ്ങനെയാണമ്മേ....???
അമ്മേ, ഞങ്ങളെ ഇത്രയധികം എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നമ്മേ...??
അമ്മേ, അമ്മയെ ഞാനെന്തിനോടുപമിക്കും അമ്മേ...??
അമ്മേ, എന്റെ മനസിലെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഉത്തരമുണ്ടാകുമോ അമ്മേ...???

അമ്മയാണെന്റെ അമ്മ.
ദൈവമാണെന്റെ അമ്മ
അദ്ധ്യാപികയാണെന്റെ അമ്മ
കൂട്ടുകാരിയാണെന്റെ അമ്മ
ആശ്രയമാണെന്റെ അമ്മ
അഭയമാണെന്റെ അമ്മ
സ്നേഹമാണെന്റെ അമ്മ
നിസ്വാര്‍ത്ഥതയാണെന്റെ അമ്മ
എന്റെ എല്ലാമെല്ലാമാണെന്റെ അമ്മ.

അമ്മേ... ഞാന്‍ അമ്മയെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ അറിയില്ലാ... ആവുകയുമില്ലാ. എന്നാലും ഞാന്‍ പലപ്പോഴും അമ്മയെ വേദനിപ്പിച്ചു. ക്ഷമിക്കൂ അമ്മേ... ക്ഷമിക്കൂ....!!!

ഇങ്ങനെയുമൊരു ഓണസമ്മാനം....

2008-09-15T08:08:00.000-07:00

ഇത്തവണ ഓണം ഒരുപാട് പുതുമകളേകി കടന്നുപൊയ്ക്കോണ്ടിരിക്കുന്നു....! പുലികളിക്ക് കുറെ ഓര്‍ഡറുകളും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്...!!! അതിനിടയില്‍ ഞങ്ങളുടെ “സാന്ത്വനമലയാളം” തറവാടിന്റെ വക ഒരോണസമ്മാനവും...!!! “മലയാളം ഒരു സാന്ത്വനം - ഓണപതിപ്പ് 2008”....!!! നിങ്ങള്‍ വായിച്ചോ...?? ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യൂ..., വായിക്കൂ...!!

ഓണകഥകളും, ഓണകവിതകളും, ഓണപ്പാട്ടുകളും, ഓണത്തിന്റെ പഴയ ഓര്‍മ്മകളും, അങ്ങനെ എല്ലാമുള്ള ഒരു ഉഗ്രന്‍ ഓണസമ്മാനം...!!! വായിക്കണേ...!!!

മാവേലി വരും വഴിയെ...

2008-09-08T03:56:00.000-07:00

പൊന്നോണം സെപ്റ്റംബര്‍ 12-ആം തിയതി വെള്ളിയാഴിച്ചയാണെങ്കിലുംമുംബയില്‍ ഓണമാഘോഷങ്ങള്‍ നടക്കുന്നത് ഓണമാസത്തിലെ അവധി ദിവസങ്ങളിലാണ്. ഇനിയങ്ങോട്ട് ഡിസംബര്‍ ആവുവോളം മുംബയില്‍ ഓണമാഘോങ്ങളുടെ അവധിദിനങ്ങളാവും.

ഇന്നലെ (സെപ്റ്റംബര്‍ 07) മലയാള മനോരമയും അക്ബര്‍ ട്രാവത്സും ചേര്‍ന്ന് നടത്തിയ പൂക്കളമത്സരത്തോടെ മുംബയിലെ ഓണാഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചതായി പറയാം. 26 ടീമുകള്‍ പങ്കെടുത്ത കടുത്ത വാശിയേറിയ പൂക്കളമത്സരത്തില്‍ കേരള കാത്തലിക് അസോസിയേഷന്‍, വിക്രോളി യൂണിറ്റിന്റെ ബാനറില്‍ ഞങ്ങളും പങ്കെടുത്തു. ഒപ്പം ഒത്തിരി സന്തോഷത്തോടെ അറിയിക്കട്ടെ... ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടാം സമ്മാനവും കിട്ടി. ഒന്നാം സമ്മനം ന്യുക്ലിയര്‍ പവര്‍ കോര്‍പൊറേഷന്‍ ന്യൂ ബോംബെ കരസ്ഥമാക്കി.

അതിനൊപ്പം ഞങ്ങള്‍ അഘോഷമായൊരു പുലികളിയും നടത്തി. അഞ്ച് പുലികളും ഒരു വേട്ടക്കാരനും രണ്ട് കൊട്ടുകാരുമായി വേഷപ്പകര്‍ച്ച ചാര്‍ത്തി അരമണിക്കൂറിലധികം അരങ്ങ് തകര്‍ത്താടിയത് മുംബയ് മലയാളികള്‍ക്ക് പുതിയ ഒരു അനുഭവമായിതീര്‍ന്നു എന്ന് അവര്‍ തന്നെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിന് പകിട്ടേറി.

കുറച്ച് ചിത്രങ്ങള്‍ ഇവിടെ ചാര്‍ത്തുന്നു....

പൂക്കളമൊരുങ്ങുന്നു...

പൂക്കളം: അവസാന മിനുക്കി പണിയില്‍

പൂനിറച്ചാര്‍ത്ത്: ഒരു ദൂരക്കാഴ്ച്ച

രണ്ടാം സമ്മാനര്‍ഹമായ ഞങ്ങളൂടെ പൂക്കളം. ഓണസദ്യയെ പൂക്കള്‍ക്കൊണ്ട് ആവിഷ്കരിച്ച് ഒരു പുതിയ ആശയത്തിനുള്ള ശ്രമവിജയം.

ഒന്നാം സമ്മാനാര്‍ഹമായ ന്യൂക്ലിയര്‍ പവര്‍ കോര്‍പൊറേഷന്‍ ന്യൂ ബോംബെയുടെ പൂക്കളം. നാളികേരത്തിന്റെ നാട്ടിലെ നാ‍ലുകാല്‍ ഓലപ്പുരയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന വിസ്മയപൂക്കളം.

പുലിക്കൊരുങ്ങുന്നു...

ഇത്തിരി പ്രാക്റ്റീസ്...

ഞങ്ങള്‍ (പുലികള്‍) റെഡി....

ഹാളിനു പിന്നിലൂടെ സദസിലേക്ക്...

സദസിനെ ആനന്ദനിര്‍വൃതി കൊള്ളിച്ച് പുലികള്‍...

ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് അമിതിനും ഞങ്ങടേ പൂച്ചേട്ടനും (വില്‍‌സണ്‍) ഒപ്പം.

ഫോട്ടോയ്ക്കായി....

മനോരമയില്‍ വന്നതനുസരിച്ചും... പിന്നെ പറയപ്പെടുന്നത് വച്ചും... കെ.സി.എ. വിക്രോളി യൂണിറ്റിന്റെ നേതൃത്വത്തിലാണ് പുലികളി നടന്നതും പിന്നെ കെ.സി.എ. വിക്രോളി യൂണിറ്റിനാണ് പൂക്കളത്തിനു രണ്ടാം സമ്മാനം കിട്ടിയതും....!! എന്നാല്‍... സത്യത്തിനു നേരെ മുഖം മറക്കാതെ പറയട്ടെ.... ഈ വിജയം “മലയാളം ഒരു സാന്ത്വനം” കമ്യൂണിറ്റിയുടേതു കൂടിയാ‍യിരുന്നു. കാരണം... പുലികളി ഇത്ര ഭംഗിയായി അരമണീക്കൂറിലധികം നീണ്ട ഒരു പരിപാടിയായി നടത്തുവാനും, അതു വിജയിപ്പിക്കുവാനും സഹായിച്ചതും... കൂടാതെ പങ്കെടുത്തതും സാന്ത്വനമലയാളം കൂട്ടുകാരായിരുന്നു.

എനിക്കും മനുക്കുട്ടനും ചാണ്ടിച്ചനും അജേഷിനും അച്ചന്‍‌കുഞ്ഞേട്ടനും ഒപ്പം സാന്ത്വനമലയാളം കൂട്ടുക്കാര്‍ വിജിലിനും‍, രജീഷിനുമൊപ്പം അരുണ്‍ വേട്ടക്കാരന്റെ വേഷമണിയാന്‍ ഒരുങ്ങിയിരുന്നതാണെങ്കിലും അരുണിന് അവസാനസമയത്തുണ്ടായ ചില പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളാല്‍ വേട്ടക്കാരനാവാന്‍ കഴിയാതെ വരുകയും.... എന്നാല്‍ അതേ സ്ഥാനത്തേക്ക് സാന്ത്വനമലയാളത്തിലെ തന്നെ കുഞ്ഞന്‍ എന്ന ഹരീഷ് രംഗപ്രവേശം ചെയ്തത് പുലികളിക്ക് പുതിയ ചരിത്രങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തു. എന്നിരുന്നാലും... ഞാന്‍, ജോസ്മോന്‍ വാഴയില്‍‍, കെ.സി.എ. വിക്രോളി യൂണിറ്റിന്റെ ജോയിന്‍ സെക്രട്ടറി എന്ന നിലയില്‍ സാന്ത്വനത്തിലെ എല്ലാ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും ഒരുപാട് ഒരുപാട് നന്ദി അറിയിക്കുന്നു. നിങ്ങളെല്ലാം ഇല്ലാതെ ഇതൊരു വിജയമാക്കാന്‍ കഴിയില്ലായിരുന്നു എന്നത് ഒരു തുറന്ന സത്യം തന്നെ. ബാഗ്ലൂരു നിന്നും മുംബയിലെ സാന്ത്വനമലയാളം കൂട്ടുകാരെ കാണാന്‍ വന്ന ഹരീഷിന്റെ വേട്ടക്കാരനിലേക്കുള്ള വേഷപ്പകര്‍ച്ചയും, പിന്നെ ഇവിടെ എനിക്കൊപ്പം ജോലി ചെയ്യാന്‍ എത്തിയ രജീഷ് എന്ന പുലി ഒരു അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പുലിയാവുകയും ഒപ്പം വിജിലും... പഴയ പുലിയായ എക്സ്പീരിയന്‍സ് ഉണ്ടെങ്കിലും... ഇത്തവണ സൂപര്‍ പുലിയാവുകയും... ഇതിനെല്ലാം സഹായിക്കാന്‍ ആദ്യാവസാനം നിലകൊണ്ട പൂച്ചയും... മനസു കൊണ്ടും പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ കൊണ്ടും ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമായിരുന്ന സാന്ത്വനമലയാളം കൂട്ടുകാരും, ഇതിനെയെല്ലാം കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച സാന്ത്വന കൂട്ടായ്മയിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ കാണാചരടും..!!!

നന്ദി... ഒരുപാട് നന്ദി...!!!

ഒപ്പം എല്ലാവര്‍ക്കും ഓണാശംസകള്‍...!!!

നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ....

2008-08-19T07:51:00.000-07:00

എന്റെ തറവാട് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന എന്റെ സ്നേഹതീരത്ത് ഞാന്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷവാനാണ്. ആ തറവാട് നല്‍കുന്ന സ്നേഹം എനിക്കമൂല്യവും. ആ തറവാട് നല്‍കിയ സമ്മാനം കാണണോ...?? ഇതിലേ പോയി നോക്കു....

നിറഞ്ഞ മനസ്സോടേ...

വിശുദ്ധമാവുന്ന എന്റെ ഭരണങ്ങാനം...

2008-07-20T23:26:00.000-07:00

എന്റെ നാടായ തിടനാട് നിന്നും അന്നൊക്കെ ഏതാണ്ട് മൂന്ന് രൂപ മുടക്കിയാല്‍ ഭരണങ്ങാനത്ത് എത്താമായിരുന്നു. ആദ്യമായി ഞാന്‍ ഭരനങ്ങാനത്ത് പോകുന്നത് അമ്മയുടെ കൈയും പിടിച്ചായിരുന്നു. ഭരണങ്ങാനത്തിനു തൊട്ടടുത്തായുള്ള മേരിഗിരി ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ആരൊയോ കാണാന്‍ പോയിട്ട് വരുന്ന വഴിയായിരുന്നു ആദ്യമായി അമ്മ എന്നെ ഭരണങ്ങാനത്ത് കൊണ്ടു പോയത്. ഭരണങ്ങാനത്ത് ബസിറങ്ങുന്നിടത്ത് മുന്നില്‍ തന്നെ കാണുക അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ ജീവിച്ചു മരിച്ച ക്ലാരമഠമാണ്. അന്നെനിക്ക് വ്യക്തമായി അറിയില്ല ആരാണ് ഈ അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ എന്ന്. അമ്മ എനിക്കന്ന് ബസില്‍ ഇരുന്ന് പറഞ്ഞു തന്നു. ഈയിടെ മാര്‍പ്പാപ്പാ കോട്ടയത്ത് വന്ന് ഈ അമ്മയെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവളായി പ്രഖ്യാപിച്ചു എന്നു വരെ പറഞ്ഞു തന്നു. എനിക്കന്ന് അധികമൊന്നും മനസിലായില്ലെങ്കിലും ഇത്രയും മനസിലായി അന്ന്. ഒത്തിരി നല്ലതായി ജീവിച്ച് മരിച്ച് ഈശോയുടെ അടുക്കല്‍ എത്തിയ ഒരാളാണ് ഈ അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ എന്ന്. എന്റെ കുഞ്ഞുമനസില്‍ അത് ഒരു വലിയ കാര്യം തന്നെ ആയിരുന്നു.

അമ്മ എന്റെ കൈയും പിടിച്ച് അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ ക്ലാരമഠത്തില്‍ കയറിചെന്നു. തീക്കോയിയിലാണ് (വാഗമണ്ണിനു പോകുന്ന വഴിയില്‍) എന്റെ അമ്മ ജനിച്ച് വളര്‍ന്നത്. അവിടെയുള്ള ക്ലാരമഠത്തിലെ എല്ലാ സിസ്റ്റര്‍മാരും അമ്മയെ അറിയും. പലരും അമ്മയെ സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ആ വഴി തന്നെ അവിടുന്ന് ഭരണങ്ങാനത്തേക്ക് സ്ഥലം മാറി വന്ന സിസ്റ്റര്‍മാര്‍ അമ്മയെ കണ്ടപ്പോള്‍ സ്നേഹാന്വേഷണവും ഒക്കെ നടത്തി. ഒപ്പം കുഞ്ഞായ എനിക്ക് ഏതോ സിസ്റ്റര്‍മാര്‍ കുറച്ച് മിഠായിയും പടങ്ങളും ഒക്കെ തന്നു. പിന്നെ സിസ്റ്റര്‍മാര്‍ക്കൊപ്പം അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ മ്യൂസിയം കാണാന്‍ പോയി. (അത് മഠത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെയാണ്). കയറി ചെല്ലുന്നിടത്ത് അന്ന് ആദ്യം കാണുക അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ ഒരു രൂ‍പം വച്ചിരിക്കുന്നതാണ്. ഇന്നും അത് തന്നെയാണ്. ഇന്നിപ്പോള്‍ രൂപക്കൂട്ടിനുള്ളിലാണെന്നും മാത്രം. അവിടെ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ അമ്മയെന്നോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു“ “കണ്ടൊ അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ രൂപത്തിനു പുറകിലെ ആ പടം“ (മലയും മരങ്ങളും ആകാശവുമൊക്കെയുള്ള ഒരു സീനറി വരച്ചിരിക്കുന്നു). “ങ്ഹാ.. കണ്ടു.. നല്ല പടമല്ലേ അമ്മേ...!!” അപ്പോള്‍ അമ്മ: “അത് നിന്റെ അപ്പച്ചന്‍ വരച്ചതാ...!!” എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനേ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ എനിക്ക് എന്റെ അപ്പച്ചനെകുറിച്ച് അഭിമാനം തോന്നി.. പിന്നെ ഇത്തിരി അഹങ്കാരവും.

അന്ന് പിന്നെ അമ്മ എന്നെയും കൂട്ടി അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ കബറിടം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പള്ളിയിലും പഴയപള്ളിയിലും ഒക്കെ പോയി. പഴയപള്ളിയിലേക്ക് കയറിപോകുന്ന നടയുടെ സൈഡില്‍ അന്നുമിന്നും ഒരു ആനയുടെ പ്രതിമ ഉണ്ട്‌. അന്ന് എനിക്ക് അതിന്റെ അടുക്കല്‍ പോകണമെന്ന് അമ്മയോട് കരഞ്ഞ് കൊണ്ടു പോയിച്ചതൊക്കെ ഇന്നലത്തേതു പോലെ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു.

പിന്നെയും പലതവണ ഞാനവിടെ പോയി. ജീവിതത്തിന്റെ മലക്കം മറിച്ചിലുകള്‍ക്കിടയിലെന്നോണം സ്കൂളില്‍ ഒരിത്തിരി തല്ലിപ്പൊളി ആയ നാളുകളില്‍ സ്കൂളില്‍ പോകാതെ പാലായില്‍ സിനിമക്ക് പോയിട്ട് വരുമ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ പിടിക്കപ്പെടാതെ സഹായിക്കണമേയെന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയുമായി മിക്കപ്പോഴും ഞാന്‍ അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയെ സമീപിച്ചു. പക്ഷെ ഒരിക്കല്‍ പോലും അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ അന്നാ പ്രാര്‍ത്ഥന കേട്ടില്ല. പക്ഷെ.. ഇന്ന് ഞാന്‍ മനസിലാക്കുന്നു... അന്ന് അല്‍‌ഫാന്‍സാമ്മ എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന കേള്‍ക്കാതിരുന്നത് നല്ലതിനായിരുന്നു എന്ന്. അന്ന് തല്‍‌ക്കാലത്തെ രക്ഷപ്പെടലിനായി ഉള്ള പ്രാര്‍ത്ഥന അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ കേള്‍ക്കാതെ എന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ദീര്‍ഘകാലരക്ഷപ്പെടലിനായി അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ സര്‍വ്വശക്തനോട് എനിക്കായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ടാവും.. അല്ല... ഉണ്ട്...!!!

പള്ളിയിലെ മിഷന്‍ലീഗ് എന്ന സംഘടനയില്‍ സജീവമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന നാളുകളായിരുന്നു എന്റെ കുട്ടിക്കാലം. മിഷന്‍ലീഗിന്റെ ആസ്ഥാനമന്ദിരം ഭരണങ്ങാനത്തെ പള്ളിക്കു മുന്നില്‍ റോഡിന് എതിര്‍വശത്തുള്ള ബില്‍ഡിംഗാരുന്നു. (ഇന്നും അതെ) അവിടെ ഞാന്‍ പലതവണ പല സെമിനാറുകള്‍ക്കും ക്യാമ്പുകള്‍ക്കുമായി പോയതിന്റെയും ഒപ്പം അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ പള്ളിയില്‍ കുര്‍ബാന കൂടിയതുമായ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരിക്കലും മായാതെ ഇന്നും മനസില്‍ കിടക്കുന്നു... ജീവിതത്തിനു പൊന്‍‌തൂവല്‍ ചാര്‍ത്തിയ നിമിഷങ്ങളായി...!!

* * * * * *

ഇത്തവണ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോഴും ഞാന്‍ പൊയിരുന്നു എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പുതുക്കാനായിട്ടല്ല. മറിച്ച് എന്റെ വളര്‍ച്ചയില്‍ ഒരുപാട് സഹായിച്ചു എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന എന്റെ അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയെ കാണാന്‍. ഈ വരുന്ന ഒക്ടോബര്‍ 12-ആം തിയതി അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ വിശുദ്ധരുടെ പഥവിയിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തപ്പെടുകയാണ്. ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു... അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ പണ്ടേ വിശുദ്ധയാണ്. ഇപ്പോളാണ് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടാന്‍ പോകുന്നത് എന്നു മാത്രം.

ആദ്യം ഞാന്‍ മഠത്തിലാണ് പോയത്. അവിടുത്തെ സിസ്റ്ററ്മാരുടെ അനുവാധത്തോടെ കുറച്ച് ചിത്രങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തി. പഴയതിനേക്കാള്‍ കുറെ മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നിരിക്കുന്നു. കയറി ചെലുമ്പോഴെ കാണാം അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ ഒരു രൂപം. പിന്നെ അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായ കട്ടില്‍, ഉടുപ്പ്, പാത്രങ്ങള്‍, അങ്ങനെ ഒരുപാട് പരിശുദ്ധ സാധനങ്ങള്‍. അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് കയറിയാല്‍ അത് അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ താമസിച്ചിരുന്ന മുറിയാണ്. അവിടെ കയറിയപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ഒരു വല്ലാത്ത കുളിര്‍മ്മ തോന്നി. അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ ജീവിച്ച മുറിയാണിതെന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു കുളിര്‍മ്മ. അവിടെ നിന്നും കയറി ചെല്ലുന്ന റൂമില്‍ ഒരുപാട് സാധങ്ങള്‍ സൂക്ഷിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്നു. അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയെ കബറടക്കിയ പെട്ടി, അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ചൂല്‍ മുതല്‍ പലതും. അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ അന്ന് ചെയ്ത തുന്നല്‍കല എനിക്ക് വല്ലാണ്ടിഷ്‌ടപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ പ്രത്യേകത ഒന്നുമില്ലായിരിക്കാം... എന്നാലും അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയില്‍ ഒരു കൊച്ചു കലാകാരി ഉണ്ടായിരുന്നല്ലൊ എന്നതു കൊണ്ടാവാം. പിന്നെഅവിടുത്തെ സിസ്റ്റര്‍മാരോട് കുറെ സംശയങ്ങളും കുശലാന്വേഷണങ്ങളും നടത്തി ഞാന്‍ പള്ളിയിലേക്ക് പോയി.

എല്ലായിടത്തും (മഠത്തിലും പള്ളിയിലും) പണികളൊക്കെ നടക്കുകയായിരുന്നു. ഒക്ടോബര്‍ 12-ആം തിയതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍. അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ കബറിടത്തിങ്കല്‍ ചെന്നപ്പോള്‍, അനുവാധം ലഭിച്ചിരുന്നു എങ്കിലും, എന്തുകൊണ്ടൊ എനിക്ക് ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്താന്‍ തോന്നിയില്ല. ശാന്തതയുടേയും സമാധാനത്തിന്റേയും ഒരു ആശാകേന്ദ്രമായി കാണപ്പെട്ട ആ പള്ളിക്കുള്ളില്‍ ഒരുപാട് പേര്‍ ആ കബറിടത്തിങ്കല്‍ മുട്ടുകുത്തി കരഞ്ഞ് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. അതിനിടയില്‍ പ്രായമേറിയ ഒരു ചേട്ടന്‍ കണ്ണുനീരോടെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് പരിശുദ്ധമായ ആ കബറിടത്തിനു വലം ചുറ്റുന്നു - മുട്ടിന്‍‌മേല്‍ ഇഴഞ്ഞ് ഇഴഞ്ഞ്. പ്രായം അയാളെ അനുവധിക്കില്ലാ ഒരു റൌണ്ടെങ്കിലും പുര്‍ത്തീകരിക്കാന്‍ എന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയെങ്കിലും തളരാതെ അദ്ദേഹം മൂന്ന് തവണ വലം വച്ച് അതേ മുട്ടിന്‍‌മേല്‍ നിന്ന് കരഞ്ഞ് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാനും കരഞ്ഞു പൊയി. എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ ഞാനാ മനുഷ്യനായി സമര്‍പ്പിച്ചു. കുറെ നേരം അവിടെ ചിലവഴിച്ച്, തിരിഞ്ഞിറങ്ങി കൊച്ചുപള്ളിയിലും കയറി. അവിടെയുള്ള അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ രൂപത്തിനു താഴെ വിശ്വാസത്തോടെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് പലതും ലഭിച്ചവരായ ഒരുപാട് പേരുടെ ഫോട്ടോകള്‍ വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ ചിലതൊക്കെ വായിച്ചു നോക്കി. കുഞ്ഞില്ലാതിരുന്നവര്‍, അസുഖം ഭേതമായവര്‍, അങ്ങനെ പലരും...!!

* * * * * *

പിന്നെ രണ്ട് നാള്‍ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ തീക്കോയി ക്ലാരമഠത്തില്‍ പോയി. അവിടെ എന്റെ ഒരു വലിയ ഇളയമ്മയുണ്ട്. പ്രായമായിട്ട് വയ്യാണ്ടിരിക്കുകായാണ്. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു എന്നെ ചെമ്മലമറ്റത്ത് പഠിപ്പിച്ച ഒരു സിസ്റ്റര്‍ ലിസി ഇവിടെയാണോ എന്ന്. അപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു അതെയെന്ന്. എന്നാല്‍ പിന്നെ ലിസിടീച്ചറെ കണ്ടിട്ട് പോകാമെന്ന് കരുതി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് ഇളയമ്മ പറയുന്നത്. ലിസിടീച്ചര്‍, അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മയുടെ വിശുദ്ധരുടെ പഥവിയിലേക്കുള്ള നാമകരണചടങ്ങിന് റോമിനു പോകാനിരിക്കയാണെന്ന്. എല്ലാവരില്‍ നിന്നും നറുക്കിട്ട് കുറച്ച് പേരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. അതില്‍ തീക്കോയി ക്ലാരമഠത്തില്‍ നിന്നും നറുക്ക് വീണത് എന്റെ ഗുരുനാഥയായ സിസ്റ്റര്‍ ലിസിക്കാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്കെന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞ് തീക്കോയി സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയായിരുന്ന ലിസിടീച്ചര്‍ എന്നെ കാണാനെത്തി മഠത്തിലേക്ക്. കുറെ നേരം ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു. സെപ്റ്റംബര്‍ 30-ആ‍ാം തിയതി ടീച്ചറും മറ്റും റോമിനു പോകുമത്രെ. എനിക്ക് എന്റെ ടീച്ചറിനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും ഒത്തിരി വര്‍ദ്ധിച്ചു. എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞാണ് ടീച്ചറെന്നെ അനുഗ്രഹിച്ച് യാത്രയാക്കിയത്.

* * * * * *

സഹനത്തിന്റെ പ്രതീകമാ‍യി ജനിച്ച് വളര്‍ന്ന് ജീവിച്ച് മരിച്ച് വിശുദ്ദരുടെ പഥവിയിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തപ്പെടാന്‍ പോകുന്ന അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മ. അല്‍‌ഫോന്‍സാമ്മേ, എന്റെ കേരളനാടിനു നീയാണമ്മ...!! കാത്തുകൊള്ളേണമേ...!!!

പെസഹായും, ദുഃഖവെള്ളിയും പിന്നെ ഈസ്റ്ററും....!!

2008-03-20T02:21:00.000-07:00

അന്നൊക്കെ... ഈ ദിവസങ്ങള്‍ എനിക്ക് എന്തോ ദൈവീക നിറവിന്റെ ദിനങ്ങളായിരുന്നു. അന്‍പത് നോമ്പാരംഭിക്കുന്ന നാള്‍ മുതല്‍ എന്നും പള്ളിയില്‍ കുരിശിന്റെ വഴിക്ക് പോകും. അതില്‍ ഓരോ രൂപത്തിന്റേയും മുന്നില്‍ പോയി മുട്ടു കുത്തി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന അച്ചനൊപ്പം പോകുന്ന ചുരുക്കം ചിലരില്‍ കുട്ടിയായ ഞാനുമൊരാളായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അച്ചന്റെ ആ തിരുവസ്ത്രങ്ങളില്‍ ഒന്ന് തൊടുക എന്നത് എന്തോ ജീവിതാഭിലാഷത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം പോലെ ആയിരുന്നു...!! അള്‍ത്താരസംഘത്തിലെ പ്രധാനി എന്ന നിലയില്‍ ആ അഭിലാഷം എന്നും സാധിക്കുമായിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.

അക്കാലങ്ങളില്‍ പെസഹാവ്യാഴാഴിച്ച അച്ചന്‍ കാല്‍ കഴുകി മുത്തിയിരുന്നത് പലപ്പോഴും ഈ അള്‍ത്താരസംഘത്തിലെ 12 പേരുടെതായിരുന്നു. അതിനായി എന്തെല്ലാം ചെയ്യണമായിരുന്നുവെന്നോ...? കൂടുതല്‍ ദിവസം മുടങ്ങാതെ പള്ളിയില്‍ വരുന്ന 12 പേര്‍ക്ക് ആണ് ആ ചാന്‍സ് കിട്ടുക എന്ന കൊച്ചച്ചന്റെ ഉത്തരവോടെ എന്നും കുര്‍ബാനക്ക് ആള്‍ട്ടര്‍ ബോയ്സ് കൂടുതല്‍ പേര്‍ വരുമായിരുന്നു. എന്നാലും ഞാന്‍ തന്നെ എന്നും മുന്നില്‍ നിന്നു. അന്നൊക്കെ പലപ്പോഴും കപ്യാര്‍ ചെയ്യുന്നതും ഞാന്‍ തനിയെ ചെയാറുണ്ടായിരുന്നു... അങ്ങനെ ഇങ്ങനെ പെസഹാവ്യാഴാഴിച്ച കാലു കഴുകി മുത്താന്‍ ഇരിക്കുന്ന ആ 12 പേരില്‍ ഞാനെങ്ങനെയും ഒരു സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു. അതിപ്പോള്‍ പന്ത്രണ്ടാമനായാലും എനിക്ക് സാരമില്ലായിരുന്നു....!!! യൂദാസ് എന്ന് കളിയാക്കുന്നതില്‍ എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ലാ....!!! എങ്ങനേയും.... ഈശോയുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ 12 പേരെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നവരില്‍ ഒരാളാവുക എന്നതില്‍ കൂടുതല്‍ സന്തോഷിക്കാനൊന്നുമില്ലായിരുന്നൂ....!!

ഇക്കൊല്ലാം... ഇവിടെ മുംബയില്‍ ഞങ്ങളുടെ വിക്രോളീ പള്ളിയില്‍ കാലുകഴുകല്‍ ശുശ്രൂഷ യുവജനങ്ങള്‍ക്ക് അവസരം കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. എന്റേയും പേര് നിര്‍ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും ഞാന്‍ വേണ്ടാന്ന് വച്ചു...!!!

* * * * * *

അന്ന്... ദുഃഖവെള്ളിയാഴിച്ച... പള്ളിയുടെ പുറകിലെ മഠത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലൂടെ കുരിശിന്റെ വഴി തുടങ്ങി... തിടനാട് കവല ചുറ്റി പള്ളിയുടെ മുന്നിലെത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന നിണ്ട കുരിശിന്റെ വഴിയുണ്ടായുരുന്നു...!! ഇന്നും അങ്ങനെ ആണോ ആവോ...!! അറിയില്ലാ എനിക്ക്....!! കുരിശിന്റെ വഴി ആരംഭിക്കും മുന്‍പ് പീഡാനുഭചരിത്രം മുഴുവന്‍ വായിച്ച് ഈശോയുടെ മരണം വരെയുള്ള ഭാഗങ്ങള്‍ അനുസ്മരിക്കുന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനകളും ചടങ്ങുകളും ഉണ്ട്....!! ഇന്നും ഉണ്ട്....!!! അന്നൊക്കെ ഞാനത് സശ്രദ്ധം കേട്ടിരിക്കുമായിരുന്നു... ഇടക്ക് കരച്ചില്‍ വരും...!!! അപ്പോ.... ആരും കാണാതെ കണ്ണു നീര്‍ തുടക്കും....!! ഈശോ അനുഭവിച്ച ആ വേദന ഒരു പരിധി വരെ മനസിലാക്കാന്‍ ഞാന്‍ എന്നും ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു....!!

ആയ്തു കൊണ്ട് തന്നെ ആവണം മുംബയില്‍ വന്ന കാലം തൊട്ടെ ഞാന്‍ പള്ളിയിലെ വിശുദ്ധവാരപരിപാടികളില്‍ ഒന്നും മുടക്കം വരാതെ പങ്കാളിയായി പോന്നത്. അന്ന് ഫാ. സേവ്യര്‍ കാ‍നാട്ട് വിക്രോളി പള്ളിയില്‍ വികാരിയായിരിക്കുന്ന കാലം. ഇവിടെ മുംബയില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന യുവജനങ്ങളുമായി നല്ല രസത്തിലല്ലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍, നാട്ടില്‍ നിന്നും കെട്ടിയെടുത്ത ഞാനടക്കമുള്ള ബാച്ചിലേഴ്സ് മലയാളികള്‍. ആയതിനാല്‍ തന്നെ ദുഃഖവെള്ളിയോടനുബന്ധിച്ച് നടത്താറുള്ള ടാബ്ലോ പരിപാടി ക്യാന്‍സലാവുന്ന സാഹചര്യത്തിലെത്തി നില്‍ക്കുന്നു. എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ അച്ചനും.

ഇവിടെ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന യുവജനങ്ങളുടെ പരാതി ഞങ്ങള്‍ അവര്‍ക്ക് അവസരം നല്‍കുന്നില്ലാ എന്നാണ്. ആയതിനാല്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ മാറി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ മാറി നിന്നപ്പോള്‍ അവരും ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ലാ... ഞങ്ങളും ചെയ്യുന്നില്ലാ എന്നുള്ള അവസ്ഥ. അങ്ങനെ വന്നപ്പോള്‍ അച്ചന്റെ നിര്‍ബന്ധപ്രകാരമാണ് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും രംഗപ്രവേശം നടത്തുന്നത്....!!! അങ്ങനെ ആ വര്‍ഷം ജനുവരി 26 നു നടന്ന പെരുന്നാള്‍ ഞങ്ങള്‍ മുന്‍കൈയെടുത്ത് വന്‍‌വിജയമാക്കിയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ....!!

ഇനി ദുഃഖവെള്ളി....!! അന്ന് എന്നും കൂടെ ഉണ്ടാവാറുണ്ടായിരുന്നതും കൂടെ താ‍മസിക്കുന്നവരുമായിരുന്ന ഷില്‍‌സും ദീപുവും പെട്ടന്ന് നാട്ടില്‍ പോയി...!! ഞാനെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി...! പിന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഡെറിയും അജയനും അന്ന് എന്തോ അത്യാവശ്യമായി എവിടെയോ പോകേണ്ടതുമുണ്ട്...!! പിന്നെ ബാക്കി ആയത് ഞാന്‍ മാത്രം. എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു...!! എന്തൊക്കെയായാലും ദുഃഖവെള്ളിയാഴിച്ച നടത്താറുള്ള ദൃശ്യാവതരണം എങ്ങനേയും നടത്തണമെന്നത് എന്റെ വാശിയായിരുന്നു...!!

ദുഃഖവെള്ളിയാഴിച്ചകളില്‍ വിക്രോളിയിലെ സെന്റ് ജോസഫ് പള്ളിയില്‍ നിന്നും ഇന്‍ഫന്റ് ജീസസ് പള്ളിയിലേക്ക് ഉച്ചക്ക് 12.30 ന് കുരിശിന്റെ വഴി ഉണ്ട്. ഏതാണ്ട് രണ്ടര മണിക്കൂര്‍ നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്നതാണ് ഈ യാത്ര. അതിനു മുന്നിലായി ഒരു അലങ്കരിച്ച ട്രക്കിലാണ്, കുരിശിന്റെ വഴിയിലെ 14 രംഗങ്ങള്‍ ടാബ്ലൊ ആയി അവതരിപ്പിക്കാറ്. ആങ്ങനെ ഒരു പരിപാടി തുടങ്ങിയതും ഞങ്ങള്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു.

ആ കൊല്ലം നടത്താന്‍ ആളില്ലാ. എന്നോടൊപ്പം നിന്ന് ടാബ്ലൊ ചെയ്യാന്‍ ആരും തയാറല്ലാ എന്ന പോലെ. ആയതിനാല്‍ തന്നെ എന്റേയും വാശിയായിരുന്നു എങ്ങനെ എങ്കിലും ടാബ്ലോ നടത്തണമെന്നത്. പക്ഷെ ആളില്ലാതെ എങ്ങനെ....? എന്തായാലും ട്രക്ക് ബുക്ക് ചെയ്തോളാന്‍ അച്ചനോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു... ചിലതൊക്കെ മനസില്‍ കണ്ട്...!! എന്താണ് പ്ലാന്‍ എന്ന് അച്ചന്‍ കുറെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...!! അച്ചന്‍ നടുങ്ങി... വേണ്ടാന്ന് കുറെ പറഞ്ഞു... പിന്നെ എന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിനു മുന്നില്‍ അച്ചന്‍ സമ്മതം മൂളി...!!!

അങ്ങനെ 2004 - ലെ ദുഃഖവെള്ളി. രാവിലെ തന്നെ ജോലികള്‍ ആരംഭിച്ചു. ട്രക്ക് ഡെക്കറേറ്റരെ കൊണ്ട് കെട്ടിച്ച് സ്റ്റേജ് രൂപത്തിലാക്കി. സമയം 12.30... കുറെ സമയങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം കുരിശിന്റെ വഴി ഇറങ്ങും...!! ഞാന്‍ റെഡിയായി...!! രൂപം കൊണ്ട് യേശുക്രിസ്തുവാകാനുള്ള എന്റെ ശ്രമം...!! ഞാനെന്താണ് ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നത് എന്ന് അറിയാമായിരുന്ന രശ്മി, ലെനിന്‍ എന്ന എന്റെ സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞു... "ദയവയി ജോസ്മോന്റെ ഒപ്പം ഉണ്ടാവണം...!" എന്ന്. അവന്‍ സമ്മതിച്ചു.

പള്ളിയിലെ പീഡാനുഭവചരിത്രത്തിനു ശേഷം ജനം പള്ളി വിട്ട് കുരിശിന്റെ വഴിക്കായി ഇറങ്ങി. കുരിശിന്റെ വഴിയുടെ മുന്നിലെ ട്രക്കില്‍ ടാബ്ലോ കണ്ട് എല്ലാവരും ചെറുതായി ഒന്ന് നടുങ്ങി. ഒരേ ഒരു സീന്‍ മാത്രമുള്ള ടാബ്ലോ. കര്‍ത്താവ് കുരിശില്‍ കിടക്കുന്നതായ ഒരേ ഒരു സീന്‍ മാത്രം. ഇനി അങ്ങോട്ടുള്ള നീണ്ട രണ്ടര മണിക്കൂര്‍.....!!

കൈയില്‍ രണ്ടിലും കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും ഞാന്‍ ആദ്യം കൈ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ഞാന്‍ മനസിലാക്കി. ഇല്ലാ എനിക്കു സാധിക്കില്ലാ....!! എന്നാലും, കൈയില്‍ കെട്ടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന വിശ്വാസത്തില്‍ ഞാന്‍ കൈ അയച്ചിട്ടു....!! പിന്നെ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കുരിശില്‍ തൂങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു.... നിണ്ട രണ്ടര മണിക്കൂര്‍...!!! ഇടക്ക് ആ അവസ്ഥയില്‍ എന്തു കൊണ്ടോ കുറെ കരഞ്ഞു...!! കണ്ണൂനീര്‍ ധാര ധാരയായി ഒഴുകുന്നതിനെ ഒന്ന് തുടക്കാന്‍ പോലും ആവില്ലാ...!!! കാലുകളില്‍ ഒന്ന്‍ താഴെ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന സ്റ്റൂളില്‍ ആണ്. മറ്റെ കാല്‍ ഒരു കാലിനു മുകളിലും...!! രണ്ട് അമ്മച്ചിമാര്‍ക്ക് തല കറങ്ങി....!!!

മൂന്ന് മണിക്ക് ഇന്‍ഫാന്റ് ജീസസ് പള്ളിയില്‍ കുരിശിന്റെ വഴി എത്തി നിന്നു...! എന്നെ ലെനിനും മറ്റ് അങ്കിളുമാരും ചേര്‍ന്ന് കൈയിലെ കെട്ടഴിച്ചു...! തളര്‍ന്നു പോയ ഞാന്‍ സ്റ്റൂളില്‍ നിന്നും മറിഞ്ഞ് താഴേക്ക് വീണു....!! എല്ലാവരും ഒന്ന് ഭയന്നു...!! പിന്നെ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് അടുത്തുള്ള ലാസറേട്ടന്റെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു പോയി...!!!

കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം... രശ്മിയുമായി അകന്നിരിന്ന കാലത്തായിരുന്നു... വിശുദ്ധവാരം...!! ഒരു നേര്‍ച്ച പോലെ ഞാന്‍ വീണ്ടുമേറ്റു...!! രശ്മി അത് കാണാന്‍ ആവാതെ പള്ളിയില്‍ വന്നില്ലാ....!! മറ്റൊരു പ്രശ്നം എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയും കാഴ്ച്ചക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ട് എന്നൂള്ളതായിരുന്നു....!!! മറ്റ് ചില അമ്മമാരോട് എന്റെ അമ്മയെ ശ്രദ്ധിച്ചോണേ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ കുരിശില്‍ വീണ്ടും തൂങ്ങി..., ഒരു നേര്‍ച്ചയായി തന്നെ....!!! അന്ന് കുരിശില്‍ കിടന്ന് കുറെ കരഞ്ഞു.... ആ കണ്ണൂനീരിനു വിലയുണ്ടായതായി ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു...!

അമ്മ കുറെ കരഞ്ഞു....!! ഇടക്ക് പ്രായമായവര്‍ക്ക് വെള്ളം കൊടുത്തപ്പോള്‍ അമ്മകും ആരോ വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ കൊടുത്തു... അമ്മ കുടിച്ചില്ലാ...!! "ആദ്യം എന്റെ മകന്‍ ആ കുരിശില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങട്ടെ....!! എന്നിട്ട് ഞാനും കുടിച്ചോളാം" എന്ന് കണ്ണുനീരോടെ പറഞ്ഞു....!!!!

* * * * * *
പിന്നെ ഈസ്റ്റര്‍... നാട്ടില്‍ തിടനാട് പള്ളിയില്‍ ജോസഫ് മലയില്‍പുത്തന്‍പുരക്കല്‍ അച്ചന്‍ കൊച്ചച്ചന്‍ ആയി ഇരിക്കുന്ന കാലത്താണെന്ന് തോന്നുന്നു..... കര്‍ത്താവിന്റെ ഉയര്‍പ്പ് ഒരു ദൃശ്യാവതരണം പോലെ ആദ്യമായി കാണിക്കുന്നത്. അന്ന് രാത്രിയില്‍ പള്ളിയില്‍ പോയ ഞാന്‍ നടുങ്ങി...!!! പള്ളിയില്‍ അങ്ങിങ്ങായി ചില ചെറിയ ലൈറ്റുകള്‍ മാത്രം കത്തി കിടക്കുന്നു...! ആകെ ഇരുട്ട്...!! പള്ളിയില്‍ ക്രിസ്തുമസ് കാലത്ത് പുല്‍ക്കൂട് ഉണ്ടാക്കാറുള്ള സ്ഥലത്ത് ഒരു കല്ലറ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു....!!! കര്‍ത്താവിന്റെ ഉയര്‍പ്പ് അറിയിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ബൈബിള്‍ ഭാഗം വായിക്കാനരംഭിച്ചപ്പോഴേക്കും... ആ കല്ലറയില്‍ നിന്ന് പുക ഉയരാന്‍ തുടങ്ങി... പിന്നെ ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ ശബ്ദം... പിന്നെ മിന്നല്‍ ലൈറ്റുകള്‍....!!! അവസാനം.... അതാ ആ കല്ലറയില്‍ നിന്നും കര്‍ത്താവിന്റെ ഉത്ഥാനരൂപം ഉയര്‍ന്ന് വരുന്നു...!!! ശരീരത്തിലാകമാനം കോരിത്തരിച്ചു ആ കാഴ്ച്ച കണ്ട്....!!!

എങ്ങനെ അങ്ങനെ സാധിച്ചു എന്നായിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത...!! പിറ്റെ കൊല്ലം ഞാന്‍ നേരത്തെ പോയി... അവ ഉണ്ടാക്കുനതെല്ലാം കണ്ടു പിടിച്ചു....!!!

പിന്നീട് ഇവിടെ മുംബയില്‍ എന്റെ പള്ളിയില്‍ ഞാനും ഉണ്ടാക്കി ഈസ്റ്ററിന് കല്ലറയും ഉത്ഥാനവും എല്ലാം....!! എന്റെ ആശയത്തിനു കൂട്ടുകാരുടെ സപ്പോര്‍ട്ട്...!!! പുകക്കായി കുന്തിരിക്കം...! ഇടിമിന്നലിന്റെ ലൈറ്റ് ഫ്ലിക്കറിനായി ക്യാമറയുടെ ഫ്ലാഷ്സ്.....!!! ഇടിമിന്നലിന്റെ ശബ്ദത്തിനായി എക്സ്‌-റേ ഫിലിമുകള്‍....!!! പരിപാടി വിജയിച്ചു...!!! അത് തുടരുകയാണിന്നും..!!! ഈ വരുന്ന ശനിയാഴിച്ച പോയിരുന്ന് ഉണ്ടാക്കണം കര്‍ത്താവിന്റെ കല്ലറ...!!!

* * * * * *

പെസഹായും, ദുഃഖവെള്ളിയും പിന്നെ ഈസ്റ്ററും....!! എന്റെ ജീവിതത്തിലെ വേദന നിറഞ്ഞ നല്ല ദിനങ്ങള്‍....!!! സ്വയം ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി സ്വയം മനസിലാക്കാന്‍... ക്ഷമയും പ്രായശ്ചിത്തവും സ്വായത്തമാക്കാനുതകുന്ന ഒരു നല്ല അവസരം.....!!!!

എല്ലാവര്‍ക്കും ഈസ്റ്റര്‍ ദിനാശംസകള്‍....!!!!

സന്തോഷാശ്രുക്കളോടെ, ഇന്നലെകളിലേക്ക്.....

2008-02-26T07:12:00.000-08:00

ഞാന്‍ കരയുകയാണ്. മനസിന്റെ വിങ്ങല്‍ കണ്ണു നീരായി പതിക്കുന്നത് എന്തു കൊണ്ടെന്നെഴുതാനാണ് ഞാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. സത്യത്തില്‍ എനിക്കുമറിയില്ല എന്തുകൊണ്ട് എന്ന്. ഇന്ന് എനിക്ക് (ഫെബ്രുവരി 27) ഇരുപത്തീയെട്ട് വയസ് പൂര്‍ത്തിയായി. നീണ്ട ഇരുപത്തിയെട്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കൊണ്ട് ഞാനെന്ത് നേടി എന്നൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോളാണീ വിങ്ങല്‍... കടന്നു പോയ മധുരനൊമ്പരങ്ങളുടെതായ സമ്മിശ്ര പാതയിലൂടെ മനസുകൊണ്ട് ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക് യാത്ര. മനസിനല്ലേ കഴിയൂ ഇന്നലെകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടക്കാന്‍.....!!

കുടുംബം, വീട്, എന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഭാഗ്യവാനാണ് എന്നാണ് എനിക്കു തോന്നിയുട്ടുള്ളത്. അല്ലാ... ഞാന്‍ ഭാഗ്യവാന്‍ തന്നെയാണ്.

അമ്മയുടെ കൈയില്‍ പിടിച്ചുള്ള പള്ളിയില്‍ പോക്ക്. അപ്പച്ചന്റെ തോളത്തിരുന്നുള്ള പെരുന്നാള്‍ - ഉത്സവപരിപാടികള്‍ക്കുള്ള യാത്ര. ചെണ്ട കൊട്ടു കാണാന്‍ എവിടെയും അപ്പച്ചന്‍ എന്നെ തോളത്തിരുത്തി കൊണ്ടൂ പോകുമായിരുന്നു. തിടനാട് പള്ളിപ്പെരുന്നാള്‍ മുതല്‍ പാതാഴ ആറാട്ട് വരെ. അപ്പച്ചന്‍ പള്ളിയീലേക്ക് വേണ്ടിയോ അല്ലെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലും നാടകങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയോ മേക്കപ്പ് സാധനസാമഗരികള്‍ ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ ഞാനുണ്ടാവും അടുത്ത് ഇരുന്ന് ശ്രദ്ധിച്ച് അതെല്ലാം പഠിക്കുന്നവനെ പോലെ.

ചേച്ചിമാര്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ അവരെ ആവശ്യത്തിലധികം ശല്യം ചെയ്യാന്‍ എന്തു രസാരുന്നു. സീരിയസായി കാണപ്പെടുന്ന ചേട്ടായിയെ ഇത്തിരി പേടീം ബഹുമാനോം ഉണ്ടാരുന്നു. ആയതിനാല്‍ തന്നെ ചേട്ടനെ ശല്യം ചെയ്യാന്‍ പോവാറില്ലായിരുന്നു.

നാലാം വയസില്‍ പള്ളിവക നേഴ്സറിയില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ അമ്മയാണ് കൊണ്ടു പോയത്. കൊല്ലാന്‍ കൊണ്ടു പോകുന്നവന്റെ മാനസികാവസ്ഥയോടെന്ന പോലെ ഞാന്‍ അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞു....!! അമ്മ എന്നെ അവിടേ വിട്ടീട്ടു പോകാ‍ന്‍ ആവും വിധം ശ്രമിച്ചു. നടന്നില്ല.ഞാന്‍ ചങ്കു പൊട്ടി നിലവിളിച്ചു. അന്നത്തെ വികാരിയച്ചനായിരുന്ന നെടുമ്പുറത്തച്ചന്‍ പള്ളിമേടയില്‍ നിന്നും വലിiയൊരു ഛൂരലുമായി ഇറങ്ങി വന്നു.... “എടാ ജോസേ...., ഇനി കരഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ ഈ വടി കൊണ്ട് തല്ല് വച്ച് തരും.....!!!” ഞാന്‍ നടുങ്ങി, പേടിച്ചു. കരച്ചില്‍ നിറുത്തി... എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു... “എന്റെ പേര് ജോ‍സന്നെല്ലാ... ജോസ്മോന്‍ എന്നാ...!” എല്ലാവരും ചേര്‍ന്നൊരൊറ്റ ചിരിയാരുന്നു...!!! അത് എന്നെ കളിയാക്കിയതാന്നറിഞ്ഞ ഞാന്‍ വീണ്ടും കരഞ്ഞു. പിന്നിട് ഞാനവിടുത്തെ ഹീറോ ആയി. ചേട്ടന്‍ എന്നെ രാവിലെ കൊണ്ടു വന്ന് വിടും. അപ്പന്റെ കലകള്‍ രക്തത്തിലുള്ളതു കൊണ്ട് നേഴ്സറിയിലേ ഞാന്‍ തുടങ്ങി കഥാപ്രസംഗം. അന്നേ പേരും കിട്ടി.... “വാഴ.”

കാലം മാറി. ഞാന്‍ വെയില്‍കാണാംപാറ എല്‍.പി.സ്കൂളില്‍ പഠനമാരംഭിച്ചു. അന്നെനിക്ക് നല്ലൊരു കൂട്ടുകാരനെ കിട്ടി. പടന്നമാക്കലേ അരുണ്‍. ഞാനും അവനും വലിയ കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. അവന് ക്ലസില്‍ ഫസ്റ്റ് എനിക്ക് സെകന്റ്. ചിലപ്പോള്‍ അത് തിരിച്ചും. (ഇന്നെനിക്കറിയില്ലാ അവനെവിടെ എന്ന്. ഇതു വായിക്കുന്നവര്‍ ആരെങ്കിലും അവനെ അറിയുമെങ്കില്‍, എന്നെ അറിയിക്കണേ... ഞാനവനെ തിരയുകയാണ്.) പിന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു ഉണ്ണി. ജീവിതത്തിലെ ചില വല്ലാത്ത നിമിഷങ്ങളേ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഉണ്ണിയേയും അവന്റെ അമ്മയേയും ഓര്‍ക്കാറുണ്ട്. അന്നൊരിക്കല്‍ ക്ലാസില്‍ വച്ച് എനിക്ക് വയറ്റീന്നൊഴിച്ചില്‍ പിടിപെട്ടു. ടീച്ചറോ‍ട് പറയാന്‍ മടി. അവസനം ഗതിയില്ലാതെ ടീച്ചറോട് പറഞ്ഞു. ഉണ്ണിയുടെ വീട് സ്കൂളീനടുത്തായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഉണ്ണിയേം കൂട്ടി എന്നെ അവന്റെ വീട്ടില്‍ വിട്ടു. വീടെത്തൂം വരെ എനിക്ക് പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനായില്ല. നിക്കറില്‍ കാര്യം സാധിക്കപ്പെട്ടു. അവന്റെ അമ്മയെന്നെ കുളിപ്പിച്ച്. ഉണ്ണീയുടെ ഒരു നിക്കറും ഷര്‍ട്ടുമിടിച്ച് വൈകുന്നെരം വീട്ടില്‍ വിട്ടു. ഉണ്ണീ നീയെവിടെയാണ്? നീയീതു വായിക്കുന്നെങ്കില്‍... അമ്മയോട് പറയണം... ഈ മകനെ കുറിച്ച്.... മറന്നിട്ടില്ലാന്ന്... മറക്കില്ലാന്ന്....!!!
നാലാം ക്ലാസില്‍ ആ കൂട്ട് പിരിഞ്ഞു.

പിന്നെ ചെമ്മലമറ്റം ഹൈസ്കൂള്‍. വീട്ടില്‍ നിന്നും കുറച്ച് ദൂരെ ബസില്‍ വേണം പോ‍കാന്‍. അവിടെ എന്തെല്ലാം തമാശകള്‍. എല്ലാവരും അറിയുമായിരുന്നു... മിമിക്രി കാട്ടുന്ന “വാഴയെ”. മിക്കവര്‍ക്കും വാഴ എന്നല്ലാതെ എന്റെ പേരറിയില്ലായിരുന്നു. അന്നൊരിക്കല്‍ ഏഴാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. ക്ലാസില്‍ മോണിറ്ററാ‍യ ഷിബി മൂവേലിലിനോട് എനിക്കെന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത ദേഷ്യമുള്ള സമയം. കാരണം എനിക്കവളോട് കൂട്ടുകൂടണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഷിബി ഒന്ന് ചിരിച്ച് കാട്ടുക പോലുമില്ലായിരുന്നു. അതു മാത്രമല്ല ഷിബി അന്ന് ഞാനായിരൂന്ന പാര്‍ട്ടിയുടെ എതിര്‍ പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നു കൊണ്ട് വിജയം കരസ്ഥമാക്കിയ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികൂടിയായിരുന്നു. ഷിബി അന്ന് ബോയ്കട്ട് തലമുടിയുള്ള ഒരു പെണ്ണാ‍ണ് ക്ലാസില്‍. അന്നൊരു ദിവസം ഞാനും രാജേഷേന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരനും എല്ലാവരും പോയിട്ടാണ് ക്ലാസില്‍ നിന്ന് പോകുന്നത്. സമയം നല്ലതെന്ന് മനസിലാക്കി ഞാന്‍ ഷിബി ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് ചോക്കു കൊണ്ട് എഴുതി വച്ചു... “നീ പോടീ മൊട്ടേച്ചീ.....” എന്ന്. പിറ്റേന്ന് ഞാന്‍ വൈകിയാണ് ക്ലാസില്‍ എത്തിയത്. എല്ലാവരും എന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതു പൊലെ. ഞാന്‍ കണ്ടു. ഷിബിയുടെ സീ‍റ്റ് ആരുമിരിക്കാതെ കാലിയായിട്ട് കിടക്കണു. ഉള്ളില്‍ കൊള്ളിയാന്‍ മിന്നി. രാജേഷ് പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു. അതെഴുതിയത് ഞാനാന്ന്. എന്നാലും കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയില്‍ ഞാനത് തിരുത്തിച്ച്... ഞാനല്ലാ എന്നാക്കി. ക്ലാസ് സര്‍ ഫിലിപ്പ് സാര്‍ ക്ലാസില്‍ എത്തി. പ്രശ്നം ഷിബി അവതരിപ്പിച്ചു. ഞാനല്ലാ എന്ന് ആവും വിധം ഞാനും കൂട്ടുകാരും വാദിച്ചു. സാറിന്റെ അപാര ബുദ്ധി... സാറെന്റെ നോട്ട് ബുക്ക് പരിശോദിച്ച് അക്ഷരസാമ്യം കണ്ടു പിടിച്ചു. ചൂരലിന്റെ ചൂട് നാലു തവണ എന്റെ തുടയില്‍ ആഞ്ഞു പതിച്ചു. എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് ഞാനന്ന് ഒരു ജീന്‍സാണിട്ടിരുന്നത്. എന്നാലും....!!! ഷിബീ.., നീ ഗോവയില്‍ ഇന്ന് ഡോക്ടറാണെന്നാണെന്റെ അറിവ്. സദയം ക്ഷമിക്കുക. കുട്ടിക്കാ‍ലത്തെ തമാശകള്‍ അതിരു കടന്ന് മനസ് നോവിച്ചെങ്കില്‍ മാപ്പ്.
പിന്നെ... ജീവിതം ഗതി മാറി ഓടി. മറ്റൊരു ജുറാസിക് പാര്‍ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ പുതിയ ഏടുകള്‍ തീര്‍ത്തു.

ജീവിതത്തില്‍ തനിക്കൊരു വിജയം സാധ്യമാല്ലാ‍ എന്ന് ഞാന്‍ മനസിലാക്കി തുടങ്ങിയ കാലത്താണ് മദ്ധ്യപ്രദേശിലേക്ക് പോകുന്നത്. ഭാഗ്യവും ഈശ്വരകൃപയും എന്നുമ്മെനിക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു... അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍... എനിക്കറിയില്ലാ എന്താകുമായിരുന്നുഎന്ന്. അതിനിടയില്‍ എന്റെ കസിന്‍.... അകാലത്തില്‍ പൊലിഞ്ഞു പോയ എന്റെ ചേട്ടന്‍ ജോബിയും മദ്ധ്യപ്രദേശില്‍ വരുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ അവിടെ അടിച്ചു പൊളിക്കയായിരുന്നു. തമാശകളും മറ്റും നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവിതം.

പിന്നീട് ഞാന്‍ മുംബയിക്ക് കുടിയേറി. സമയത്തിന്റെ തികവില്‍ ജോബിയും പോയി മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക്. മുംബയ് എനിക്ക് തുണയായി. മുകളില്‍ പറഞ്ഞ അതേ വാചകം.... ഭാഗ്യവും ഈശ്വരകൃപയും എനിക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

മുംബയില്‍ എത്തിയിട്ട് കഴിഞ്ഞ ജനുവരി മൂന്നാം തിയതി പത്ത് വര്‍ഷം തികഞ്ഞു. ഇന്ന് ഞാന്‍ സന്തുഷ്‌‌ടനാണ്. ഈശ്വരന്‍ കനിഞ്ഞെനിക്കെല്ലാം തന്നു. നല്ല ജോലി. അപ്പച്ചനും ഇവിടെ എനിക്കൊപ്പമുണ്ട്. ഇന്നലെകളിലെ ദുഃസ്വപ്നങ്ങളുടെ രാത്രികള്‍ എന്നെ വല്ലാണ്ട് പേടിപ്പിച്ചിരുന്നു. മുന്നില്‍ ജീവിതം കുറ്റാക്കൂരിരുട്ട് മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ പേടിച്ചു. എന്നാല്‍ എല്ലാം ഈശ്വരകൃപ....!!!!

നന്ദിയാരോട് ഞാന്‍ ചൊല്ലേണ്ടു...? ഒരുപാട് പേര്‍ ഉണ്ട്. കഥകളിലൂടെ പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെട്ടവര്‍ ചുരുക്കം മാത്രം.

മുംബയില്‍ എനിക്ക് തുണയായിരുന്ന ഷില്‍‌സും ദീപുവും.....! ആരെങ്കിലും ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടിയാല്‍ കണ്ണ് നിറയുമായിരുന്ന എനിക്ക് ഒരുപാട് ധൈര്യം പകര്‍ന്ന് ജീവിതത്തില്‍ തല ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് നടക്കാന്‍ അവരാണെന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്. എന്നെ മുംബയിലേക്ക് കൊണ്ടു വന്ന, ഞാന്‍ കുഞ്ഞാച്ചന്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ജെയിംസ് കൊച്ചയന്‍‌കാനാല്‍ അച്ചന്‍. മദ്ധ്യപ്രദേസിലായിരുന്ന കാലത്ത് എനിക്ക് ടൈഫോയിഡ് കലശലായ്യി മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട നേരത്ത് അന്ന് ബിലാസ്പൂറ് റെയില്‍‌വേയില്‍ ജോലി നോക്കിയിരുന്ന, ഞങ്ങള്‍ക്ക് തുണയായി എത്തിയ ആന്റ്ണിയങ്കിളിനും ആന്റിക്കും.... അവരില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനിന്ന് ഓര്‍മ്മകളുടെ ഭാഗമായേനെ. എനിക്ക് ആദ്യ ജോലി സമ്മാനിച്ച ബിലാസ്പൂറിലെ പാപ്പച്ചന്‍ സാറിനും ജോസ്‌സാറിനും. അങ്ങനെ പോകുന്ന നീണ്ട ലീസ്റ്റില്‍ ഒരു കാലത്ത് ഞാന്‍ ശത്രുക്കളെന്നു കരുതിയവരോടും ഞാന്‍ കടപ്പെട്ടവനാണ്. അവരുമെന്റെ ഉയര്‍ച്ചയില്‍ സമപങ്കാളികളാണെന്ന് ഞാനറിയുന്നു.

എന്റെ അമ്മ, അപ്പച്ചന്‍, ചേട്ടന്‍, ചേട്ടത്തി, ചേച്ചിമാര്‍, അളിയന്‍, കുട്ടീകള്‍... ഞാന്‍ നിങ്ങളുടേതാണ്. നിങ്ങള്‍ എന്റേതും.... നന്ദി എന്നൊരു വാക്ക് നിങ്ങള്‍ക്കായില്ലാ എനിക്കൂ തരാന്‍... പകരം ഞാനെന്റെ ജീവിതം സമര്‍പ്പിക്കുന്നു. പലപ്പോഴായി ഞാന്‍ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടൂണ്ട്... ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നില്ലാ... ഞാനതിനു പോലും അര്‍ഹനായിരുന്നില്ലാ പലപ്പോഴും...!! പകരം എന്റെ ജീവിതം ഇതാ...!!!!

കൊഴിഞ്ഞു പോയ 28 വര്‍ഷങ്ങള്‍.... എന്റെ ജീവിത പാതയെ നല്ലതിലേക്കുള്ളുതാക്കി തീര്‍ത്ത സര്‍വേശ്വരനു മുന്നില്‍ തൊഴു കൈയോട് നിന്നു കൊണ്ട്... ഞാന്‍ നിങ്ങളുമായി പങ്കു വയ്ക്കുകയാണ് ഈ സന്തോഷാശ്രുക്കള്‍....!!!!!

കള്ളന്‍ കള്ളന്‍

2008-01-09T05:18:00.000-08:00

ഞാനന്ന് മദ്ധ്യപ്രദേശിലാണ്. 8 -അം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കണ കാലത്താണ് വീട്ടുകാര്‍ക്ക് മനസിലായത് എന്റെ പോക്ക് അത്ര ശരിയല്ലാന്ന്. അങ്ങനാണ് കുറ്റീം പറിച്ച് മദ്ധ്യപ്രദേശിലേക്ക് കെട്ട് കെട്ടണത്. അക്കഥയൊക്കെ ഞാന്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞതാണല്ലോ. അന്ന് നാട്ടിലായിരുന്നപ്പോ മെയിന്‍ പരിപാടി അമ്മ തയിക്കണതിന്റെ പൈസ അമ്മ അറിയാതെ വാങ്ങിച്ചിട്ട്, ആ പൈസാ കൊണ്ട് സിനിമ കാണാലായിരുന്നു. ക്ലാസ് കളഞ്ഞാണ് ഈ സിനിമാ കാണല്‍ എന്നത് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലാല്ലോ. പിന്നെ പിന്നെ അമ്മയും അമ്മയോടൊപ്പം നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി ഞാനത്ര ശരിയല്ലാന്ന്. പലരും കള്ളന്‍ എന്നു വരെ രഹസ്യമായി മുദ്ര കുത്തിയ നേരത്ത് ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും പോന്നു. എന്നാലും മദ്ധ്യപ്രദേശിനു വണ്ടി കയറുമ്പോള്‍ വീട്ടിലുള്ളവരുടെ മനസില്‍ ചെറിയ ഒരു കള്ളന്റെ മുഖമായിരുന്നു എനിക്ക്.

എന്തായാലും ഞാന്‍ അങ്ങനെ മദ്ധ്യപ്രദേശില്‍ എത്തി. ഞാനവിടെ ചേട്ടന്‍ പഠിപ്പിക്കണ സ്കൂളില്‍ പോയി തുടങ്ങി. കൂട്ടുകാരെ ഒക്കെ കിട്ടി. അവിടെയുള്ളവരുടെ ഇടയില്‍ എനിക്ക് നല്ല സ്ഥനമായിരുന്നു. ചേട്ടനു കിട്ടുന്ന ബഹുമാനത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരുന്നു അതും. അന്ന് അവിടെ സ്കൂള്‍ കോമ്പൌണ്ടില്‍ റ്റി.വി. ഉള്ളവര്‍ കുറച്ച് പേരെ ഉള്ളു. അതില്‍ ഒരാള്‍ ചേട്ടായും പെടും. അന്നൊക്കെ ശനിയാഴിച്ച രാത്രി 9 മണിക്ക് നാഷ്ണല്‍ ചാനലില്‍ ഹിന്ദി പടം ഉണ്ടാവും അത് കാണാന്‍ ഒരു പാട് പേര്‍ വരുകയും ചെയ്യും. ചില സാര്‍മാര്‍ തുടങ്ങി, ഹോസ്റ്റല്‍ മെസ്സില്‍ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നവര്‍ വരെ.

ബിലാസ്പൂറില്‍ നിന്നും 42 കിലോമീറ്റര്‍ ഉള്ളീല്‍ മല്‍ഹാര്‍ എന്ന സ്ഥലത്താണീ സ്കൂള്‍. നഗരത്തില്‍ നിന്നും ഒരു പാട് ദൂരെ, ജില്ലയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നായതിനാല്‍ തന്നെ, റ്റി.വി.യുടെ ആന്റിന ഒന്ന് ചെറിയ കാറ്റില്‍ ഇളകിയാല്‍ ആകെ നെറ്റ്വര്‍ക്ക് പോകും. പിന്നെ ടെറസില്‍ കയറി ആന്റീന ശരിയാക്കണം സിനിമ ബാക്കി കാണണമെങ്കില്‍. സിനിമ കാണുന്നതിനിടയില്‍ ഈ ആന്റീന ശരിയാക്കുന്ന പണി എന്നും എനിക്കാണ്. കാലാവസ്ഥയുടെ പ്രത്യേക കനിവിനാല്‍ എപ്പോഴും കാറ്റുണ്ടാവും. ആയതിനാല്‍ തന്നെ ഏതു നേരവും ടെറസില്‍ വലിഞ്ഞു കയറുക എന്നത് എന്റെ ഒരു തൊഴില്‍ എന്ന മട്ടായി. ഇതേ ആവശ്യത്തിലേക്കായി, റ്റി.വി. ഓഫ് ചെയ്യാതെ വീടിന്റെ പുറകിലെ വാതില്‍ കുറ്റിയിടാറില്ല. അല്ലെങ്കിലും ആ വാതില്‍ നല്ല ടൈറ്റായിട്ട് അടഞ്ഞോളും. ആ വീടിന് മൂന്ന് മുറിയും ഒരു ഊണ് മുറിയും ഒരു അടുക്കളയും ആണുള്ളത്. റ്റി.വി. ഇരിക്കണ മുറിയിലാണ് അമ്മയും അപ്പച്ചനും കിടക്കുന്നത്. ഞാന്‍ ഏറ്റവും സൈഡിലുള്ള റൂമില്‍. അതില്‍ എന്റെ കട്ടിലും മേശയും വിട്ടാല്‍ ബാക്കി എല്ലാം സ്കൂളിലെ അല്ലറ ചില്ലറ സാധനങ്ങളാല്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്.

അങ്ങനെ ഒരു ശനിയാഴിച്ച. പലരും സിനിമ കാണാന്‍ വന്നിരുന്നു. മെസ്സില്‍ വര്‍ക്കു ചെയ്യുന്നവരില്‍ ഒരാള്‍ പുതിയതായി ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അവരില്‍ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ വന്നതായിരുന്നു. അവന്റെ ബന്ധുവാണത്രെ. അങ്ങനെ 12 മണിയോടെ സിനിമ കഴിഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് കുട്ടികളേയും കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള ഗ്രാമത്തില്‍ (മല്‍ഹര്‍) മേള നടക്കുന്നിടത്ത് പോകേണ്ടതിനാല്‍ ചേട്ടന്‍ "എക്സ്യൂസ്" പറഞ്ഞ് നേരത്തെ പോയി കിടന്നുറങ്ങി. ഞാന്‍ സിനിമ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പോയിട്ടാണ് കിടക്കാന്‍ പോയത്. പിറ്റേന്ന് എനിക്കും പോകണം മേളക്ക് എന്ന ആഗ്രഹവും മനസിലുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയും അപ്പകനും ചേട്ടത്തിയും 32 കിലോ മീറ്റര്‍ അകലെ പള്ളിയില്‍ പോകും, ചിലപ്പോള്‍ എന്നെയും നിര്‍ബന്ദിച്ച് കൊണ്ടു പോകും. അതാണൊരു പ്രശ്നം..., എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് ഞാന്‍ കിടന്നുറങ്ങി പോയി.

പിറ്റേന്ന് ഞായറാഴിച്ച, അതിരാവിലെ.... ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു. പള്ളിയില്‍ പോകാന്‍ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റെ പറ്റു. അല്ലെങ്കില്‍ 7.30 ന്റെ കുര്‍ബാന തുടങ്ങും മുന്‍പേ ചെല്ലാന്‍ കഴിയില്ല. ചേട്ടന്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പോകാനായി റെഡിയാവുന്നു. അമ്മയും അപ്പച്ചനും ചേട്ടത്തിയും പള്ളിയില്‍ പോകാനായിട്ടും. ഞാനും റെഡിയായി... എങ്ങോട്ടാണീനി പോക്ക് നടക്കുകാന്നുള്ളത് കണ്ടറിയണം എന്നതാണെന്റെ അവസ്ഥ. പോകാനും വരാനുമൊക്കെയായി അപ്പച്ചന്റെ കയില്‍ കൊടുക്കാനായിട്ട് പൈസ കൊടുക്കാമെന്നാശിച്ച് ചേട്ടായി അലമാരി തുറന്നപ്പോഴാണാ സത്യം അറിഞ്ഞത്. ചേട്ടന്റെ പൈസ വക്കുന്ന ബാഗ് കാ‍ണാനില്ല. പിന്നെ പിന്നെ മനസിലായി... ബാഗ് മാത്രമല്ല ചേച്ചീടെ സ്വര്‍ണ്ണവും ഒക്കെ കാ‍ണാനില്ലാന്ന്...!! ചുരുക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ വീട്ടില്‍ കള്ളന്‍ കയറി എന്ന് മനസിലായി.

പിന്നെ ആകെ ടെന്‍ഷനായി. പള്ളിയില്‍ പോക്ക് വേണ്ടാന്ന് വച്ചു. സ്കൂളില്‍ നിന്നും കുട്ടികളെ മേളക്ക് കൊണ്ടു പോകേണ്ട പണി ചേട്ടായി മറ്റൊരു സാറിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. മേളക്ക് കുട്ടികളെ കൊണ്ടു പോകും മുന്‍പ് കുട്ടികളുടെ ഹോസ്റ്റലില്‍ സാര്‍മാര്‍ വക ഒരു അന്വേഷണവും നടന്നു. പിന്നെ കുട്ടികളേ മേളക്ക് വിട്ടു. അക്കൂട്ടത്തില്‍ ഞാനും മുങ്ങി. കള്ളനെ പിടിക്കുന്നതൊക്കെ വലിയവരുടെ പണി. ഞാനിവിടെ നിന്നിട്ടെന്തു കാര്യം എന്നായിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത. എന്തായാലും ചേട്ടായിയും സാറ്മാരും കൂടി പോലീസില്‍ അറിയിച്ചു. പോലീസെത്തി, സംശയാസ്പഥമായി തോന്നിയ മെസ്സിലെ ജോലിക്കാരനേയും ബന്ധുവിനേയും പോലിസ് പൊക്കി. മെസ്സ് ജീവനക്കാരന്റെ ബന്ധുവിനെ ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ വച്ചാണ് പിടിച്ചത്. അയാള്‍ അതിരാവിലെ പോകാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു എന്നതയിരുന്നു അയാളില്‍ തോന്നിയ സംശയം. പോലീസ് വണ്ടി അവരേയും കൊണ്ട് പറന്നു. രണ്ട് പോലീസുകാര്‍ വീട്ടിലും പരിസരപ്രദേശത്തുമായി തമ്പടിച്ചു.

അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ് വീട്ടുകാര്‍ എന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നത്. എന്നെ കാണാനില്ല. ഞാന്‍ മേളക്ക് പോവുകയാണെന്ന് രാവിലിത്തെ തിരക്കില്‍ പറഞ്ഞതുമില്ല. ആകെ ഒരു സംശയം ചേട്ടന്റെയും ഒക്കെ മനസില്‍ മിന്നിമറഞ്ഞതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഞാന്‍ കിടക്കണ മുറിയില്‍ ഒരു ചെറിയ തിരച്ചില്‍ നടത്തിയ വീട്ടുകാര്‍ ഞടുങ്ങി. ചേച്ചിയുടെ കുറച്ച് വളകള്‍ എന്റെ മുറിയില്‍, ഒരു മൂലക്ക് സാധങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍, ഒരു ചാക്കില്‍ പൊതിഞ്ഞ് വച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാനാ നേരത്ത് മേള കണ്ട് കറങ്ങി നടക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടുകാര്‍ക്ക് മനസിലായി, ഞാന്‍ കുറച്ച് സ്വര്‍ണ്ണം ഉപേക്ഷിച്ച് ബാക്കിയുള്ളതും കണ്ടോണ്ട് ഒളിച്ചോടിയിരിക്കുന്നു. ചേട്ടായി ആ വളകള്‍ അവിടെ തന്നെ വച്ചു. എന്നാലും, ഇനിയെന്തെന്നറിയാതെ വീട്ടുകാര്‍ തരിച്ചു നിന്നു.

ആ സമയത്ത്, സംശയാസ്പഥമായി പിടിച്ചവരേയും കൊണ്ട് പോയ പോലീസ് ജീപ്പ് ശരവേഗത്തില്‍ വന്ന് വീടിന്റെ മുന്നില്‍ ചവിട്ടി നിന്നു. മെസ്സ് ജീവനക്കാരന്റെ ബന്ധുവിനെ ചങ്ങലയില്‍ ബന്ദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അയാളെയും കൊണ്ട് പോലിസുകാര്‍ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ഞാന്‍ കിടക്കണ മുറിയില്‍ നിന്നും അവനെ കൊണ്ട് തന്നെ ആ വളകള്‍ എടുപ്പിച്ചു. ഒന്നും മനസിലാവതെ എന്റെ അമ്മയും അപ്പച്ചനും ചേട്ടായിയും ചേട്ടത്തിയും നിന്നു. പിന്നീട് അവനേയും കൂട്ടി ഹോസ്റ്റല്‍ മെസിന്റെ കക്കൂസിന്റെ വാട്ടര്‍ ടാങ്കിനു മുകളില്‍ നിന്നും പണവും ബാക്കി സ്വര്‍ണ്ണവും അവന്‍ തന്നെ എടുത്ത് പോലീസിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. എല്ലാം തെളിവായി കൂട്ടികെട്ടി പോലീസ്കാര്‍ മടങ്ങി... അവനേയും കൂട്ടി.

ഞാന്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍, അമ്മ എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ ആകെ കരച്ചിലും ബഹളവും. എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. പിന്നെ അമ്മയും ചേച്ചിയും കൂടി എല്ലാം പറഞ്ഞു. കുറെ നേരത്തേക്ക് എല്ലാവരും എന്നെ വല്ലാണ്ട് സംശയിച്ചു. പോലീസുകാര്‍ കള്ളനോട് ചോദിച്ചു എന്തിനാണ് ഞാന്‍ കിടക്കണ മുറിയില്‍ കൊണ്ടു പോയി സ്വര്‍ണ്ണം വച്ചത് എന്ന്. വീട്ടിലുള്ളവന്‍ തന്നെയാണ് കട്ടത് എന്ന നിലയില്‍ കേസ് ഉണ്ടാവതിരി‍ക്കുകയും അവനെ പീടിക്കാന്‍ പറ്റാതിരിക്കുകയും ചെയുമെന്നവന്‍ കരുതി. ഇത്ര രാവിലെ തന്നെ കളവ് നടന്നത് അറിയുമെന്ന് കക്ഷി വിചാരിച്ചതുമില്ല.

എന്തായാലും... അവിടെയും ഭാഗ്യം എന്നെ കടാഷിച്ചു. അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നും ഞാന്‍ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ തല കുനിച്ചു നിന്നേനെ. ബാക്കി സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും എവിടെ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഉത്തരം പോലുമില്ലാതെ.... ഒരു വലിയ കള്ളനെന്ന നാമവും പേറി.

“ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക് - ദ സീക്രെഡ് പാര്‍ട്ട്”

2007-09-04T00:18:00.001-07:00

(സ്റ്റീവന്‍ സ്പില്‍ബര്‍ഗിനു പോലുമറിയില്ലാത്ത ജൂറാസിക് പാര്‍ക്കിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗം...!!! എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ടേ‍ണിംഗ് പോയിന്റ്..!!!)

ലിറ്റില്‍ ഫ്ലവര്‍ ഹൈസ്കൂള്‍, ചെമ്മലമറ്റം. എന്‍റെ പഠനം അവിടെയായിരുന്നു... (8-ക്ലാസ് വരെ മാത്രം.) എന്‍റെ വീട് തിടനാട് എന്ന തൊട്ടടുത്ത സ്ഥലത്തും.

ഞാനന്ന് 8-ആം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്നു. ആയിടക്കാണ് ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക് എന്ന സിനിമയുടെ വാര്‍ത്തകളും പരസ്യങ്ങളും മറ്റും വന്നു തുടങ്ങുന്നത്. കുറെ കലാസ്നേഹികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസില്‍ ജൂറാസിക് പാര്‍ക്കെന്ന സ്റ്റീവന്‍ സ്പില്‍ബര്‍ഗ് ചിത്രത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചൊന്നുമല്ല ചര്‍ച്ചകള്‍ അന്ന് നടന്നിട്ടുള്ളത്. അത്രമാത്രം ചര്‍ച്ചകളും, സംവാദങ്ങളും പ്രസ്തുത സിനിമയേക്കുറിച്ച് മിസ്റ്റര്‍ സ്പില്‍ബര്‍ഗ് പോലും നടത്തിയിട്ടുണ്ടാവില്ലാ. മിക്കവാറും എല്ലാ നോട്ടുബുക്കിന്‍റേയും ആദ്യ പേജില്‍ ജൂറാസിക് പാര്‍ക്കിന്റെ എംബ്ലം നന്നായി വരച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളില്‍ പലരും. ഞാനും ജസ്റ്റിനും സോണിയുമൊക്കെയായിരുന്നു ഈ കലാപരിപാടിക്ക് മുന്‍പന്തിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. “ഇന്‍ഡ്യാ-റ്റുഡെ” പോലുള്ള അന്ന് എടുത്താല്‍ പൊങ്ങാത്തതായി ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്ന ചില മാഗസിനുകള്‍ വീട്ടില്‍ തമാശക്കായോ അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ജാഡക്കായോ‍ വരുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നവരുടെ മക്കളായ എന്‍റെ ചില കൊമ്പത്തെ ചങ്ങാതികള്‍... ജുറാസിക്ക് പാര്‍ക്ക് എന്ന് വരച്ചല്ല മറിച്ച് കട്ടിംഗ് ആന്‍ഡ് പേസ്റ്റിംഗ് വരെ നടത്തി..., ക്ലാസില്‍ അതിന്റെ പേരിലൊരു എക്സ്ട്രാ ജാഡയും കാട്ടി നടന്നിരുന്ന അന്തകാലം...!! അതാണ് സംഭവത്തിന്‍റെ പശ്ചാത്തലമാക്കിയിരിക്കുന്നത്.

ചേട്ടന്‍ മദ്ധ്യപ്രദേശില്‍ ആണ്. ഏറ്റവും മൂത്ത ചേച്ചി ലൌക്നൌവില്‍. രണ്ടാമത്തെ ചേച്ചി‍ മുംബയിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയിട്ട് നാളുകള്‍ ആകുന്നതേയുള്ളു. വീട്ടില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഞാനും അമ്മയും അപ്പച്ചനും മാത്രം. ഞാന്‍ രാവിലെ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നത് ബസിലാണ്. അന്ന് ബസില്‍ സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള വണ്ടിക്കുലി 10 പൈസയില്‍ തുടങ്ങുന്നു. എനിക്ക് വീട്ടില്‍ നിന്നും സ്കൂള്‍ വരെയെത്താന്‍ സെയിം 10 പൈസാ മതി. വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങള്‍ കൊണ്ടും, പിന്നെ മക്കളെ നേരായ വഴിയിലൂടെ നടത്തണമെന്ന അതിയായ ആഗ്രഹം (ഇതിനായിരിക്കും അത്യാഗ്രഹം എന്നു പറയുന്നതും) കൊണ്ടും, എന്നെ എന്നും പറഞ്ഞു വിടുന്നത് 20 പൈസയും തന്ന് വിട്ടാണ്. ഒരു തരത്തിലും അതും ഇതുമൊക്കെ വാങ്ങി ചീത്തയായി പോകരുത് എന്നൊരു നല്ല ഉദ്ദേശമാണ് ഇത്ര കറക്‍ട് കാശ് മാത്രം തന്നു വിടുന്നതിന്റെ പുറകിലെ ഉദ്ദേശം എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും പത്ത് പൈസാ വീണു പോയി... അന്ന് ഞാന്‍ നടന്നാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. അന്ന് അമ്മക്കും അപ്പച്ചനും ഒരു നല്ല ബോധമുദിച്ചതിന്റെ ഭാഗമായി 20 പൈസക്ക് പകരം 30 പൈസാ ആക്കി ഉയര്‍ത്തി എന്നും തന്നു വിടുന്ന ക്യാഷിന്‍റെ കണക്ക്. ഫലമോ... സ്ഥിരമായി എക്സ്ട്രാ 10 പൈസാ കാണാതെ പോകാന്‍ തുടങ്ങി - 5 പൈസായുടെ 2 നാരങ്ങാമിട്ടായി രൂപത്തില്‍.

മുകളില്‍ പറഞ്ഞ അതേ കാരണം വീണ്ടും - വീട്ടിലെ സാമ്പത്തികം, മക്കള്‍ക്ക് നേരായ വഴി..!!! ആയതിനാല്‍ തന്നെ സിനിമ എന്നൊരു പരിപാടി എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ പലപ്പോഴും സ്വപനം മാത്രമായിരുന്നു അന്ന്. പുതിയ പുതിയ സിനിമകള്‍ കണ്ട് വന്ന് ക്ലാസിലെ ഡെസ്കിനു മുകളില്‍ കയറിയിരുന്ന് കഥ പറയുന്നവര്‍ക്കിടയില്‍ ഞാനെന്നും ഒരു സാധാ കേള്‍വിക്കാരന്‍ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി. ചിലപ്പോല്‍ സ്വയവും, ചിലപ്പോള്‍ പിറന്നു വീണ വീടിനേയും എന്റെ അറിവില്ലാത്ത മനസു കൊണ്ട് പ്‌രാകി. ഞായറാഴിച്ച വൈകുന്നേരം റ്റി.വി.യില്‍ ഉള്ള സിനിമ കാണാനും അമ്മയും അപ്പച്ചനും അടുത്ത വീട്ടില്‍ (ഇത്തിരി അകലെയാണേ റ്റി.വി. ഉള്ള അടുത്ത വീട്) വിടില്ല. എന്നാല്‍ ഏതു നേരവും എന്നെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തൊടെ പറഞ്ഞു വിടുന്ന ഒരു സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു... ഞങ്ങളുടെ ഇടവക പള്ളി - സെന്‍റ്‍‍ ജോസഫ് ചര്‍ച്ച്, തിടനാട്. അങ്ങനെ എന്റെ കുരുട്ടുബുദ്ധിയിലെ കുഞ്ഞുബുദ്ധി കൊണ്ട് - പളിയിലേക്കെന്നും പറഞ്ഞ് - ഞാന്‍ ഞായറാഴിച്ചത്തെ സിനിമ അടുത്ത വീട്ടില്‍ നിന്നും ചിലപ്പോള്‍ കാണാന്‍ ആരംഭിച്ചെങ്കിലും, അതുകൊണ്ട് എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു സ്ഥാനവും എനിക്കു നേടാനായില്ല...!! നാളുകള്‍ കഴിയുന്തോറും എന്റെ മനസില്‍ സിനിമാ ഒരു ഭ്രാന്തായി തുടങ്ങി... കിട്ടാത്ത മുന്തിരിയായിട്ടും..!!!

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു നാള്‍..., പള്ളിയില്‍ ഇരുന്ന് കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം -എല്ലാം കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന ചേട്ടായിമാര്‍- ക്യാരംസ് കളിക്കുന്നതിനിടയില്‍, കൊച്ചച്ചന്‍ (അസ്സി.വികാരി) സജീവിനോടും സാജുവിനോടും ജോസഫിനോടും ഒക്കെയായി പറയുന്നത്: “കോട്ടയത്ത് അഭിലാഷ് തിയറ്റടില്‍ “ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക്” വന്നിട്ടുണ്ട്... നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ...!!?” എല്ലാവരും ഓകെ എന്ന് പറഞ്ഞു..! മനസു കൊണ്ട് ഞാനും “ഓകെ” എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും, പുറത്തേക്ക് എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു... കാരണം ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും എന്നൊടായിരുന്നില്ലാ എന്നതു കൊണ്ടും, എന്നെ വീട്ടില്‍ നിന്നും വിടില്ലാ എന്നുറപ്പുണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ടും. അവര്‍ എല്ലാവരും കൂടി വ്യാഴാഴിച്ച പോകാമെന്ന് ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത് പിരിഞ്ഞു. ഞാന്‍ അന്ന് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ് ആ കൊച്ചച്ചന്റെ ചോദ്യത്തിലായിരുന്നു.... കൂടാതെ ഞാനപ്പോള്‍ തന്നെ മനസു കൊണ്ട് പറഞ്ഞ് ആ “ഓകെ” എന്ന ഉത്തരവും. ആ സ്വപ്നം എങ്ങനെ സത്യമാക്കിയെടുക്കും എന്ന് ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച് അവസാനം ഒരു ചെറിയ പ്രത്യാശക്കുള്ള വകുപ്പ് മനസില്‍ ഉണ്ടാക്കി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഞാന്‍ പള്ളിയില്‍ കുര്‍ബാനക്ക് പൊയി... (ബുദനാഴിച്ച) കൊച്ചച്ചനെ നേരിട്ട് കണ്ട് ചെറുതായി സോപ്പൊക്കെ ഇട്ട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...”അച്ചാ, നാളെ സിനിമ കാണാം ഞാനും പോരെട്ടെ...??” വികാരിയച്ചനോട് നുണ പറഞ്ഞാണ് കൊച്ചച്ചന്‍ ഈ പരിപാടിക്ക് പോകുന്നത് അത് അറിയാവുന്ന എന്നെ കൊണ്ടു പോകുന്നതാണ് ബുദ്ധി എന്നു തോന്നിയിട്ടാവാം അച്ചന്‍ സമ്മതിച്ചു... വിത്ത് എ കണ്ടീഷന്‍ “ആരോടും പറയരുത്.. അച്ചന്റെ കൂടെയാ പോയത് എന്ന്...” ഞാന്‍ സമ്മതിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് ഓടി.... ഇനി വീട്ടിലും കൂടി സമ്മതിക്കണോല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ച്...!!!

വീട്ടില്‍ ചെന്ന് കാര്യം ഇങ്ങനെ അവതരിപ്പിച്ചു: “അതേ ഇന്ന് കൊച്ചച്ചന്‍ പറഞ്ഞു, നാളെ കോട്ടയത്ത് ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക് എന്ന സിനിമാ കാണാന്‍ അച്ചനും സജീവും ഒക്കെ പോകുവാ.. എന്നോടും ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു...” അമ്മ അപ്പോള്‍ തന്നെ എതിര്‍ത്തു...”കോട്ടയത്തോ... ഹേയ് വേണ്ടാ വേണ്ടാ...!!” ഞാന്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു... സമ്മതിച്ചില്ലാ... അങ്ങനെ കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് ഞാന്‍ അന്നും സ്കൂളില്‍ പോയി. വൈകിട്ട് വന്ന് വീണ്ടും കരഞ്ഞു, നിലവിളിച്ചു, അലറി, അലറിക്കരഞ്ഞു. എന്തായാലും ഇതിലെന്തിലോ ഒന്നില്‍ അപ്പച്ചന്‍ വീണു... സമ്മതിച്ചു. ഞാന്‍ പിന്നെ അലറിച്ചിരിച്ചു മനസില്‍...!! ബ്‌ഹാ...ഹാ...ഹാ....!!!!

പിറ്റേന്ന് അച്ചന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നതനുസരിച്ച്, പള്ളിയുടെ മുന്നിലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ രാവിലെ ഒന്‍പതേകാലോടെ ഞാന്‍ റെഡിയായി നിന്നു. പിന്നെ ഓരോരുത്തരായി വന്നു. അവസാനം കൊച്ചച്ചനും വന്നു... വികാരിയച്ചനോട് കള്ളം പറഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള്‍ താമസിച്ചു പോയെന്ന കാരണം സത്യം സത്യമായി പറയുകയും ചെയ്തു. ഒന്‍പതരക്ക് ഒരു പാലാ ബസ് ഉണ്ട്. അതിനായി ഞങ്ങള്‍ കാത്തു നിന്നു. ബസ് കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നതിനിടയില്‍ എന്റ് സ്കൂളിലെ എന്റെ ഡ്രില്‍ ടീച്ചര്‍ (പള്ളിയുടെ പുറകിലാണ് ടീച്ചറിന്റെ വീട്) ബസ് കയറാനായി വന്നു. ഞാന്‍ ആദ്യം ഒന്ന് നടുങ്ങിയെങ്കിലും... ഉള്ള ധൈര്യം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിന്നു..! ടീച്ചര്‍ എന്നെ കണ്ടതും: നീയെങ്ങോട്ടാ വാഴേ...? സ്കൂളില്‍ വരുന്നില്ലേ..?!” ഞാന്‍ സത്യം പറഞ്ഞു..: “ഇല്ലാ... ഞങ്ങള്‍ കോട്ടയത്തിനു പോകുവാ സിനിമാ കാണാന്‍”. ടീച്ചര്‍ എന്നെ തുറിച്ച് നോക്കി പറഞ്ഞു... “സ്കൂള്‍ കളഞ്ഞ സിനിമക്ക് പോകുന്നോ...?” “ടീച്ചറെ ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക് കാണാനാ...!! ഒരവസം കിട്ടിയതാ ഇവരുടെ കൂടെ... അതു കളഞ്ഞാന്‍ പിന്നെ കാണാന്‍ പറ്റില്ലാല്ലോ.... നമ്മുടെ ഇവിടെ വരുവോന്ന് അറിയില്ലാല്ലോ..!!!” ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക് എന്നു കേട്ടപ്പോ ടീച്ചര്‍ ഒന്ന് തണുത്തു... “ങ്ഹാ ഹാ... എന്നാ കണ്ടിട്ടു വാ... കഥ പറയണേ...!! അല്ലാ..., അച്ചനും പോകുവാണോ പിള്ളേരുടെ കൂടെ...?” “ഹേയ്... എനിക്ക് പാലാ വരെ ഒന്ന് പോകണം.... ഇവിടെ വന്നപ്പൊളാ ഇവരെ കണ്ടത്...” അച്ചന്‍ കൂസാതെ പറഞ്ഞു. പിന്നെ സമയാസമയങ്ങളില്‍ കിട്ടിയ ബസില്‍ ഞങ്ങള്‍ കോട്ടയത്തെത്തി... അഭിലാഷ് തിയറ്ററിന്റെ വെള്ളിത്തിരയില്‍ ഞാനും അച്ചനും കൂട്ടുകാരും സ്റ്റീവന്‍ സ്പില്‍ബര്‍ഗിന്റെ ആ വിസ്മയം ചിത്രം കണ്ണിമക്കാതെ കണ്ടിറങ്ങി. ഇടക്കൊക്കെ ഞാന്‍ ചെറുതായി പേടിച്ചു എന്നുള്ളത് ഇന്നുവരെ എനിക്കു മാത്രമറിയാമായിരുന്ന ഒരു സത്യം. ജൂറാസിക്ക് പാര്‍ക്കിന്റെ ഹാങ്ങോവറില്‍ ഞാന്‍ പിന്നെ അങ്ങട് ജീവിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

തിരിച്ച് ബസില്‍ പോരുമ്പോള്‍, നാളെ സ്കൂളില്‍ കൂട്ടുകാരോട് എങ്ങനെ കഥ പറയണം എന്നതിന്റെ ഒരു റിഹേഴ്സല്‍ തന്നെ നടത്തി. വീട്ടില്‍ എത്തി ആ വിസ്മയ കഥ പല ആംഗിളില്‍ പറഞ്ഞ് അമ്മയേയും അപ്പച്ചനേയും ജീവനോടെ കൊല്ലാകൊല നടത്തി. പിറ്റേന്ന് റ്റി.വി.യില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള കോമ്പ്ലാന്‍ കുടിച്ച കുട്ടിയേ പോലെ നൂറിരട്ടി ഉന്മേഷവാനായി ഞാന്‍ സ്കൂളിനേ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്രയായി. എല്ലാവര്‍ക്കും മുന്‍പേ ഞാന്‍ ക്ലാസിലെത്തി. പിന്നെ വന്നു കയറിയ ഒരോരുത്തരോടായി പറഞ്ഞു: “ഞാനിന്നലെ ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക് കണ്ടു..” എന്നാല്‍ ഫലം രാം ഗോപാല്‍ വര്‍മ്മയുടെ ആഗ് (ഷോലെ) പോലെ..., പ്രതീക്ഷകളെ കീഴ്മേല്‍ മറിച്ച്, നൂറു നിലയില്‍ പൊട്ടി എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍..!!! “മലയാളത്തിലുള്ള ഒരു നല്ല സിനിമ പോലും മര്യാദക്ക് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത നീയാ കോട്ടയത്ത് പോയി ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക് കണ്ടെന്ന് പുളുവടിക്കുന്നത്...!!?? ഞങ്ങള്‍ ഇത് വിശ്വസിക്കാന്‍ മാത്രം പൊട്ടന്മാരല്ലടാ വാഴേ....!!” “നീയേതെങ്കിലും സിനിമാ മാസികയില്‍ കഥ വായിച്ചു കാണും” എന്നൊക്കെയുള്ള രീതിയില്‍ ഉള്ള കമന്റുകളല്ലാതെ ഒരാള്‍ പോലും എന്റെ കഥ കേള്‍ക്കാന്‍ തയ്യാറായില്ല...! എനിക്ക് വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി. എന്നാല്‍....!!

വെള്ളിയാഴിച്ചത്തെ നാലാമത്തെ പീരിയഡ്... ടീച്ചര്‍ കടന്നു വന്നു.. ഡ്രില്‍ ടീച്ചര്‍...!!! എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് “ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ് ടീ‍ീച്ചാ‍ാര്‍..” എന്നുറക്കെ അലറിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ അദ്യം ചോദിച്ചതിങ്ങനെയാണ്... “അല്ലാ... വാഴെയെന്തിയേ...!!???” ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ്...., ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട് എന്നറിയിച്ചു. അപ്പോള്‍ വന്നു ടീച്ചറിന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം.. “ഇന്നലെ എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ജൂറാസിക് പാര്‍ക്ക്...?” കൂട്ടുകാര്‍ ഒന്ന് നടുങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. എന്റെ തല മാനം മുട്ടുമെന്ന് എനിക്കപ്പോള്‍ തോന്നി. “നല്ലതായിരുന്നു.... എനിക്കൊത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു...!! പറ്റിയാല്‍ പോയി കാണണം ടീച്ചറെ..!!” എന്നൊക്കെ അടങ്ങിയ ഒരു നല്ല ഉത്തരവും പിന്നെ വന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് സ്പില്‍ബര്‍ഗിനേക്കാള്‍ ആ സിനിമയേക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടെനിക്ക് എന്ന ഭാവത്തിലും ഞാന്‍ ഉത്തരങ്ങള്‍ കാച്ചി. ആ പീരിയഡ് കഴിഞ്ഞ് ഉച്ചഭക്ഷണസമയം ഒരു മണിക്കൂര്‍...!!! ഞാന്‍ ഡസ്കിനു മുകളില്‍...! കൂട്ടുകാര്‍ പലയിടങ്ങിലായി സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ കഥ പറയുകയാണ്... ഞാനെങ്ങനെ കഥ പറഞ്ഞാലും എല്ലാവരും സ്വീകരിക്കാന്‍ തയാറാണ്. ഒരു പക്ഷെ ഞാനന്ന് പറഞ്ഞ കഥ സ്പില്‍ബര്‍ഗ് കേട്ടാല്‍ ഒരു പക്ഷെ പുതിയ ഒരു സിനിമ തന്നെ പിടിച്ചെന്നും വരാം. ഇംഗ്ലീഷിന് 3 മാര്‍ക്കെന്ന നേട്ടങ്ങള്‍ വരെ കിട്ടിയിട്ടുള്ള ഞാനാണ് ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയുടെ കഥ ഡയലോഗ്സ്-റ്റു-ഡയലോഗ്സ് പറഞ്ഞ് ഫലിപ്പിച്ച് അന്ന് കയടി നേടിയത്. അന്നെനിക്ക് മനസിലായി സിനിമാ കഥ പറഞ്ഞ് ആളാവുന്നതിന്റെ ഒരു സുഖം. പിന്നീട്... മഹാന്മാരുടെ കാര്യങ്ങളില്‍ പറയുമ്പോള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ച് പറഞ്ഞാല്‍... പില്‍ക്കാലങ്ങളില്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞ ആ സുഖം ഒരു അസുഖം ആയി എന്നില്‍ ഉടലെടുത്തു.

അങ്ങനെ.., ആ ജൂറാസിക്ക് പാര്‍ക്കിന്റെ ബാക്കി കഥയായി....., പാവം അമ്മ തയിക്കുന്നതിന്റെ കൂലി ഞാന്‍ പലയിടത്തും നിന്നും അമ്മയറിയാതെ കളക്ഷന്‍ ആരംഭിച്ചു. എന്നിട്ട് അതുമായി പാലാ മഹാറാണി, യുവറാണി, യൂണിവേഴ്സല്‍, എന്നിവടങ്ങളില്‍ നിരങ്ങിയിറങ്ങി. (പാലാ ടൌണിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതലറിയാവുന്നവരോട്... “പാലാ ന്യൂ തിയറ്ററി“ല്‍ ‍ ഞാനിതുവരെ കയറിയിട്ടില്ലാ... മൂന്ന് വട്ടം സത്യം.) ഒരു ദിവസം രണ്ടു പടം എന്ന് രീതിയില്‍ കണ്ട്, പിറ്റേന്ന് ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ദമായും സ്കൂളില്‍ പോയിരുന്നു. കഥ പറയാനായി മാത്രം. സ്കൂള്‍ ഡയറിയില്‍ സ്വയം എഴുതി അപ്പച്ചന്റെ അക്ഷരങ്ങളായി...! അങ്ങനെ അപ്പച്ചന്റെ ഒപ്പ് അപ്പച്ചനെക്കാല്‍ നന്നായി ഇടാന്‍ പഠിച്ചു. അങ്ങനെ ചില ദിവസങ്ങളില്‍ കണ്ട പടം തന്നെ പല തവണ കാണേണ്ടി വന്നു...! “സൈന്യം, കാതലന്‍ തുടങ്ങിയ പടങ്ങള്‍ ഞാനങ്ങനെ പലതവണ കണ്ടതില്‍ ചിലത് മാത്രം. ഇടക്കിടെ വീട്ടില്‍ പിടിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാലും എന്നിലെ ആ‌-സുഖം കുറഞ്ഞില്ലാ...!!! സ്കൂളില്‍ പോക്ക് ഒന്നരാടന്‍ എന്നുള്ളത് രണ്ടു ദിവസം കൂടുമ്പോള്‍ എന്ന രീതിയിലേക്ക് മാറി. പിന്നെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ നാടും നാട്ടാരും സ്കൂളും കോമ്പൌണ്ടും അറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ എല്ലാവരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി..! വാഴ തലതെറിച്ചവനായി...!! പലരും ഡോമിനിക് സാവിയോ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്ന വാഴയിലെ ജോസ്മോന്‍ അങ്ങനെ തല്ലിപ്പൊളിയായി...!!! (അത് ചിലര്‍ മുതലെടുത്തു.... അത് മറ്റൊരു കഥയായി പിന്നെ പറയാം..) പഠിത്തം മുടങ്ങി...!! ഞാന്‍ ഇനി ചെമ്മലമറ്റം സ്കൂളിലേക്ക് പോകില്ലാ എന്ന് അവസാനം വാശി പിടിച്ചു...! ആ അവസ്ഥ എത്തി. പിന്നെ അവിടെ നിന്നും മാറി തിടനാട് ഗവണ്‍മെന്റ് സ്കൂളില്‍ പഠിക്കാമെന്നേറ്റ് ടി.സി. വാങ്ങിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ചില ടീച്ചര്‍മാര്‍ സമ്മതിച്ചില്ലാ...!!

അവസാനം ചേട്ടായിയുടെ ബുദ്ധി വച്ച്, ഞങ്ങള്‍ മദ്ധ്യപ്രദേശിലേക്ക് കുടിയേറി...!!! ഇന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍... സംഭവിച്ചതെല്ലാം നല്ലതിന്...!! അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനിന്ന് നാ‍ട്ടില്‍ നാട്ടുകാരുടെ തല്ലും കൊണ്ട്, വല്ല കൂലിപ്പണി ചെയ്തോ, വല്ലവന്റേം റബര്‍ വെട്ടിയോ നടന്നേനെ...!!! കള്ളനെന്നോ തല്ലിപ്പൊളിയെന്നോ നാമകരണവും കിട്ടിയേനെ... ഉറപ്പ്...!!!

നീ പറഞ്ഞ പന്തല്‍..., നിനക്കായി തന്നെ...!!!

2007-08-31T10:12:00.000-07:00

ജോബി... ജോബിക്കുട്ടന്‍ എന്നു വിളിക്കുന്ന ജോബി...!!! അവനെനിക്ക് സ്വന്തം ചേട്ടനായിരുന്നു...! അതിലേറെ ഒരു സുഹൃത്തായിരുന്നു...! എനിക്കവനും അവന് ഞാനും മനസാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പുകാരായിരുന്നു...! അവന് രണ്ട് ഇളയ പങ്ങമ്മാ‍രുണ്ട്... കുഞ്ഞുമാളിയും മുത്തും (മുത്ത് ഇപ്പോള്‍ കന്യാസ്ത്രീയായി) എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിളിക്കും...! അവന്റെ പപ്പാ, അതായത് എന്റെ അമ്മാവന്‍... ജോണിയച്ചന്‍ എന്ന് ഞാന്‍ വിളിക്കുന്ന ജോണി പടിഞ്ഞാറിടത്ത്... പിന്നെ അവന്റെ മമ്മി.., എന്റെ അമ്മായി... ഒത്തിരി സ്നേഹിക്കാനറിയാവുന്ന ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരിയെപോലെ ആയിരുന്നു അമ്മായി. മൂലമറ്റത്തിനടുത്ത് കാഞ്ഞാറാണ് ജോബിയുടെ വീട്. അവധിക്കാലം വന്നാല്‍ എന്‍റെ കൂടുതല്‍ ദിവസങ്ങളും അവിടെയായിരിക്കും... അല്ലെങ്കില്‍ ജോബി എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരും...!!

ഓണവും ക്രിസ്തുമസും വലിയ അവധിയുമൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് കടന്നു പോന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പാതയില്‍ ഞാന്‍ മദ്ധ്യപ്രദേശിലെത്തി. അവന്‍ സ്വന്തമായി ഒരു ഓട്ടോ റിക്ഷാ വാങ്ങി അതുമായി ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. എന്നാല്‍ ഒരു വിജയക്കൊടി പാറിക്കാനൊന്നും അവന് അ ഓട്ടോ കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞില്ല...!! കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഓട്ടോ ഓടിക്കാന്‍ പഠിച്ചു... എല്ലാ ദിവസവും തന്നെ സെകന്‍ഡ്ഷോ കാണാന്‍ കൂട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം പോകാനൊരു എളുപ്പവഴിയുണ്ടായി... പിന്നെ ഇടക്കിടെ മൂലമറ്റം കള്ളൂഷാപ്പിലോ... കോളപ്ര കള്ളുഷാപ്പിലേക്കോ ഒരോട്ടം.. അതിനു കാശായിട്ടല്ല... കള്ളായിട്ടായിരുന്നു പ്രതിഫലം ലഭിക്കുക. ഇതൊക്കെയെ അവന്റെ ഓട്ടോ വഴി നടന്നുള്ളൂ. ഒരു പക്ഷെ അവനിലെ തമാശക്കാരനായ സ്നേഹസമ്പന്നതയാവണം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാക്കിയത്. എന്നാലും അവനെല്ലാര്‍ക്കും കണ്ണിലുണ്ണീയായിരുന്നു. അങ്ങനെ... പിന്നിട് എന്റെ ചേട്ടായി വഴി അവന് മദ്ധ്യപ്രദേശില്‍ ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി കിട്ടി.

അവന്‍ വീട്ടില്‍ വന്നാല്‍.. അമ്മയേ... ചാച്ചിയേ എന്ന് വിളിച്ച് ഓടി വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് എടുത്ത് പൊക്കി നടക്കും... അതായിരുന്നു അവന്റെ സ്റ്റയില്‍...!! വീട്ടില്‍ കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവന്‍ അവരെ കളീപ്പിച്ച് കളിപ്പിച്ച് ഒരു കുട്ടിക്കെങ്കിലും ഇത്തിരി ഇന്‍‌ജുറി ഉണ്ടാക്കി വല്ലാത്ത ഒരു കരച്ചില്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കിയെ അടങ്ങൂ... എന്നാലും അവനെ കുട്ടികള്‍ക്കിഷ്‌ടവുമായിരുന്നു...! എന്‍റെ ചേട്ടന്‍റെ നാലു കുട്ടികള്‍ക്ക് ജോബിപപ്പന്‍ എന്നു വച്ചാല്‍ ജീവനായിരുന്നു. എല്ലാവരുടേയും തന്നെ കൈയിലും കാലിലും ഒക്കെ അവ്ന്റെ ഓര്‍മ്മകളാവുന്ന മുറിപ്പാടുകള്‍ ഉണ്ട് താനും..!!! ഏറ്റവും മൂത്തവന്റെ താടിയില്‍ ഒരു നല്ല മുറിപ്പാട് തന്നെ ഉണ്ട്... ചോദിച്ചാല്‍ അവന്‍ - ഡെബിന്‍ - പറയും “ജോബിപ്പാപ്പന്റെ കൂടെ കട്ടിലില്‍ കിടന്ന് ഗുസ്തി കൂടിയതാ... ഞാന്‍ കട്ടിലില്‍ നിന്ന് താഴെ വീണൂ.. അപ്പോ മുറിഞ്ഞതാ...” എന്നിട്ട് നീ കരഞ്ഞില്ലേടാ അപ്പോ..? എന്നുള്ളതിനുത്തരം... “ഹേയ്... ഞാനന്നേരം കണ്ടില്ലാ.. പിന്നെ ജോബിപ്പാപ്പനാ പറഞ്ഞത്.. ചോര വരുന്നൂന്ന്...” ഒരു നിമിഷം മൌനമായതിനു ശേഷം അവന്‍ പറയും “എന്തു രസായിരുന്നല്ലേ...അന്നൊക്കെ....”

അതവിടെ നില്‍‌ക്കട്ടെ...!!!

2006, ഫെബ്രുവരി മാസം, ജോബി മദ്ധ്യപ്രദേശില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു... “എടാ... മൈ#$%*$#**, *^%$#*@, നിനക്കിടക്കെന്നെ ഒന്ന് വിളിച്ചാലെന്താ...!?“ എടാ സമയം കിട്ടിയില്ലടെ..!! “എന്നാല്‍ അതേയ് ഞാന്‍ വിളിച്ചത്... നമ്മടെ കുഞ്ഞുമാളിടേ കല്യാണമാ.. നീ വന്നേക്കണം ഒരാഴ്ച്ചയെങ്കിലും മുന്‍പേ...” ഞാ‍ന്‍ വരാമെടാ എന്നുറപ്പു പറഞ്ഞു...! അന്ന് മുത്ത് കന്യാസ്ത്രീയാവാന്‍ പോയിട്ട്... നോഷീറ്റിലാണ് (അവസാനത്തെ രണ്ടു വര്‍ഷത്തേ കഠിന സന്യാസ വൃതപരിശീലനം) അന്ന്. ആ‍യതുകൊണ്ട് മുത്ത് കല്യാണത്തിനു വരില്ലാ എന്നും അവന്‍ പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ വച്ചു. അവധി വലിയ കഷ്‌ടപ്പെട്ടാണ് കിട്ടിയത്. കല്യാണത്തിന് മൂന്ന് നാള്‍ മുന്‍പ് ഞനവന്റെ വീട്ടില്‍ ചെന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് പിറ്റേന്ന് തന്നെ എനിക്ക് ബോംബെയ്ക്ക് മടങ്ങണം...!!

കുഞ്ഞുമാളിയുടെ കല്യാണം പ്രമാണിച്ച് അവന്റെ വീട് മോടി പിടിപ്പിക്കുന്ന തിരക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുറ്റം കുറച്ച് ശരിയാക്കാനുണ്ട്. മുറ്റത്ത് ഒരു കല്ല് ഇത്തിരി ഉയര്‍ന്ന് കാണാം. അത് അവിടെ കിടക്കട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും ജോബി എന്നെ ചൂട് കേറ്റി ജോണിയച്ചനേം കൂട്ടി ഞങ്ങള്‍ ആ കല്ല് പൊട്ടിച്ചോ, കുഴിച്ചോ എടുത്തു കളയാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ പണിയാരംഭിച്ചു. തമാശകളാല്‍ മുഖരിതമായിരുന്നു പണീ. (അതൊന്നും ഇവിടെ കുറിക്കുന്നില്ലാ..! മറ്റു ചിലത് മാത്രം കുറിക്കട്ടേ..)
ജോണിയച്ചന്‍: “ഇപ്പോള്‍ ഈ കല്ലങ്ങട് മാറി കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ മുത്തിന്റെ ഊടുപ്പിടീലിനും, ജോബീടെ കല്യാണത്തിനും ഒക്കെ നല്ലതായിരിക്കും.”
ജോബി: “ഞാനെങ്ങും കെട്ടുന്നില്ലാ...!!”
ഞാന്‍: “അല്ലേലും നിനക്കാരാടാ പെണ്ണു തരികാ..?”
ജോബി: “പിന്നെ, ഈ കല്ല് മാറ്റിയാല്‍ നന്നായിട്ട് ഒരു പന്തല് കെട്ടാന്‍ പറ്റും.”
ജോണിയച്ചന്‍: “നീ കെട്ടുന്നില്ലേല്‍ പിന്നെ എന്തിനാ പന്തല്..?”
ജോബി: “ചത്താലും പന്തലു കെട്ടണമല്ലോ...”
ജോണിയച്ചന്‍: “അതിന് നിന്നെപോലെയുള്ള പാപികള്‍ ഒന്നും പെട്ടന്ന് ചാവില്ലെടാ..”
ഞാന്‍: “അതേ..., നീയങ്ങനെ പെട്ടന്ന് ചാവില്ലെടാ..., നീയൊക്കെ അനുഭവിക്കന്‍ കിടക്കുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ..., എല്ലാം അനുഭവിച്ചിട്ടെ നീയൊക്കെ ചാവൂ..”
ജോബി: “ഹോ... അപ്പോ ഈ കല്ലെടുക്കുന്നത് വെയിസ്റ്റാവുമോ...?”
എന്തായാലും ഞങ്ങള്‍ ആ കല്ല് കുഴിച്ചെടുത്ത് മാറ്റിയിട്ടു. പുറക് വശത്തേക്ക് ഉരുട്ടി മാറ്റി അവിടെ നല്ല ഒരു ഇരിപ്പിടമാക്കി ആ കല്ല്.

കുഞ്ഞുമാളിയുടെ കല്യാണം കെങ്കേമമായി നടന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് പേര്‍ - ജോബി, ഞാന്‍, പിന്നെ ജോബിയുടെ ഒരു ഉറ്റ സുഹൃത്ത് ജോജോ - കോളപ്ര കള്ളുഷാപ്പില്‍ ജോജോയുടെ ഓട്ടൊയില്‍ പോയി. വഴിക്ക് വച്ച് പെരുമ്പാമ്പിനെ കണ്ടത് പിന്നിട് വാര്‍ത്തയായിരുന്നു. കോളപ്ര കള്ളുഷാപില്‍ ചെന്ന് കപ്പയും മീനും കഴിച്ചു. പിന്നെ മൂലമറ്റത്തിനു വിട്ടു. ഒരു പൈന്റ് വാങ്ങി മൂന്നാക്കി വീശി. എന്നിട്ട് തിരിച്ച് വന്ന്, കാഞ്ഞാര്‍ പാലത്തിനടിയില്‍ കുളിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അവിടെ പുല്ലില്‍ ഇരുന്ന് വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു. ഇടക്ക് ജോബി: “അങ്ങനെ കുഞ്ഞുമാളിയുടെ വലിയൊരാഗ്രഹം സാധിച്ചു കൊടുത്തു... അവളുടെ വലിയൊരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു.. വെളുത്ത സാന്‍‌ട്രോ കാറില്‍ വേണം കല്യാണത്തിനു പോകാനെന്ന്... എല്ലാം നടന്നു...! ഇനി മുത്ത്... അവളുടെ ഉടുപ്പിടീലും കഴിഞ്ഞ് ചത്താലും വേണ്ടില്ലടാ...!!” ഞാനും ജോജോയും ഒന്നിച്ച് പറഞ്ഞു... “അതും നമ്മള്‍ അടിച്ചു പൊളിക്കുമെടാ...!” ജോബി: “മദ്ധ്യപ്രദേശില്‍ നിന്നും ഒരുത്തന്റെ കയില്‍ നിന്നും മുപ്പതിനായിരം രൂപ പലിശക്ക് വാങ്ങിയാ ഞാന്‍ വന്നത്...! ഇനി ചെന്നിട്ട് കഷ്‌ടപ്പെട്ട് പണിയണം... ആ കടം തീര്‍ക്കണം....! മുത്തിന്റെ ഉടുപ്പിടീലിനു (സഭാവസ്ത്രം ലഭിക്കുന്ന ദിനം) പിന്നെയും വാങ്ങണമല്ലോ...!!!” ഞങ്ങള്‍ ചിരിച്ചു..! പിന്നെ ഇറങ്ങി കുളിച്ചു... ജോജോയുമായി ഒരു ഫുള്ളിന് പന്തയം വച്ചു... ആറ് നീന്തി കടന്നാല്‍ ഒരു ഫുള്‍. അങ്ങനെ ജോജോ ആറ് നീന്തി കടന്ന് വന്നു. എന്റെ കാശ് പോയി. നന്നായി വീണ്ടും വീശി. പിറ്റേന്ന് ഞാന്‍ മുംബയിക്ക് വണ്ടി കയറി.

ഫെബ്രുവരി 12 ഞായറാഴിച്ച, ഞാ‍നും എന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്ത് ഷില്‍‌സും കൂടീ. എന്റെ ഒരു അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള പെങ്ങളെ കാണാന്‍ പോയതായിരുന്നു. അവിടെ വച്ച്, എന്റെ മറ്റൊരു കസിന്‍, അഭിലാഷ് വിളിച്ചു: “എടാ.., അവിടുന്ന് നാട്ടിലെത്താന്‍ എത്ര സമയം എടുക്കും...?”
ഞാന്‍: “24-26 മണിക്കുറ്....! എന്തു പെറ്റിയെടാ..?!”
അഭിലാഷ്: “എന്നാല്‍ നീയെത്രയും പെട്ടന്ന് അടുത്ത വണ്ടിക്ക് കയറാന്‍ നോക്ക്... ഫ്ലയിറ്റിനു പറ്റുമെങ്കില്‍ അങ്ങനെ...!“
ഞാന്‍: ”അതിനിപ്പോ എന്തു പറ്റി...?”
അഭിലാഷ്: “എടാ, നമ്മുടെ ജോബി... പോയെടാ...”
ഞാന്‍: “ങ്ഹാ.. എനിക്കറിയാം... ഇന്ന് അവന്‍ തിരിച്ചു പോകുമെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞാരുന്നു...”
അഭിലാഷ്: “അതല്ലെടാ... ജോബിക്കുട്ടന്‍ നമ്മളെ വിട്ടു പോയെടാ...”
എനിക്കെന്തോ തമാശ കേട്ട പോലെ തോന്നി... “ങ്ഹേ.. പോടാ‍ ഒന്ന്... നീയിതെന്തോന്നാ പറയുന്നെ...!!? ഞാനവനോട് ഇന്നലേം മിണ്ടിയതലല്ലേ...!!”
അഭിലാഷ്: “അവനൊരു കൂട്ടുകാരന്റെ കൂടെ ബൈക്കില്‍ മൂലമറ്റത്തിനു പോയതാരുന്നു... അവിടെ വച്ച്.. ബൈക്ക് മണലില്‍ സ്ലിപ്പായി... അവന്‍ തല ഇടിച്ചാ വീണത്...! രണ്ടു പേരും ഇത്തിരി വെള്ളത്തിലായിരുന്നത്രേ...!!! ഓണ്‍-ദ-സ്പോട്ടില്‍ അവന്‍ പോയെടാ...”
എനിക്ക് തല കറങ്ങുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു...!! അഭിലാഷ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു...”എടാ നീ തളരരുത്... എത്രയും പെട്ടന്ന് നീയവിടുന്ന് വണ്ടി കയറിക്കോ...!!

പിന്നെ ഒരോട്ടപ്പാച്ചിലായിരുന്നു... എല്ലാത്തിനും -മാനസികമായും, പണമായും, ശാ‍രീരികമായും- ഷി‌ല്‍‌സ് സഹായിച്ചു. രാത്രി പനവേലില്‍ നിന്നും ഒരു ട്രയിന്‍ കിട്ടി. പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയായപ്പോഴേക്കും നാട്ടില്‍ കടന്നു... എന്നാല്‍ ഇനിയുമൂണ്ട് ദൂരം. ഇടക്ക് അഭിലാഷിനെ വിളിച്ചു. എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കണമെന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞെങ്കിലും സാഹചര്യങ്ങള്‍ അനുവദിക്കില്ലായിരുന്നു. ജോബിയുടെ മുഖത്തിന്റെ ഒരു വശം അപകടത്തില്‍ ശരിക്കും മുറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. അയതിനാല്‍ തന്നെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞു കൂടുതല്‍ സമയം വയ്ക്കേണ്ടാ എന്ന്. അതു മാത്രമല്ല..., വീട്ടിലെ രംഗങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ വഷളാവുകയായിരുന്നു. പലരും എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... “എടാ.., നിനക്കായി കാത്തു നില്ക്കണമെന്നുണ്ട്.. കഴിയുന്നില്ലാ...!! നീ ഒന്നും പറയരുത്...” - ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലാ‍...!!! വാക്കുകളില്ലാതെ എന്തു പറയാന്‍...!!!

അന്ന് രാത്രി, 12 മണിയോടെ ഞാന്‍ ആലുവായില്‍ വണ്ടി ഇറങ്ങി. ഷില്‍‌സ് പറഞ്ഞു വച്ചിരുന്നതനുസരിച്ച്, അവന്റെ അനിയനും കൂട്ടുകാ‍രനും കൂടി വണ്ടിയുമായി വന്നു. എന്നെ മൂലമറ്റത്ത്, കാഞ്ഞാറ്റിലെത്തിച്ചു... 2 മണിയായപ്പോഴേക്കും. എല്ലാവരും ഉറങ്ങാനുള്ള വിഫലശ്രമത്തിലായിരുന്നു. അമ്മായി കിടന്ന് തളര്‍ന്നുറങ്ങിയിരുന്നു. എന്നെ എല്ലാരും പുറത്ത് തന്നെ തടഞ്ഞു നിറുത്തി... അമ്മായി കണ്ടാല്‍ പ്രശ്നമാകുമെന്നും പറഞ്ഞ്. എന്നാല്‍ എങ്ങനെയോ അമ്മായി അറിഞ്ഞു... ഓടി വന്നു.. എന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു... ഏങ്ങി ഏങ്ങി നിലവിളിച്ചു.... “പോയെടാ...!! അവന്‍ പോയെടാ...!!” എല്ലാവരും കരയുന്നത് എനിക്ക് ഒരു നിഴല്‍ പോലെ കാണാമായിരുന്നു...! എനിക്കെന്നെ നിയന്ത്രിക്കാനാവുനതിലും ഒരുപാടകലെ ആയിരുന്നത്..!! അതിനിടയില്‍ ജോണിയച്ചന്‍ ശാന്തനായി എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു... “നീയെങ്ങനെയാ വന്നത്...?“ എല്ലാവരോടുമായി, അമ്മായി അകത്തു കൊണ്ടു പോകാനും പറഞ്ഞു... എന്നിട്ട് വീടിന്റെ പുറകിലുള്ള ടാങ്കില്‍ വെള്ളം കയറുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് പുറകു വശത്തേക്ക് പോയി... കുറെ നേരത്തിനു ശേഷവും തിരിച്ചു വരാഞ്ഞതിനാല്‍ എന്റെ അമ്മ അങ്ങോട്ട് പോയി നോക്കാമെന്ന് വച്ചെങ്കിലും ഞാന്‍ തടഞ്ഞു.. ഞാന്‍ പോയി നോക്കിക്കോളാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാനങ്ങോട്ട് നടന്നു.

വീടിന്റെ പുറകില്‍... കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഞാനും ജോബിയും ജോണിയച്ചനും കൂടി ഉരുട്ടി മാറ്റി കൊണ്ടുവന്നിട്ട ആ കല്ലില്‍ ഇരുന്ന് ജോണിയച്ചന്‍ ഏങ്ങി കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു...!!! എനിക്കിത്തവണ എന്നെ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാനയില്ലാ...!! “എടാ..., അവനന്ന് പറഞ്ഞത് അറം പറ്റിയല്ലോടാ...” എന്ന് പറഞ്ഞുള്ള ആ ഏങ്ങലിനു മുകളില്‍ ഞാന്‍ തകര്‍ന്നു പോയി...!!! “അതേടാ..., അവന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ തന്നെ, അവന്‍ തന്നെ ഈ കല്ല് മാറ്റിയിട്ടിട്ട് നന്നായിട്ട് പന്തല്‍ കെട്ടി അവന്‍ പോയി...!!!” എനിക്കായില്ലാ ജോണിയച്ചനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍... ഞാനും ഒപ്പം തകര്‍ന്നതല്ലാതെ...!!!

പിറ്റേന്ന്... രാവിലെ പള്ളിയില്‍ പോകും മുന്‍പ് ഞാ‍നാ കല്ലിനടുത്ത് പോയി കുറെ സമയം നിന്നു... ആ കരിങ്കല്ല് എന്നെ നോക്കി ഇളിച്ചു കാട്ടുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി...!!!! ജോബിയുടെ തമാശകള്‍ നിറഞ്ഞ.... പൊട്ടിച്ചിരിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നെ അന്ന് കൂടുതല്‍ കരയിപ്പിച്ചു....!!!

അഹം - ഒരു വിവരണം

2007-05-17T05:07:00.000-07:00

ഞാന്‍ ജോസ്മോന്‍ ജോര്‍ജ്ജ്. കേരളത്തിലെ കോട്ടയം ജില്ലയില്‍ തിടനാട് എന്ന കൊച്ച് ഗ്രാമത്തിലെ വാഴയില്‍ കുടുംബത്തില്‍ ജോര്‍ജ്ജ് മേരി ദമ്പതികളുടെ നാലു മക്കളില്‍ നാലാമത്തവനായി ജനിച്ചു.

അപ്പച്ചന്‍ (അങ്ങനെയാണ് ഞാന്‍ എന്റെ പിതാമഹനെ വിളിക്കുന്നത്) ഒരു കലാകാരനായിരുന്നു. വിശദമായി പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു സകലകലാ വല്ലഭന്‍... ഓയില്‍ പെയിന്റിംഗായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജോലി. എന്നാല്‍ അദ്ദേഹം അത് കൂടാതെ, നാടകങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നണിഗായകനായും, ഭാഗവതരായും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഒരു നല്ല കൈനോട്ടക്കാരന്‍ കൂടിയായിരുന്നു. പിന്നിട് അദ്ദേഹം റബര്‍ വെട്ടുക എന്ന ജോലി മാത്രമാക്കി... അതിന് കാരണവുമുണ്ടായിരുന്നു....!

അമ്മ..., അമ്മ ഒരു തയ്യല്‍ ടീച്ചര്‍ ആയിരുന്നു. തയ്യല്‍ക്കാരിയായിരുന്നു എന്ന് സിംബളായി പറയാം. അമ്മ ഒത്തിരി പാവമാണ്! ഭര്‍ത്താവിനും മക്കള്‍ക്കും വേണ്ടി ജീവിതം മാറ്റി വച്ച ഒരമ്മ. ഇടക്ക് അപ്പച്ചന്‍ റ്റൈഫോയിഡ് പനി പിടിച്ച് കലശലായി... മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട്, അന്ത്യകൂദാശ പോലും കൊടുത്തതാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് അപ്പച്ചനെ മുകളിലിരിക്കുന്നവന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തിരിച്ച് തന്നു. അതിനു ശേഷം അപ്പച്ചന് ജോലിക്ക് പോകുക ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. അമ്മ തളര്‍ന്നില്ല...!! രാത്രിയും പകലും വേര്‍തിരിക്കാതെ അമ്മ തന്റെ തയ്യല്‍ മിഷ്യനോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞ് കുടുംബം പച്ച പിടിപ്പിച്ചു. അന്ന് ചേട്ടന്‍ കോളേജില്‍ പോകുന്നതേ ഉള്ളു. ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴും, ഞാന്‍ ഉണരുമ്പോഴും അമ്മ തന്റെ തയ്യല്‍ മിഷ്യനോടൊപ്പം കിന്നരിക്കുന്നുണ്ടാവും. - ഒരിക്കലും അരമ്മയെ മനസിലാക്കാന്‍ മക്കള്‍ക്കാവില്ല.... അതിന് ഈ ജീവിതം മതിയാവില്ല.

ചേട്ടന്‍...! എബ്രാഹം ജോര്‍ജ്ജ്, പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍ ഓഫ് ജവഹര്‍ നവോദയ വിദ്യാലയ്, കാർഗിൽ & ലേഗ്, കാശ്മീർ. എനിക്കഭിമാനമാണ് അങ്ങനെ പറയാന്‍. അദ്ദേഹം ഒരു മാജിക് കാരനായി എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്...! ചേട്ടന്‍ ഉണ്ടാക്കിയതെല്ലാം ശൂന്യതയില്‍ നിന്നയിരുന്നു. റബര്‍ ഷീറ്റ് അടിക്കാന്‍ അപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടനെ പറഞ്ഞ് വിടുമ്പോള്‍.. അമ്മ അപ്പച്ചനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും... “അപ്പച്ചാ..., അവന് ഒത്തിരി പഠിക്കാനുള്ളതാ...” എന്ന്. “പിന്നെ അവനിപ്പം പഠിച്ച് കലക്‍ടര്‍ ആവാന്‍ പോകുവല്ലേ...?” എന്ന് അപ്പച്ചനും. ജീവിതത്തിന്റെ കഷ്ടപാടുകളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് തളരാതെ മുന്നേറാന്‍ ചേട്ടനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്താണെന്നെനിക്കറിയില്ല. ഞാനും ചേട്ടനും തമ്മില്‍ ഒരുപാട് അന്തരങ്ങള്‍ ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. സ്വഭാവത്തില്‍ അന്തരം ഉണ്ട് എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരേയും അറിയുന്നവര്‍ പറയാറുണ്ട്. കുടുംബം നാശത്തിലേക്ക് കൂപ്പ് കുത്തുമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, കഷ്‌ടപാടുകള്‍ ഏറി വന്നപ്പോള്‍ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും സ്വയം തലയിലേറി ചേട്ടന്‍ നടന്നു... തളരാതെ... തകരാതെ...! ഇല്ലായ്മയുടെ ദിനങ്ങളെ കഴിഞ്ഞ ഇന്നലെകളാക്കി. ചേട്ടന്‍ വിവാഹം കഴിച്ച് നാല് കുട്ടികളുമുണ്ട് ഇന്ന്. എന്നാല്‍ ഇന്നും എല്ലാം കാത്ത് പരിപാലിക്കുകയാണ് ഒരു കൂട്ടുകുടുംബത്തിലെ വലിയേട്ടനായി.

ലൌലിചേച്ചി - ചേട്ടത്തി - എന്ന് ഞാന്‍ വിളിക്കുന്നു. ചേട്ടന്‍ ഭാഗ്യവാനാണ്..., ഞങ്ങളും...! അതുകൊണ്ടാണ് ലൌലിചേച്ചി എന്റെ വീട്ടിലെ മരുമകളായത്. അമ്മയേക്കാള്‍ സ്വല്പം താഴെ, ചേച്ചിമാരേക്കാള്‍ ഒരു പടി മുകളില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ ചേട്ടത്തിയെ കാണുന്നു. എന്നും ചേട്ടന് വേണ്ടിയും, കുടുംബത്തിന് വേന്ണ്ടിയും നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു നല്ല - ഒരുപാട് നല്ല ചേട്ടത്തി. ചേട്ടന് നാല് കുട്ടികള്‍: ഡെബിന്‍, ഡാലിയ, ഡിംബിള്‍, ഡാനി.

ഫെമിനാചേച്ചി: സി. സെറിന്‍. എന്റെ മൂത്ത ചേച്ചിയാണ്. കോതമംഗലം സെന്റ് ജോസഫ് - ധര്‍മഗിരി മഠത്തില്‍ ചേര്‍ന്ന് സിസ്റ്ററായി. ഇപ്പോള്‍ ലക്നൌ-ലെ മാവ് എന്ന സ്ഥലത്താണ്. കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ ചേച്ചിയുടെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു, സിസ്റ്ററാവുക എന്നത്. ഒത്തിരി പാവം. ചേച്ചി ആരോടെങ്കിലും ദേഷ്യപ്പെട്ട് സംസാരിക്കുന്നത് ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. എനിക്ക് ഫെമിനാചേച്ചിയോടായിരുന്നു എന്നും ഇത്തിരി സ്നേഹം കൂടുതല്‍. അതിന് പ്രത്യേക കാരണമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അപ്പച്ചന്റെ എല്ലാ കലാവാസനയും ഒന്നടങ്കം കിട്ടിയത് ചേച്ചിക്കാണ്. പാട്ടുകാരി, വരകാരി, അഭിനേത്രി, ഇതിനൊക്കെ പുറമേ ഡാന്‍സ്കാരി. ചേച്ചി എന്നും ശാന്തതയുടെ പര്യായമായിരുന്നു... ഇന്നും അതെ...!!!

ജോര്‍ജിയാചേച്ചി: മുംബയിലെ ഹിന്ദുജാ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നഴ്സിംഗ് സൂപ്പർവൈസറായി ജോലി ചെയ്യുന്നു. എന്റെ നന്മയായിരുന്നു എന്നും ചേച്ചിയുടെ മനസില്‍. ഞാനൊരു പൂ ചോദിച്ചാല്‍ പൂന്തോട്ടം നല്‍കുന്ന ചേച്ചി. എന്നെ ഇത്രമാത്രം മനസിലാക്കാന്‍ മറ്റാര്‍ക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ചേച്ചി എന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചു... സ്നേഹിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും എനിക്കാ സ്നേഹം തിരിച്ചു നല്‍കാന്‍ കഴിയാറുമില്ല. ചേച്ചി വിവാഹം കഴിച്ച് രണ്ട് ആണ്‍കുട്ടികളുമുണ്ട്. അളിയന്‍: സിബി - സ്നേഹിക്കാന്‍ അറിയാവുന്ന ഒരളിയന്‍. ശാസനയിലും ഉണ്ട് സ്നേഹമദ്ദേഹത്തിന്. ചേച്ചിയുടെ കുട്ടികള്‍: ജോയല്‍, സിറില്‍.

പിന്നെ ഞാന്‍....!!!